Wydawca: E-bookowo
Adam Kuchta
Dwie dekady małżeństwa zebrać w jeden tomik to wydawałoby się zadanie niewykonalne… a jednak. Wiersze Adama Kuchty po raz kolejny zabierają nas do krainy poezji (łagodności), gdzie każdy wiersz jest jak kwiat wsunięty ukradkiem, przed laty, pomiędzy kartki pamiętnika… lirycznego „Pamiętnika z kwiatów”. Książka Café
Paulina Żuchowska
Pamiętniki Pauliny Żuchowskiej 2005-20011 to zbiór tekstów, które powstawały przez siedem lat, podczas najtrudniejszych momentów w życiu malarki. Teksty niekiedy bardzo trudne przez swoją dosadność, jak i pozorną przesadę w porównaniach. Ból wewnętrzny przełożony na papier, określany i wciąż porównywany do bólu cielesnego. Cierpienie duchowe niekiedy nawiązujące do fizycznej agonii. Powiązanie prawdy z kłamstwem poprzez ciężkie porównania. Pierwszym założeniem tworzenia pamiętników było wprowadzenie czytelnika w błąd, po to, by sam dowiedział się prawdy, poprzez wykazanie się empatią podczas czytania, jak i umiejętnością wyrozumiałości dla samego siebie w momentach niezrozumiałych. Mara i sen przeplatające się poprzez jawę. Określenie odwiecznie odczuwanych emocji, dotąd nienazwanych. Beznadzieja i rozkosz wynikające z nieustającej walki wnętrza z fizycznością. Paulina Żuchowska urodzona 30 kwietnia, 1987r w Lesznie. Artystka malarka - samouk; grafik, ilustratorka, portrecistka. Specjalizująca się w malarstwie sztalugowym (w szczególności akryl i suchy pastel). Malarstwo jest jej pasją, która narodziła się już we wczesnym dzieciństwie. Potrzeba było jednak czasu i doświadczeń, by artystka pozwoliła pasji, pokierować swoim życiem. Podstawowym źródłem jej inspiracji, są ludzkie emocje, oraz złożone przeżycia wewnętrzne. W 2003r artystka rozpoczęła naukę w liceum z profilem artystyczno plastycznym. Po roku przeniosła się do liceum ogólnokształcącego, w celu zapewnienia sobie lepszego przygotowania do matury. W 2006r, zaraz po zdaniu egzaminu dojrzałości, rozpoczęła studia w Bydgoszczy, na kierunku psychologia. Po roku dodatkowo rozpoczęła studia w Koninie, na kierunku pedagogika. Spór o wartości moralne, w który to wdała się na Uniwersytecie bydgoskim z jednym z profesorów, skończył się dla niej przymusowym opuszczeniem uczelni. Zdarzenie to miało bardzo silny wpływ na decyzję o jej dalszym życiu. Na kilka miesięcy po incydencie, postanowiła zakończyć naukę, również na uczelni w Koninie i całkowicie oddać się swojej prawdziwej pasji. W 2008 roku przeprowadziła się do Słupcy, w której kształciła swoje umiejętności malarskie, jako samouk. Po dwóch latach wróciła do Bydgoszczy, jako portrecistka. Od tamtej pory, prace jej autorstwa cieszyły się uznaniem nie tylko w Polsce, ale także zagranicą. Obecnie mieszka i tworzy w Lesznie, które jest jej miastem rodzinnym. Paulina Żuchowska współpracuje z galeriami: Arti4, Galeria Twórców Sztuki, SMyART, Galeria Sart, Artbreak, NowaGaleria.pl, Artcollection, Cepelandia.pl Artystka wystawia swoje Obrazy na terenie Całego Kraju. Jej publikacja: 'Pamiętniki 2005r – 2011r' to zbiór opisów przeżyć i wspomnień , związanych z najtrudniejszymi chwilami artystki, które prowokowały ją do tworzenia.
Joanna Bąk
To poezja, która nie boi się paradoksalnych point i kalamburów - świat rzeczy i świat słów przeplatają się tu niespodziewanie, realizm okazuje się podszyty surrealizmem, dystans wobec rzeczywistości raz jest ironicznie daleki, a raz boleśnie mały. Michał Rusinek Główne walory tej liryki to mądry namysł nad życiem, doświadczanie świata i wartości, w które warto wierzyć. Próba autobiografii – znaczący głos przeciw alienacji, wyjaławiającemu odosobnieniu. Poszukiwanie ścieżki prowadzącej do Domu. A w sferze formy: wyraźnie własny warsztat, oszczędność słów, zmysł kompozycji, twórczy stosunek do języka. Czegóż chcieć więcej? Ta poetka jeszcze niejednym nas zadziwi… Krzysztof Lisowski Wiersze Joanny Bąk intrygują. Są grą (kapitalny wiersz pod tym tytułem!) z Tajemnicą, z Mówieniem, które więcej zasłania niż odsłania; wścibską próbą zajrzenia pod podszewkę Oczywistego. Podoba mi się podejrzliwość autorki w stosunku do języka i do uczuć, które zbyt łatwo uciekają się w stronę frazesów i „gotowców”. Wiersze z tomiku „Pan tu nie leżał” są wieloznaczne, można do nich wielokrotnie wracać. Najczęściej trud rozszyfrowania jej lingwistycznych szarad okazuje się opłacalny. Józef Baran Joanna Bąk (ur. 1986 r.) - absolwentka filologii polskiej z edytorstwem i komunikacją medialną Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie, studium dziennikarskiego oraz podyplomowych studiów z zakresu technologii multimedialnych i grafiki komputerowej. Autorka tomiku „pomiędzy”, tekstów poetyckich, prozatorskich i dziennikarskich publikowanych m.in. w „Dzienniku Polskim”, „Akancie”, „Fragile”, „Gazecie Kulturalnej”. Laureatka licznych konkursów; otrzymała tytuł Honorowego Laureata Międzynarodowego Festiwalu Artystycznego FAMA, nominację w plebiscycie 7 Nadziei Miasta Krakowa, literacką przepustkę „Zwierciadła” za dziennik „Z perspektywy domu” czy nagrodę w ogólnopolskim konkursie JESTEM_MAM_GŁOS za tekst dramatyczny „Twoje sypialnie”. Ma na koncie wiele wystaw fotograficznych. Jedna z nich, należąca do projektu „Na miotle przez świat – Peru, Boliwia”, towarzyszyła spotkaniu z cyklu „Dorwać Mistrza” z Noblistą Mario Vargasem Llosą. Jej zdjęcia wykorzystywane są także jako ilustracje książek i czasopism.
Artur Pacuła
Pod koniec XIX wieku było jasne, że świat znajduje się blisko wielkiego konfliktu. Mocarstwa szykują się do wojny. Panujący władcy imperiów są ze sobą spokrewnieni, co nie przeszkadza im snuć agresywnych planów. Tymczasem przez Europę przetacza się pandemia rosyjskiej grypy. Rodzin królewskich i cesarskich to zupełnie nie obchodzi. Szukają sposobów, aby wyjść na prowadzenie w wyścigu zbrojeń oraz zawiązać korzystne sojusze. Szpiedzy starają się zdobyć informacje o planowanych inwestycjach wojskowych. Trwa okres wspaniałych wynalazków i powstawania niezwykłych inżynierskich budowli. Niedawno otwarto Wieżę Eiffla, a w Londynie trwa już budowa Tower Bridge. To tam skrzyżują się szlaki tajnych emisariuszy imperiów.
Artur Pacuła
Pod koniec XIX wieku było jasne, że świat znajduje się blisko wielkiego konfliktu. Mocarstwa szykują się do wojny. Panujący władcy imperiów są ze sobą spokrewnieni, co nie przeszkadza im snuć agresywnych planów. Tymczasem przez Europę przetacza się pandemia rosyjskiej grypy. Rodzin królewskich i cesarskich to zupełnie nie obchodzi. Szukają sposobów, aby wyjść na prowadzenie w wyścigu zbrojeń oraz zawiązać korzystne sojusze. Szpiedzy starają się zdobyć informacje o planowanych inwestycjach wojskowych. Trwa okres wspaniałych wynalazków i powstawania niezwykłych inżynierskich budowli. Niedawno otwarto Wieżę Eiffla, a w Londynie trwa już budowa Tower Bridge. To tam skrzyżują się szlaki tajnych emisariuszy imperiów.
Dominika Budzińska
Chwila potrafi zmienić wszystko, wyznaczyć granice, stać się źródłem pięknego prologu, bądź smutnego końca. Czy przewrotny los naprawdę za nas decyduje? Czy życie samo pisze scenariusze? Agacie wystarczył rok, by się o tym przekonać. Rok opisany w pamiętniku. Czas smaku goryczy, poczucia porażki, bezsilności, poszukiwania sensu, zaskakujących spostrzeżeń. Czas, w którym bolesny upadek staje się początkiem nowej drogi i wewnętrznej przemiany. „Pani Nikt” to powieść z przymrużeniem oka i dużą dawką humoru, pełna refleksji, ludzkich rozterek, śmiechu, łez i wiary w poszukiwanie szczęścia.
Państwa Afryki i ich stolice w kodowankach dla dzieci
Katarzyna Michalec
Książka dla dzieci ciekawych świata i nie tylko. To przede wszystkim pozycja dla tych, którzy lubią zabawę w kodowanie i odkrywanie nowych zagadnień. Jeśli ktoś chce poznać wszystkie kraje Afryki wraz z ich stolicami, musi najpierw odkodować ich nazwy. Rysunki można pokolorować lub dorysować coś od siebie, tworząc fantastyczne obrazki. Taka zabawa to dobry sposób na rozwijanie wyobraźni, spostrzegawczości i cierpliwości.
Państwa Europy i ich stolice w kodowankach dla dzieci
Katarzyna Michalec
Książka dla dzieci ciekawych świata i nie tylko. To przede wszystkim pozycja dla tych, którzy lubią zabawę w kodowanie i odkrywanie nowych zagadnień. Jeśli ktoś chce poznać wszystkie kraje Europy wraz z ich stolicami, musi najpierw odkodować ich nazwy. Rysunki można pokolorować lub dorysować coś od siebie, tworząc fantastyczne obrazki. Taka zabawa, to dobry sposób na rozwijanie wyobraźni, spostrzegawczości i cierpliwości.