Powieść
Lorraine Cocó
Po stracie męża Madeline Hart przybywa do zniszczonej posiadłości dziadków w Luizjanie. Uparte kapanie z przeciekającego kranu, skrzypienie belki pod stropem, uderzenia gałęzi w okno pokoju – oto dźwięki, które rozlegają się w wiekowym budynku. Kobieta nie potrafi się oprzeć wrażeniu, że w ten sposób dom chce jej się zwierzyć ze swoich zmartwień. Z czasem Madeline odkrywa wyjątkową, wręcz magiczną moc tego miejsca: odkąd się tu wprowadziła nie ma żadnych snów – ani złych, ani dobrych – dzięki czemu zawsze budzi się pełna energii, wolna od demonów przeszłości. Cztery miesiące później wdowa otwiera swój pensjonat „Spokojne noce”. W internetowym ogłoszeniu zachwala szczególny rodzaj wypoczynku, który może zaoferować. Od razu znajduje się mnóstwo chętnych i goście robią rezerwacje z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem. Z czasem okazuje się jednak, że każdy z nich skrywa jakiś sekret… Co wydarzyło się w tym owianym tajemnicą domu? „Kolekcjonerka spokojnych nocy” to niezwykła opowieść na pograniczu snu i jawy. Lorraine Cocó stworzyła niesamowity świat, w którym magia wkrada się do szarej rzeczywistości.
Koleżanki i koledzy. Inżynierska 3
Anna Walewska
Książka, napisana z talentem literackim i stanowiąca żywą opowieść o fenomenie pracowni artystycznych w praskim kompleksie kamienic przy ulicy Inżynierskiej, jest zarazem monografią tego miejsca, środowiska i wydarzeń artystycznych, jakie miały tu miejsce od połowy lat 90. XX. Opowieść o ponad dwóch dekadach w polskiej sztuce zapisana została w formie przeprowadzonych przez autorkę rozmów z uczestnikami oraz świadkami wydarzeń i działań artystycznych mających miejsce w zespole gmachów magazynowych firmy Wróblewski i S-ka (m.in. z Katarzyną Górną, Pawłem Althamerem, Karolem Radziszewskim czy Ivo Nikiciem), udokumentowanych "metryczek" wystaw i działań teatralnych, wyboru około setki zdjęć z prywatnych archiwów artystów działających na Inżynierskiej oraz syntetycznej, atrakcyjnej, subiektywnej narracji autorki, która przy Inżynierskiej współpracowała z Katarzyną Kozyrą. Gdy w 2004 przeprowadzałam się na Pragę Północ, agentka nieruchomości już sprzedawała zrujnowaną okolicę jako "mekkę artystów". Brzmiało to jak abstrakcyjny marketing, ale tamtejsza anarchiczno-faweliczna atmosfera miała w sobie coś niesamowicie potencjalnego: tak jakby zaniedbana i obnażona kość życia wzywała do rodzenia, tworzenia, twórczości. Choć "Koleżanki i kolegów" można czytać jako zbiór (arcyciekawych) wywiadów i anegdot z twórczości Pawła Althamera, Katarzyny Górnej, Karola Radziszewskiego i innych, to jest to też większa refleksja o sztuce, ciasnym i żywotnym przenikaniu się jej z ekonomią, historią i codziennością. Dorota Masłowska Historię sztuki zazwyczaj pisze się życiorysami artystów, autorek słynnych dzieł. Anna Walewska opowiada o sztuce z perspektywy konkretnego miejsca, niewielkiego wycinka warszawskiej Pragi. To książka o sąsiedztwie. Kluby i teatry mają wspólne podwórka. Obok siebie pracują artyści i szewcy, dresiarze spotykają się z fag fightersami. Każdy ciągnie opowieść we własną stronę, autorka dorzuca trochę nostalgii, a inni, którzy tam bywali, i tak zapamiętali to wszystko po swojemu. Karol Sienkiewicz Przez tę pasjonującą książkę przewijają się najważniejsze postaci polskiej sztuki przełomu XX i XXI w. Górna, Kozyra, Woźniak, Ruciński, Żmijewski, Althamer, Radziszewski oraz - co ważne - Pan Rysio oraz Pan Lesio, a także inni autochtoniczni mieszkańcy Pragi Północ. Kopenhaga miała swoją Christianię, u nas była Inżynierska 3. I ja tam bywałem, i ja tam hulałem. Maciej Nowak
Prosper Merimee
Nowela Kolomba zawiera motyw vendetty, prowadzącej do prywatnej wojny między rodzinami, a wynikającej z tradycji zemsty rodowej, wymuszającej wymierzanie sprawiedliwości przez członka rodziny pokrzywdzonej czy obrażonej. W tej historii młody Korsykanin Orso jest zmuszony rozważyć, czy powinien pomścić śmierć ojca, rzekomo zamordowanego przez rodzinę Barricini. Angielka, Lydia Nevil, usiłuje odwieść go od zabójstwa, podczas gdy jego siostra, Kolomba, wykorzystuje cały swój spryt, aby osiągnąć odwrotny skutek... Kolomba - jak wszystkie inne dzieła Prospera Mérimée - to znakomita literatura.
Iza Maciejewska
"Sami swoi" w wydaniu współczesnym. Gdy Paulina zakochała się w Tomku, miała dziewięć lat i bardzo ambitne plany związane ze swoim dziecięcym zauroczeniem. Z biegiem czasu uczucie to nabrało mocy. Kiedy starszy od niej o trzy lata Tomek przyjechał do dziadków na przepustkę z wojska, Paulina spędziła z nim noc, co przyczyniło się do tego, że następnego dnia tworzyła w myślach spis gości weselnych. Problem pojawił się wtedy, gdy przyszły pan młody wrócił do wojska i nie odpisał na żaden z jej miłosnych listów. Paulina bardzo długo obwiniała pracowników poczty o wykradanie korespondencji, nie dopuszczając do siebie myśli, że Tomek ją wykorzystał. Rok później spotkali się na osiemnastce. Niestety, do ramienia chłopaka przylepiona była atrakcyjna blondynka. Jedynie alkohol mógł w tamtym momencie ukoić ból zranionego serca Pauliny, która doszła do wniosku, że będzie kultywowała rodzinną tradycję - niechęć do sąsiadów "zza płota". Jej dziadek i dziadek Tomka od wielu lat toczyli ze sobą okazjonalne spory. Czemu okazjonalne? Ponieważ pomiędzy kłótniami potrafili się dogadać. Możliwe, że spowodowane było to prowadzeniem wspólnego interesu, który polegał na zaopatrywaniu okolicznych mieszkańców we własnoręcznie pędzony bimber. Jak to się jednak mówi, od miłości do nienawiści tylko jeden krok, a Paulina krok ów wykonała z ogromną ochotą. Przysięgła sobie, że nienawiść do Tomka zostanie w niej już do końca życia. Tymczasem siedem lat później... "Kolorowo jak diabli" to lekka i barwna komedia romantyczna, gdzie główną rolę odgrywają charakterni bohaterowie oraz niepowtarzalny humor, powodujący niekontrolowane wybuchy śmiechu.
Koło śmierci (Tom 1). Jeszcze nie teraz
Artur Żurek
NAJTRUDNIEJ UCIEC NIE PRZED POŚCIGIEM, ALE PRZED SAMYM SOBĄ Roman Zawada postanawia zakończyć swoje życie. I nagle wszystko wymyka się spod kontroli. Niespodziewane pukanie do drzwi uruchamia lawinę zdarzeń. W jednej chwili szanowany wrocławski psycholog staje się uciekinierem podejrzewanym o zamordowanie żony. Zawadzie udaje się ukryć. Zamknięty w czterech ścianach próbuje zrozumieć sytuację, w której się znalazł, ale każdy kolejny dzień przynosi więcej pytań niż odpowiedzi. Tylko jedna osoba wierzy w jego niewinność. Jednak to nie ona zna całą prawdę. Prowadzone przez policję poszukiwania nie przynoszą efektów. Psycholog wydaje się nieuchwytny. Wówczas do gry wkracza były śledczy, Bronis, a dochodzenie przybiera zaskakujący obrót. Jeszcze nie teraz to psychologiczny kryminał o winie, strachu i niebezpiecznych granicach, które łatwo przekroczyć. Gdy pościg za prawdą biegnie wśród kłamstw, sekretów i zdrad, wybranie właściwej ścieżki okazuje się ogromnym wyzwaniem. Sięgnij po Jeszcze nie teraz, pierwszy tom serii KOŁO ŚMIERCI. *** Uwaga! Po przeczytaniu nie zaufasz nikomu, nawet sobie! Kiedy ścigany jest jednocześnie ścigającym, nic nie jest takie, jak się wydaje, a duszny klimat manipulacji i kłamstw narasta. Z każdą stroną zaczynasz kwestionować własny osąd. I angażujesz się bez reszty! @czytanie.na.platanie, Jolanta Bugała-Urbańska Aspekt psychologiczny jeszcze nigdy nie miał takiej siły rażenia. Tym razem zaglądamy głęboko do umysłów, nie tylko potencjalnego zbrodniarza, lecz także wszystkich podejrzanych. A to, co tam pulsuje w ukryciu, potrafi zaniepokoić Nas zmroziło na wskroś! @stronisko, Mariusz Domagała i Kamil Woźniakowski UWAGA: Szokujące emocje już na pierwszych stronach powieści! Artur Żurek postawionemu w tragicznej sytuacji Romanowi mówi: JESZCZE NIE TERAZ. To nie twój koniec, to początek. Początek poszukiwania sprawiedliwości w świecie, w którym każdy dba tylko o swój interes. A zarazem początek solidnej kryminalnej rozgrywki z psem na pokładzie! kryminalnatalerzu.pl, Martyna Chmiel
Władysław Stanisław Reymont
„Komediantka” to powieść Władysława Reymonta wydana w 1896. Dzieło powstało na podstawie własnych teatralnych przeżyć i doświadczeń autora. Bohaterką powieści jest panna Janina Orłowska.
Komisarz Barbarotti (#9). Prawy zabójca
Hkan Nesser
Czy zabijanie jest zawsze złe? Zbliża się koniec roku szkolnego i czas wystawiania ocen. Allan Fremling, były sportowiec pracujący jako wuefista, wbrew swoim zwyczajom, zamawia do domu dostawę pizzy. Posiłek jest jeszcze ciepły, gdy Fremling pada martwy w przedpokoju. Jedna kula przeszywa jego pierś, druga głowę. Niebawem dochodzi do kolejnego morderstwa i sprawę od inspektora Borgsena, który nie radzi sobie ze śledztwem, przejmują komisarze Gunnar Barbarotti i Eva Backman. Muszą zacząć od znalezienia odpowiedzi na pytanie, czy coś łączy morderstwa. Prawy zabójca to dziewiąty tom z serii o komisarzu Gunnarze Barbarottim i jego partnerce Evie Backman, został nominowany do nagrody Svenska Deckarakademin za najlepszy szwedzki kryminał w roku 2023.
Komisarz Barbarotti (tom 10). Sieć o drobnych oczkach
Hkan Nesser
TYTUŁ NOMINOWANY DO NAGRODY SZWEDZKIEJ AKADEMII KRYMINAŁU DLA NAJLEPSZEGO KRYMINAŁU ROKU 2025. Komisarz Asunander, niegdyś doświadczony policjant, dziś cierpiący na reumatyzm starszy pan, mieszka w komfortowym domu opieki dla seniorów w pięknym Visby na Gotlandii, gdzie prowadzi zapiski dotyczące niewyjaśnionego morderstwa czy też zaginięcia, do którego doszło trzydzieści lat temu. Zaskakujące okoliczności dwa obcięte małe palce u rąk i pewne znalezisko dokonane na gotlandzkiej prowincji sprawiają, że Asunander powraca do arcydziwnej historii o Harrym Kronie i Marlene Horwath. Co się właściwie wtedy wydarzyło? Gunnar Barbarotti i Eva Backman, udający się na emeryturę, którą zamierzają spędzać spokojnie na Gotlandii, zostają wbrew sobie wciągnięci do pomocy dawnemu szefowi w próbie wyjaśnieniasprawy sprzed lat. I jak się okazuje, ryzykują bardziej niż kiedykolwiek przedtem. Sieć o drobnych oczkach to ostatni tom z serii o parze Barbarotti Backman.