Proza
Taniec na pustym moście. Miłość czasami przychodzi o zmierzchu
Elżbieta Zdrojowa-Krawiec
Tańcz, walcz, kochaj Po trudnej walce z depresją Ewa próbuje nad nowo nauczyć się czerpać radość z siebie, ludzi i z otaczającego świata. Nie załamuje się, osiada na wsi, gdzie tworzy swoją bezpieczną przystań. Tu może być osobą, która próbuje żyć tak jak chce. Nie pozostaje jednak obojętna wobec aktualnych problemów społecznych i podobnie jak w latach młodości nie boi się walczyć o to, co uważa za słuszne, wykazując się przy tym empatią i wrażliwością. Nieoczekiwane spotkanie z dawnym ukochanym przypomni jej, że wciąż chciałaby nie tylko być kochaną, lecz także kochać a klasowy zjazd po wielu latach sprawi, że Ewa skonfrontuje przeszłość z teraźniejszością. Ale czy droga do spełnienia swoich pragnień nie stanie się ślepą uliczką? I czy na pewno ta miłość jest tym, czego Ewa pragnie, by móc żyć w zgodzie z własnymi uczuciami? Elżbieta Zdrojowa-Krawiec - pisarka, autorka powieści obyczajowej Taniec na pustym moście. Miłość czasami przychodzi o zmierzchu. Laureatka stypendium marszałka województwa wielkopolskiego w dziedzinie kultury na rok 2021.
Beata Anna Piersiak
Poruszająca opowieść o ciemnej stronie miłości. Podczas wakacyjnego pobytu u dziadków w Bieszczadach Michalina poznaje miejscowego chłopaka, Aleksa. Choć dzieli ich niemal wszystko: pochodzenie, zainteresowania, życiowe cele, młodzi chcą być razem na przekór wszystkim i wszystkiemu. Dla Michaliny jest to pierwsze tak szczere i intensywne uczucie, dlatego poddaje mu się bez reszty i stara się tłumić w sobie wszelkie wątpliwości dotyczące ukochanego. Wkrótce jednak przemoc, agresja i alkohol zamienią ich wspólne życie w piekło... Czy Michalinie wystarczy siły na wydostanie się z pułapki, którą sama na siebie zastawiła? Spójrz na słoneczniki, nawet nocą potrafią być urocze powiedziała prawie szeptem. Kocham te kwiaty. Nie dość, że są urzekająco piękne, to jeszcze i mądre. Mądre? zdziwił się Alek Jak to mądre? pytał, nie przyznając się nawet, że właściwie nigdy go nie zauroczyły. Prawdę mówiąc, doceniał bardziej walory smakowe ich dojrzałych nasion. A tak, nie wiedziałeś o tym? To spróbuj je poobserwować, a przekonasz się. Zobaczysz, że słonecznik zawsze odwraca swoją tarczę ku słońcu, nawet w nocy wie, kiedy ono wzejdzie, i tuż przed wschodem już jest zwrócony w jego kierunku. Gdy rosną, też wykonują swoiste ruchy, nie odbywa się to jednak jednostajnie i po linii prostej. Słoneczniki tańczą. Uśmiechnęła się. Wyczekując słońca, a z nim światła i ciepła, tego wszystkiego, co dla nich najważniejsze."
Joanna Piotrowska
Mistyczna opowieść o chłopcu pod opieką Wężowej Bogini. Taru Khan, młody, bezdomny włóczęga, żyje na Wyspie Skarbów - wysypisku śmieci w Bombaju, które dla wielu stało się domem. Chłopiec, nie zna swojego pochodzenia ani prawdziwego imienia, a każdy dzień jest dla niego walką o przetrwanie. Jednak nawet w tak surowych warunkach, Taru Khan znajduje ukojenie w cichych godzinach nocy, kiedy zanurza się w świecie niezwykłych snów. Pewnego dnia, chłopiec odkrywa porzucony album, z jednym, zapomnianym zdjęciem budynku, który budzi w nim echo wspomnień. Ta nieuchwytna, ale potężna siła przyciąga go do tego domu. Czy to jest miejsce, do którego należy? Pod opieką tajemniczej Wężowej Bogini, Taru Khan podejmuje decyzję o ryzykownej wyprawie, podczas której stawia czoła nieznanym wyzwaniom i niebezpieczeństwom. Czy uda mu się dotrzeć do celu? Czy odzyska stracone wspomnienia? Joanna Piotrowska z zawodu jest lekarzem psychiatrą, mieszka w Szczecinie. Jest zafascynowana pięknem przyrody i innymi kulturami, a tę fascynację chce przekazać czytelnikowi. Jej historie to książki z przesłaniem, które dotyczą problemów współczesnego świata. Poprzez swoje opowieści chce poruszać serca, uwrażliwiać i zwracać uwagę na krzywdę zwierząt.
Tove Jansson
Życie Muminków i ich przyjaciół z Doliny skupia się wokół domu Mamy i Tatusia Muminka, gdzie każdy może liczyć na pomoc i przyjaźń. Panna Migotka, Paszczak, Mała Mi, Włóczykij, Ryjek, czy straszna Buka tworzą galerię postaci, które na zawsze pozostaną w pamięci czytelników.
K. S. Rutkowski
Główny bohater, a zarazem narrator opowiadania, spotyka na ulicy dziewczynkę. Dziecko usiłuje sprzedać przechodniom zniszczone zabawki. Mężczyzna kupuje wszystkie, a następnie opowiada żonie o osobliwym spotkaniu. Niebawem znów dostrzegają dziewczynkę, dowiadują się, że wraz z matką jest maltretowana przez ojca. Bohater-narrator, wspominając własne tragiczne dzieciństwo, postanawia pomóc dziecku.
Jacek Dąbała
Jego pomysły są tak niedorzeczne, że działają jak terapia. Derek Gudłaj, genialny wiejski debil, tak bardzo zakochał się w telewizji, że zaczyna naśladować wszystko, co tam zobaczy. W swojej wsi tworzy nową niewyobrażalnie absurdalną rzeczywistość. Trochę jak prorok epoki, w której media opętają ludzi jeszcze bardziej. Czytelnik kręci głową z niedowierzaniem i nagle zapomina o własnych problemach. Pozycja idealna dla osób poszukujących lekkich historii z okresu komunizmu pełnych absurdu oraz groteskowego humoru. Jacek Dąbała profesor zwyczajny, powieściopisarz, scenarzysta, były dziennikarz telewizyjny i radiowy. Kieruje Katedrą Warsztatu Medialnego i Aksjologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Jest autorem licznych artykułów i książek naukowych, w tym pogłębionych studiów z zakresu dramaturgii medialnej dla pisarzy, dziennikarzy i filmowców. Po ukończeniu szkoły filmowej w Łodzi napisał scenariusz do jednego z najbardziej znanych polskich filmów, Młode wilki (1995). Opublikował dziesięć powieści oraz jedną sztukę teatralną. Jest członkiem Polskiej Akademii Filmowej, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, Polskiej Akademii Nauk, Polskiego Stowarzyszenia Komunikacji Medycznej i Polskiego Stowarzyszenia Komunikacji.
Umberto Eco
Kraj groteskowy, zdeformowany, niepotrafiący nawet godnie przyjąć swojego tragicznego losu. Takie właśnie są Włochy opisywane przez Umberto Eco w jego najnowszej powieści i taka jest rzeczywistość, która zdaje się mówić autor wykroczyła już poza wszelkie granice wyobraźni. Jednak skoro prawda przewyższa literacką fikcję, to czy warto pisać taką powieść? Paradoksalnie, odpowiedź na to pytanie znajdziemy właśnie w tej książce (La Repubblica) Pan Colonna, główny bohater powieści, to typowy człowiek bez właściwości, a mówiąc dosadniej - życiowy nieudacznik.Pięćdziesiątka na karku i żadnych znaczących dokonań na koncie. Może jednak niespodziewana propozycja, jaką składa mu pewnego dnia 1992 roku niejaki Simei, zapoczątkuje tak długo oczekiwany przełom? Przez rok Colonna ma być świadkiem przygotowań do publikacji pierwszego numeru nowego dziennika, a potem opisać je w (rzecz jasna bestsellerowej) książce. Jego relacja nie musi ściśle trzymać się faktów, jako że ów dziennik, gotowy mówić prawdę o wszystkim, w gruncie rzeczy jest blefem, mają więc one drugorzędne znaczenie. Colonna, świetnie zdając sobie sprawę z oszustwa, decyduje się wziąć udział w eksperymencie i odegrać powierzoną mu rolę. Na początek poznaje barwną i dość przypadkowo dobraną grupę dziennikarzy przyszłej gazety. Jest wśród nich inteligentna trzydziestoletnia Maia Fresia (której wejście w życie Colonny ma nieoczekiwane i całkiem miłe konsekwencje), jest wyspecjalizowany w zadawaniu głupich pytań Cambria; powiązany z tajnymi służbami Lucidi; a także Braggadocio, wzorcowy dziennikarz śledczy, nieustannie tropiący rozmaite afery i spiski. Wszyscy oni dyskutują o zawartości nowej gazety: horoskopy powinny być optymistyczne, krzyżówki łatwe, nekrologi natchnione, sformułowania jasne i nie wymagające od czytelnika zbędnego namysłu. Jednak najistotniejsze jest, jak odwracać uwagę czytelnika od spraw, które dla mocodawców pisma są niewygodne, tudzież jak kierować uwagę czytelnika - tylko poprzez sugestie, nigdy wprost - na sprawy, które są niewygodne dla wrogów tychże mocodawców. Tymczasem niezmordowany Braggadocio dopracowuje szczegóły swojego odkrycia, jest bowiem przekonany, że udało mu się połączyćw logiczną całość najmroczniejsze tajemnice najnowszej historii Włoch: domniemania, że Mussolini przeżył, a zabity został jego sobowtór; zamach stanu planowany przez księcia Borghese; terror Czerwonych Brygad; przypuszczalne zabójstwo Jana Pawła I; afery banku watykańskiego. A wszystko to pod nieustanną kontrolą tajnej prawicowej organizacji Gladio, loży masońskiej P2, mafii, CIA, Watykanu i tajnych służb. Teza Braggadocia, choć solidnie skonstruowana, wydaje się wyssana z palca. Ale tyko do czasu W najnowszej powieści Umberta Eco odnajdujemy elementy political fiction, thrillera, romansu i gorzkiej groteski. Przede wszystkim jednak jest to niepokojąca wizja współczesnego świata kształtowanego przez media, które bynajmniej nie mogą uchodzić za wolne.
Jolanta Holzer, Samuel Milewski
Życie czasem boli, ale z bólu istnienia wyłania się prawdziwe ja. Szymon: zamknięty w sobie introwertyk, żyjący w świecie poniesionych strat, wśród dźwięków i obrazów, przemyślanych starannie czynności i tych samych miejsc. Dagmara: kiedyś radosna i pełna życia, popełniła poważny błąd. Niejeden. Wycofana w jedyne bezpieczne miejsce, które zna, zmaga się z poczuciem winy. I pustką po relacji, której nie umiała docenić, póki trwała. Kuba: zakochany, poszedł za głosem uczucia pod prąd oczekiwań rodziny i podszeptów zdrowego rozsądku. W ślepy zaułek z którego samemu ciężko wyjść. Zwłaszcza, jeżeli nie do końca jest się Kubą. Ryfka: z poplątaną rodzinną historią i skłonnością do eksperymentów. Częste rozmowy z Bogiem nie przeszkadzały jej w naciąganiu granic w zabawie z innymi ludźmi. Do czasu. Test to wielonarracyjna, niezwykła i poetycka książka rozbrzmiewająca niczym pieśń na kilka głosów: każdy bohater ze swojej perspektywy podejmuje opowieść, która stopniowo składa się w fascynującą historię o poszukiwaniu siebie, odkrywaniu prawdziwego ja, wyborach i dojrzewaniu do miłości. Jeżeli pragniecie historii, która nie będzie tylko kolejnym czytadłem, lecz zapadnie w pamięć, polecam lekturę Testu. Miłość to wielobarwny wachlarz emocji i ogromną ich większość znajdziecie właśnie na stronach tej powieści. Katarzyna Pessel, Nie mam słów by opisać jak mądra, wartościowa i - przede wszystkim - dojrzała jest ta powieść! Beata Moskwa, Młodość - mawiają, że rządzi się swoimi prawami i że każdy ma prawo do błędów. Szkoda, że tam stawiają kropkę i nie uprzedzają, że z niektórymi błędami ciężko dalej żyć. O tym właśnie jest Test - o burzliwej młodości, poszukiwaniu własnej drogi, akceptacji minionych decyzji i konsekwencji, jakie za sobą niosą. Aneta Stefaniec,