Details zum E-Book

Męt­ne hi­sto­rie Nie­wia­do­my nie by­le kto,  na­wet trud­no uwie­rzyć w to,  po kry­jo­mu, pro sua do­mo,  ro­bi coś, a co nie wia­do­mo --    i nie tyl­ko, nie tyl­ko on,  ale wszy­scy ze wszyst­kich stron,  nie wia­do­mo jak i dla­cze­go,  ro­bią to lub coś cał­kiem in­ne­go.    Ża­den akt ich nie wy­da ni skrypt  i nie zdra­dzi przed ni­kim nikt,  że to w bar­dzo po­waż­nej mie­rze  ro­bią nie tak, jak się na­le­ży.    Kie­dyś póź­niej, pew­ne­go dnia,  wszyst­ko na­gle wy­strze­li jak z pnia  co za zgro­za, co za ohy­da!  wszyst­ko na­gle na jaw się wy­da --    wte­dy krzyk się pod­nie­sie, że skąd,  że wpro­wa­dził na pew­no ktoś w błąd,  za­py­ta­ny o owe rze­czy,  ener­gicz­nie każ­dy za­prze­czy;    lecz ktoś in­ny do­wie­dzie, że fakt,  na­gle do­wód się znaj­dzie i akt  i wy­my­ślą zmyśl­ne pół­głów­ki  sen­sa­cyj­ne bar­dzo na­głów­ki. [...]

Ur. w 1917 r. w Kijowie Zm. w 1944 r. w Krakowie Najważniejsze dzieła: Non omnis moriar, Futro Poetka okresu dwudziestolecia wojennego i czasu wojny; pierwotne nazwisko: Sara Ginsburg. Po ukończeniu gimnazjum w Równem studiowała od 1935 roku na wydziale humanistycznym UW, biorąc jednocześnie udział w życiu literackim. Wraz z W. Iwaniukiem, Janczarskim i in. tworzyła grupę literacką ?Wołyń?; należała do najmłodszych współpracowników ?Skamandra?; utwory swe ogłaszała w ?Wiadomościach Literackich?, ?Sygnałach? i ?Szpilkach?. Wydała tom wierszy O centaurach (1936), stanowiący poetycką pochwałę biologicznej, zmysłowej strony życia. W późniejszych jej wierszach pojawia się niepokój światopoglądowy, krytyka społeczna. Ginczanka jest autorką ostrych i celnych satyr politycznych, przede wszystkim o charakterze antyfaszystowskim (Łowy, Prasa, Praczki) oraz m.in. satyry środowiskowej Ballada o krytykach poezję wertujących. Została wydana przez szmalcowników i zamordowana przez hitlerowców; wstrząsający wiersz Non omnis moriar z 1942 r. zawiera gorzką wizję jej przyszłego losu.

Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.