Proza
Joanna Kupniewska
Szampan czy nalewka? Mercedes czy koza? Wściekły róż czy najczarniejsza czerń? No i w końcu nudny mąż czy gorący doktorek? Mariola, czterdziestokilkuletnia kobieta, do tej pory prowadziła życie, które wielu uznałoby za stabilne i bezpieczne obok przewidywalnego męża, dorosłego syna, hurtowych ilości lepionych pierogów i namiętnie układanych pasjansów. Jednak niespodziewany telefon przewraca jej świat do góry nogami. Splot wydarzeń rzuca ją do niewielkiej wioski schowanej wśród lasów i od tej pory zamiast zakupów w supermarkecie zaczyna smażyć dżemy i produkować sery z koziego mleka. Ten sam los podmienia jej syna na dziewczynkę gnębioną przez ojca alkoholika, a męża na ociekającego testosteronem weterynarza. Pełna humoru i ciętego dowcipu powieść o dążeniu do realizacji marzeń i przemianach, jakie dosięgają każdego z nas pod wpływem życia w zgodzie i obok natury. Joanna Kupniewska autorka powieści obyczajowej pod tytułem Dysonanse i harmonie po raz pierwszy wydanej w 2015 roku.
Kinga Dańko
Nie zmienisz przeszłości. Możesz tylko nauczyć się wybaczać tym, którzy ją stworzyli. Jedna rodzina, jeden dom i coś, co łączy mocniej niż więzy krwi uzależnienie od alkoholu. Paweł i Jeremiasz doskonale wiedzą, jakiego spustoszenia w życiu najbliższych potrafi dokonać nałóg. Ich matka zmaga się z nim od wielu lat i nie zdaje sobie sprawy, że popełniane przez nią błędy odcisną bolesne piętno na losach dzieci. Przeszłość, z której wyrastają bohaterowie, nieustannie ich nawiedza, co sprawia, że ani teraźniejszość, ani przyszłość nie ma dla nich znaczenia. Czy wyrwą się z sideł tego, co już minęło? Czy podołają wyzwaniu stworzenia prawdziwego domu, skoro sami nigdy go nie zaznali? Zazwyczaj opowiadamy o naszym życiu w przekoloryzowany sposób, jakbyśmy chcieli pokazać innym, że mamy się świetnie i żadne problemy nas nie dotyczą. Nie popełniamy błędów, przez co nie musimy doświadczać konsekwencji z nich płynących. Udostępniamy zdjęcia na portalach społecznościowych z uśmiechniętymi i idealnie wymalowanymi twarzami. Ubrani jesteśmy w najmodniejsze stroje z jakimś drobnym dodatkiem, który podkreśla naszą indywidualność, choć wystarczy się rozejrzeć, by dostrzec, że w gruncie rzeczy jesteśmy tacy sami. Gonimy, by się wyróżniać na tle innych i wieść życie, którego wszyscy mogliby pozazdrościć. Tylko czasem zaszywamy się w naszym małym świecie i zdajemy sobie sprawę, że przekłamujemy rzeczywistość. Kinga Dańko autorka powieści obyczajowej pod tytułem Dzieci cienia po raz pierwszy wydanej w 2023 roku.
Dzieci Gildii. Gildia Zabójców tom 2 (#2)
Małgorzata Stefanik
Drugi tom pełnej napięcia trylogii new adult o płatnych zabójcach. Konkurs rekrutów chcących dołączyć do elitarnej Gildii Zabójców trwa. Uczestnicy, którzy wciąż pozostali przy życiu muszą zmierzyć się z ostatecznym egzaminem. Przejdą go tylko ci, którym uda się wyprzedzić konkurentów i zlikwidować cel. W krwawych rozgrywkach udział bierze Oliwier, wychowanek Alyssy, która w międzyczasie nieoczekiwanie dostaje zlecenie z Amerykańskiej Gildii Zabójców. Zadanie dotyczące firmy farmaceutycznej odpowiedzialnej za wypuszczenie wadliwego leku na rynek daje jej możliwość ponownego spotkania z dziedzicami wcześniejszej Gildii młodą amerykańską zabójczynią Olimpią oraz wygnanym z Azji Ryu. Dzięki temu choć na chwile może zapomnieć o problemach i udziale Oliwiera w teście na śmierć i życie. Czy wspólna misja pozwoli Alyssie całkowicie oderwać się od rzeczywistości i zapomnieć o wciąż dręczącej ją bolesnej zdradzie? I czy Oliwierowi uda się przejść ostateczną próbę? Małgorzata Stefanik z wykształcenia politolog i specjalistka do spraw reklamy, z pasji blogerka znana jako Gosiarella. Redaktorka i założycielka firmy Wydaj To!, gdzie pomaga pisarzom zadebiutować. Miłośniczka zarówno wschodniej, jak i zachodniej popkultury, oddana fanka czarnych charakterów i superbohaterów, która pisaniem nadrabia brak supermocy. Plotki głoszą, że nigdy nie śpi, tylko bingeuje seriale i knuje kolejne projekty.
Bogdan Bartnikowski
Wstrząsająca opowieść o obozie Auschwitz widzianym oczyma dziecka. Zacząłem więc spisywać wspomnienia moje, moich koleżanek i kolegów. Z nadzieją, że jak je napiszę, to one ode mnie odejdą. Niestety, tak się nie stało.... Bogdan Bartnikowski miał 12 lat, kiedy w nocy z 11 na 12 sierpnia 1944 roku znalazł się z mamą na rampie KL Auschwitz-Birkenau. Jego opowieść to jedno z najbardziej poruszających świadectw dziecięcej wrażliwości wobec piekła obozowej rzeczywistości. Bogdan Bartnikowski - urodzony w 1932 r. w Warszawie. W czasie Powstania Warszawskiego, po opanowaniu dzielnicy Ochota, gdzie mieszkał, przez oddziały RONA (Rosyjska Wyzwoleńcza Armia Ludowa), wraz z matką został wypędzony z domu i skierowany do obozu przejściowego w Pruszkowie (tzw. Durchgangslager 121), skąd 12 sierpnia 1944 r. zostali obydwoje wywiezieni do KL Auschwitz-Birkenau. W obozie został zarejestrowany jako więzień 192731. Przebywał w Birkenau: najpierw w bloku dziecięcym obozu kobiecego, następnie w sektorze B11a obozu męskiego, gdzie byli więzieni chłopcy z Warszawy. 11 stycznia 1945 r. został razem z matką ewakuowany do Berlina-Blankenburga (komando robocze obozu Sachsenhausen), gdzie do wyzwolenia w dniu 22 kwietnia 1945 r. pracował przy odgruzowaniu miasta. Po wyzwoleniu powrócił wraz z matką do Warszawy. W Powstaniu Warszawskim stracił ojca. Przerwaną przez wojnę naukę kontynuował w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego. Po odbyciu służby wojskowej pracował jako dziennikarz. Bogdan Bartnikowski, mając w pamięci przeżycia z okresu okupacji i uwięzienia w obozach koncentracyjnych, napisał i wydał książki o losach polskich dzieci w latach wojny: zbiór opowiadań "Dzieciństwo w pasiakach" (1969, 1972, 1989) oraz powieści "Daleka droga" (1971), "Powrót nad Wisłę" (1972) i "Dni długie jak lata" (1989). Obecnie jest na emeryturze. Pracuje społecznie w Związku Literatów Polskich i Związku Powstańców Warszawskich. Odznaczony został Krzyżem Oświęcimskim, Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Marek Harny
Adam został poczęty 1 września 1939 roku, kiedy jego ojciec Andrzej Borowy był już w drodze na front, a następnego dnia poległ pod Pszczyną w masakrze polskich batalionów, rozjechanych przez niemieckie czołgi. Od tej pory Teresa Borowa prowadziła prywatną wojnę z Hitlerem, Stalinem i całym światem, nie wyłączając własnej rodziny, walcząc najpierw o urodzenie, a potem ocalenie syna. Toczyła ją w rodzinnym Tarnowie, gdzie został aresztowany i wywieziony do Oświęcimia jej ojciec, w okupowanym Krakowie, gdzie trafiła do obozu w Płaszowie, w partyzanckiej ziemiance w Gorcach, gdzie mały Adaś omal nie padł ofiarą polskiego policjanta, wreszcie, już po wojnie, w odebranym Niemcom Zabrzu, gdzie nowi władcy zaprowadzili nowy "porządek". Po latach Adam stara się uporać z upiorami dawnego życia i wybrać własną drogę. Tłem dla losów Adama i jego matki są mniej znane, niekiedy przemilczane fragmenty naszej historii, wymykające się jednoznacznym ocenom ludzkie postawy, które determinują dramatyczne wybory, przed jakimi stają bohaterowie. Marek Harny (ur. 1946 w Zabrzu) już w kilku powieściach ("Urodzony z wiatru", "Dwie kochanki", "Sny wojenne"), w każdej na inny sposób, podejmował temat wojny, a przede wszystkim piętna, jakie odcisnęła na kolejnych pokoleniach.
Witold Gombrowicz
OPUS MAGNUM WITOLDA GOMBROWICZA w wydaniu audio! Wyjątkowe, nie znajdujące porównania w polskiej literaturze dzieło, które od półwiecza nie straciło na aktualności. Z osobistych utarczek Witolda Gombrowicza z całym światem powstał dziennik, który przekracza wszystkie możliwe granice, wywołuje tematy przemilczane i te, którymi żył i nadal żyje świat. Dziennik kupuje się dlatego, że autor sławny. A ja dziennik pisałem, żeby stać się sławny. Oto całe qui pro quo. Witold Gombrowicz Gombrowiczowskie: Poniedziałek. Ja. Wtorek. Ja w doskonałym wykonaniu Andrzeja Chyry (lata 1953-1956) i Mariusza Bonaszewskiego (lata 1957-1969).
Ewa Dudziec
Zbiór opowiadań, których bohaterką i narratorką jest agentka CBŚ Beatrycze Konieczna; dodatek do powieści Wizaż śmierci". Utwór przedstawia prywatne życie kobiety, obfitując jednocześnie w nawiązania do wydarzeń sprzed akcji powieści. Rozdziały, tytułowane jako fragmenty, przedstawiają . relacje Beatrycze z jej partnerem zawodowym oraz zdradzają seksualne preferencje bohaterki.
Ewa Małopolska
Historia o lęku przed zakorzenieniem i wyrywaniem korzeni. Wędrówkę Sylwii i Lewego cechuje przypadkowość, brak przejrzystych intencji, rozbieżność motywacji. Przy sobie trzyma ich strach przed samotnością i przekonanie, że wraca ten, kto jest słaby. Jednak napięcie pomiędzy relacją z drugim człowiekiem a osobistą wolnością okazuje się niełatwe do udźwignięcia. Dziennik Sylwii to zderzenie dziennika podróży z opowieściami pełnymi metafizyki i fantasmagorii, w których każdy duchowy brak znajduje odzwierciedlenie w realnym, fizycznym głodzie. Narracja jest pełna ciszy, w której objawia się ukryte, podskórne drżenie świata. Nierozerwalnie związanego z ludzką egzystencją, naznaczonego śmiercią i przez to oszałamiająco pięknego. Ewa Małopolska autorka powieści obyczajowej pod tytułem Dziennik Sylwii opublikowanej po raz pierwszy w 2015 roku.