Proza
Taniec na pustym moście. Miłość czasami przychodzi o zmierzchu
Elżbieta Zdrojowa-Krawiec
Tańcz, walcz, kochaj Po trudnej walce z depresją Ewa próbuje nad nowo nauczyć się czerpać radość z siebie, ludzi i z otaczającego świata. Nie załamuje się, osiada na wsi, gdzie tworzy swoją bezpieczną przystań. Tu może być osobą, która próbuje żyć tak jak chce. Nie pozostaje jednak obojętna wobec aktualnych problemów społecznych i podobnie jak w latach młodości nie boi się walczyć o to, co uważa za słuszne, wykazując się przy tym empatią i wrażliwością. Nieoczekiwane spotkanie z dawnym ukochanym przypomni jej, że wciąż chciałaby nie tylko być kochaną, lecz także kochać a klasowy zjazd po wielu latach sprawi, że Ewa skonfrontuje przeszłość z teraźniejszością. Ale czy droga do spełnienia swoich pragnień nie stanie się ślepą uliczką? I czy na pewno ta miłość jest tym, czego Ewa pragnie, by móc żyć w zgodzie z własnymi uczuciami? Elżbieta Zdrojowa-Krawiec - pisarka, autorka powieści obyczajowej Taniec na pustym moście. Miłość czasami przychodzi o zmierzchu. Laureatka stypendium marszałka województwa wielkopolskiego w dziedzinie kultury na rok 2021.
Beata Anna Piersiak
Poruszająca opowieść o ciemnej stronie miłości. Podczas wakacyjnego pobytu u dziadków w Bieszczadach Michalina poznaje miejscowego chłopaka, Aleksa. Choć dzieli ich niemal wszystko: pochodzenie, zainteresowania, życiowe cele, młodzi chcą być razem na przekór wszystkim i wszystkiemu. Dla Michaliny jest to pierwsze tak szczere i intensywne uczucie, dlatego poddaje mu się bez reszty i stara się tłumić w sobie wszelkie wątpliwości dotyczące ukochanego. Wkrótce jednak przemoc, agresja i alkohol zamienią ich wspólne życie w piekło... Czy Michalinie wystarczy siły na wydostanie się z pułapki, którą sama na siebie zastawiła? Spójrz na słoneczniki, nawet nocą potrafią być urocze powiedziała prawie szeptem. Kocham te kwiaty. Nie dość, że są urzekająco piękne, to jeszcze i mądre. Mądre? zdziwił się Alek Jak to mądre? pytał, nie przyznając się nawet, że właściwie nigdy go nie zauroczyły. Prawdę mówiąc, doceniał bardziej walory smakowe ich dojrzałych nasion. A tak, nie wiedziałeś o tym? To spróbuj je poobserwować, a przekonasz się. Zobaczysz, że słonecznik zawsze odwraca swoją tarczę ku słońcu, nawet w nocy wie, kiedy ono wzejdzie, i tuż przed wschodem już jest zwrócony w jego kierunku. Gdy rosną, też wykonują swoiste ruchy, nie odbywa się to jednak jednostajnie i po linii prostej. Słoneczniki tańczą. Uśmiechnęła się. Wyczekując słońca, a z nim światła i ciepła, tego wszystkiego, co dla nich najważniejsze."
Joanna Piotrowska
Mistyczna opowieść o chłopcu pod opieką Wężowej Bogini. Taru Khan, młody, bezdomny włóczęga, żyje na Wyspie Skarbów - wysypisku śmieci w Bombaju, które dla wielu stało się domem. Chłopiec, nie zna swojego pochodzenia ani prawdziwego imienia, a każdy dzień jest dla niego walką o przetrwanie. Jednak nawet w tak surowych warunkach, Taru Khan znajduje ukojenie w cichych godzinach nocy, kiedy zanurza się w świecie niezwykłych snów. Pewnego dnia, chłopiec odkrywa porzucony album, z jednym, zapomnianym zdjęciem budynku, który budzi w nim echo wspomnień. Ta nieuchwytna, ale potężna siła przyciąga go do tego domu. Czy to jest miejsce, do którego należy? Pod opieką tajemniczej Wężowej Bogini, Taru Khan podejmuje decyzję o ryzykownej wyprawie, podczas której stawia czoła nieznanym wyzwaniom i niebezpieczeństwom. Czy uda mu się dotrzeć do celu? Czy odzyska stracone wspomnienia? Joanna Piotrowska z zawodu jest lekarzem psychiatrą, mieszka w Szczecinie. Jest zafascynowana pięknem przyrody i innymi kulturami, a tę fascynację chce przekazać czytelnikowi. Jej historie to książki z przesłaniem, które dotyczą problemów współczesnego świata. Poprzez swoje opowieści chce poruszać serca, uwrażliwiać i zwracać uwagę na krzywdę zwierząt.
Tove Jansson
Życie Muminków i ich przyjaciół z Doliny skupia się wokół domu Mamy i Tatusia Muminka, gdzie każdy może liczyć na pomoc i przyjaźń. Panna Migotka, Paszczak, Mała Mi, Włóczykij, Ryjek, czy straszna Buka tworzą galerię postaci, które na zawsze pozostaną w pamięci czytelników.
K. S. Rutkowski
Główny bohater, a zarazem narrator opowiadania, spotyka na ulicy dziewczynkę. Dziecko usiłuje sprzedać przechodniom zniszczone zabawki. Mężczyzna kupuje wszystkie, a następnie opowiada żonie o osobliwym spotkaniu. Niebawem znów dostrzegają dziewczynkę, dowiadują się, że wraz z matką jest maltretowana przez ojca. Bohater-narrator, wspominając własne tragiczne dzieciństwo, postanawia pomóc dziecku.
Jacek Dąbała
Jego pomysły są tak niedorzeczne, że działają jak terapia. Derek Gudłaj, genialny wiejski debil, tak bardzo zakochał się w telewizji, że zaczyna naśladować wszystko, co tam zobaczy. W swojej wsi tworzy nową niewyobrażalnie absurdalną rzeczywistość. Trochę jak prorok epoki, w której media opętają ludzi jeszcze bardziej. Czytelnik kręci głową z niedowierzaniem i nagle zapomina o własnych problemach. Pozycja idealna dla osób poszukujących lekkich historii z okresu komunizmu pełnych absurdu oraz groteskowego humoru. Jacek Dąbała profesor zwyczajny, powieściopisarz, scenarzysta, były dziennikarz telewizyjny i radiowy. Kieruje Katedrą Warsztatu Medialnego i Aksjologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Jest autorem licznych artykułów i książek naukowych, w tym pogłębionych studiów z zakresu dramaturgii medialnej dla pisarzy, dziennikarzy i filmowców. Po ukończeniu szkoły filmowej w Łodzi napisał scenariusz do jednego z najbardziej znanych polskich filmów, Młode wilki (1995). Opublikował dziesięć powieści oraz jedną sztukę teatralną. Jest członkiem Polskiej Akademii Filmowej, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, Polskiej Akademii Nauk, Polskiego Stowarzyszenia Komunikacji Medycznej i Polskiego Stowarzyszenia Komunikacji.
Jolanta Holzer, Samuel Milewski
Życie czasem boli, ale z bólu istnienia wyłania się prawdziwe ja. Szymon: zamknięty w sobie introwertyk, żyjący w świecie poniesionych strat, wśród dźwięków i obrazów, przemyślanych starannie czynności i tych samych miejsc. Dagmara: kiedyś radosna i pełna życia, popełniła poważny błąd. Niejeden. Wycofana w jedyne bezpieczne miejsce, które zna, zmaga się z poczuciem winy. I pustką po relacji, której nie umiała docenić, póki trwała. Kuba: zakochany, poszedł za głosem uczucia pod prąd oczekiwań rodziny i podszeptów zdrowego rozsądku. W ślepy zaułek z którego samemu ciężko wyjść. Zwłaszcza, jeżeli nie do końca jest się Kubą. Ryfka: z poplątaną rodzinną historią i skłonnością do eksperymentów. Częste rozmowy z Bogiem nie przeszkadzały jej w naciąganiu granic w zabawie z innymi ludźmi. Do czasu. Test to wielonarracyjna, niezwykła i poetycka książka rozbrzmiewająca niczym pieśń na kilka głosów: każdy bohater ze swojej perspektywy podejmuje opowieść, która stopniowo składa się w fascynującą historię o poszukiwaniu siebie, odkrywaniu prawdziwego ja, wyborach i dojrzewaniu do miłości. Jeżeli pragniecie historii, która nie będzie tylko kolejnym czytadłem, lecz zapadnie w pamięć, polecam lekturę Testu. Miłość to wielobarwny wachlarz emocji i ogromną ich większość znajdziecie właśnie na stronach tej powieści. Katarzyna Pessel, Nie mam słów by opisać jak mądra, wartościowa i - przede wszystkim - dojrzała jest ta powieść! Beata Moskwa, Młodość - mawiają, że rządzi się swoimi prawami i że każdy ma prawo do błędów. Szkoda, że tam stawiają kropkę i nie uprzedzają, że z niektórymi błędami ciężko dalej żyć. O tym właśnie jest Test - o burzliwej młodości, poszukiwaniu własnej drogi, akceptacji minionych decyzji i konsekwencji, jakie za sobą niosą. Aneta Stefaniec,
Anna Konstanty
Ewa, od wielu lat wdowa, matka blisko osiemnastoletniej Marty, ma dobrą pracę i ustabilizowane życie, ale wieczory spędza zwykle samotnie przed telewizorem. Gdy w majowy poranek w dniu swoich urodzin słyszy od córki, że właśnie została ryczącą czterdziestką", zaczyna lekko się niepokoić upływającym czasem. Tego samego dnia Marta wyciąga Ewę jako przyzwoitkę na spotkanie z poznanym kilka tygodni wcześniej Mateuszem. Czy z potencjalnej dziewczyny naprawdę staje się potencjalną teściową dla męskiej części ludzkości? zastanawia się Ewa, obserwując z ukrycia randkujących zakochanych. Czy w macierzyńskim zapamiętaniu nie przegapiła własnego czasu na miłość? To pytanie dręczy ją jednak tylko do momentu, gdy z opresji ratuje ją pewien przystojniak... Piotr uważa, że łóżko w sypialni to bardzo wygodna trumna dla namiętności powiedziałam przekornie. Twierdzi, że takie rzeczy lepiej robić w dziwnych miejscach, bo to podgrzewa atmosferę. W takim razie nie będę kupował łóżka do takich rzeczy. Ostatecznie możemy kochać się pod prysznicem. Albo na podłodze przed kominkiem zgodziłam się. Albo na leżaku przed domem zaproponował. Ale bardzo cichutko, żeby nie płoszyć zajęcy zastrzegłam. Albo klasycznie, w samochodzie. Albo mniej klasycznie, na pomoście nad jeziorem. Zawsze też możemy wykorzystać jakieś pochyłe drzewo w lesie. Albo drugie drzewo w drugim lesie. Albo trzecie w trzecim? Możliwości są nieograniczone. No widzisz! zgodził się. Nuda nam nie grozi. Nuda nie, prędzej mandaty za obnażanie się w miejscach publicznych powiedział do nas pan stojący w kolejce za nami.