Powieść
Michel Verne, Jules Verne
Ogólnym tematem powieści jest rozwój autonomicznej społeczności ludzkiej, nie podlegającej żadnej władzy. Powieść opowiada historię tajemniczego człowieka imieniem Kaw-dier (co w języku miejscowych Indian oznacza Dobroczyńca), który mieszkał w Magellanii, czyli na obszarze wokół Cieśniny Magellana, ziemi w owym czasie nietkniętej jeszcze przez cywilizację i nienależącej do żadnego państwa. Pomagał on w trudnych chwilach rdzennej ludności Magellanii, miejscowym Indianom. Pewnej nocy w 1891 w pobliżu wyspy Hoste rozbija się statek Jonathan, z liczną grupą osadników na pokładzie, płynących w kierunku Afryki. Kaw-Dier spieszy na ratunek i pomaga im wydostać się na brzeg, a potem w założeniu na wyspie kolonii; nie chce jednak nad nimi panować lub ich w żaden inny sposób kontrolować. Gdy jednak nowa kolonia staje się polem walki o władzę, Kaw-Dier jest zmuszony do czasowego zawieszenia swych anarchistycznych zasad. Staje na czele krzywdzonych osadników (za Wikipedią).
Juliusz Verne
“Rozbitki” to powieść Juliusza Verne’a, uznanego za jednego z pionierów gatunku science fiction. Ogólnym tematem powieści jest rozwój autonomicznej społeczności ludzkiej, nie podlegającej żadnej władzy. Powieść opowiada historię tajemniczego człowieka imieniem Kaw-dier który mieszkał na ziemiach w owym czasie nietkniętej jeszcze przez cywilizację i nie należącej do żadnego państwa. Pewnej nocy w 1891 w pobliżu wyspy Hoste rozbija się statek Jonathan, z liczną grupą osadników na pokładzie, płynących w kierunku Afryki. Kaw-Dier spieszy na ratunek i pomaga im wydostać się na brzeg, a potem w założeniu na wyspie kolonii; nie chce jednak nad nimi panować lub ich w jakikolwiek inny sposób kontrolować. Gdy jednak nowa kolonia staje się polem walki o władzę, Kaw-Dier jest zmuszony do czasowego zawieszenia swych anarchistycznych zasad. Staje na czele krzywdzonych osadników.
Juliusz Verne
“Rozbitki” to powieść Juliusza Verne’a, uznanego za jednego z pionierów gatunku science fiction. Ogólnym tematem powieści jest rozwój autonomicznej społeczności ludzkiej, nie podlegającej żadnej władzy. Powieść opowiada historię tajemniczego człowieka imieniem Kaw-dier który mieszkał na ziemiach w owym czasie nietkniętej jeszcze przez cywilizację i nie należącej do żadnego państwa. Pewnej nocy w 1891 w pobliżu wyspy Hoste rozbija się statek Jonathan, z liczną grupą osadników na pokładzie, płynących w kierunku Afryki. Kaw-Dier spieszy na ratunek i pomaga im wydostać się na brzeg, a potem w założeniu na wyspie kolonii; nie chce jednak nad nimi panować lub ich w jakikolwiek inny sposób kontrolować. Gdy jednak nowa kolonia staje się polem walki o władzę, Kaw-Dier jest zmuszony do czasowego zawieszenia swych anarchistycznych zasad. Staje na czele krzywdzonych osadników.
Michel Verne, Jules Verne
Ogólnym tematem powieści jest rozwój autonomicznej społeczności ludzkiej, nie podlegającej żadnej władzy. Powieść opowiada historię tajemniczego człowieka imieniem Kaw-dier (co w języku miejscowych Indian oznacza Dobroczyńca), który mieszkał w Magellanii, czyli na obszarze wokół Cieśniny Magellana, ziemi w owym czasie nietkniętej jeszcze przez cywilizację i nienależącej do żadnego państwa. Pomagał on w trudnych chwilach rdzennej ludności Magellanii, miejscowym Indianom. Pewnej nocy w 1891 w pobliżu wyspy Hoste rozbija się statek Jonathan, z liczną grupą osadników na pokładzie, płynących w kierunku Afryki. Kaw-Dier spieszy na ratunek i pomaga im wydostać się na brzeg, a potem w założeniu na wyspie kolonii; nie chce jednak nad nimi panować lub ich w żaden inny sposób kontrolować. Gdy jednak nowa kolonia staje się polem walki o władzę, Kaw-Dier jest zmuszony do czasowego zawieszenia swych anarchistycznych zasad. Staje na czele krzywdzonych osadników (za Wikipedią).
Piotr Langenfeld, Michał Gruszczyński
Poczuciem dumy nikt jeszcze nie napełnił pustego żołądka. Nawet jeśli jest to duma bohaterów Powstania Warszawskiego. Marek Dzięcioł Adrzejewski i Piotr Koroniarz Felutkowski jeszcze niedawno świętowali klęskę Niemiec w II wojnie światowej. Dziś stacjonują w Bawarii jako pracownicy armii amerykańskiej. Z poczucia bezsensu i niskich zarobków wykluwa się plan kradzieży skarbu ukrytego przez nazistów pod koniec wojny. Czy to honorowo? Chwilowo o to nie dbają, zwłaszcza że na drodze do ich celu stoi gang amerykańskich dezerterów, byli SS-mani, a nawet Urząd Bezpieczeństwa... Sensacja z humorem osadzona w realnych wydarzeniach historycznych. W sam raz dla miłośników serii C.K. Dezerterzy. Piotr Langenfeld pisarz tworzący kryminały, powieści wojenne i political-fiction, dziennikarz i korespondent wojenny. Współpracował z pismami Militaria XX wieku, Armia, Broń i amunicja, a także z portalem Wirtualna Polska. Dwukrotnie przebywał w Afganistanie jego książkowy debiut Afganistan dotknąłem wojny zawierał właśnie wspomnienia z tych wypraw. Jest prezesem Stowarzyszenia Historycznego Wielka Czerwona Jedynka propagującego historię Armii USA w czasie II wojny światowej. Michał Gruszczyński polski pisarz specjalizujący się w tematyce historycznej i wojennej. Autor biografii Stanisława Leona Jeute Cezaryego zabitego przez hitlerowców oficera wywiadu polskiego podziemia. Razem z Piotrem Langenfeldem tworzy powieści historyczne sytuujące się pomiędzy kryminałem, sensacją a thrillerem.
Robert Zawada
Serce nie podlega zasadom aerodynamiki, a najtrudniejszym lotem jest ten w głąb własnych uczuć Pilot Konrad Kruk w powietrzu szukał wolności, na ziemi walczył o bliskość, która zawsze okazywała się niebezpieczniejsza niż największe przeciążenia. Jedna kobieta stała się jego początkiem i końcem, a późniejsze relacje jedynie odsłaniały to, co w nim pozostało niezaleczone. W górze panował nad każdym drgnieniem maszyny, na ziemi mierzył się z uczuciami, które wymykały mu się spod kontroli. "Rozdarte niebo" to opowieść o człowieku, który szuka dla siebie miejsca między pasją a tęsknotą, wolnością a lękiem, między tym, czego pragnie, a tym, czego boi się najbardziej. To historia o namiętności, która unosi, i rozczarowaniu, które uczy oddychać od nowa. O miłości, która niszczy, i o tej, która może jeszcze ocalić. Ta opowiedziana przez mężczyznę emocjonalna podróż przez wspomnienia, tęsknotę i próby odnalezienia uczucia tam, gdzie wcześniej była tylko głęboka rana, jest wzruszającą, intymną, pełną prawdy historią o tym, jak trudno jest wybaczyć i pokochać na nowo.
Agnes Sour
Dwudziestosiedmioletnia Lukrecja to samotna matka, która ponad wszystko ceni swoją wolność i niezależność. Już dawno nauczyła się polegać wyłącznie na sobie, a w miłość przestała wierzyć, uznając ją jedynie za źródło bólu. Kiedy wyjeżdża na Boże Narodzenie do rodzinnej Jeleniej Góry, nie spodziewa się, że te święta będą dla niej wyjąatkowo gorące. Jedna, zdawałoby się niewinna noc i spotkanie z mężczyzną, którego miała już nigdy nie zobaczyć, wywrócą jej świat do góry nogami. Lukrecja latami chroniła swoje serce za murem lodu, ale teraz, pod wpływem ciepła, które niespodziewanie wniósł w jej życie mężczyzna, lód zaczyna niebezpiecznie topnieć. Chociaż pragnie poddać się uczuciom, równocześnie przeraża ją myśl, że płomień, który nagle rozbłysnął między nimi, zgaśnie zbyt szybko, pozostawiając po sobie jedynie popiół i kolejne złamane nadzieje.
Emil Zola
„Rozkosze życia” to utwór znanego francuskiego pisarza Émile Zola, który jest uznawany za głównego przedstawiciela naturalizmu. Wszystkie jego utwory zostały umieszczone w Indeksie ksiąg zakazanych dekretami z końca XIX wieku. „ Nazajutrz, gdy cała rodzina zasiadła jak zwykle do pierwszego śniadania i gdy przed wszystkimi postawiono wielkie filiżanki, a raczej salaterki kawy białej — zdziwiono się ogólnie, że Ludwika dotąd nie zeszła z góry. Już służąca miała iść zobaczyć na pierwsze piętro, gdy nakoniec ukazała się. Była bardzo blada i szła z trudnością. — Co ci jest? — zapytał Lazar z niepokojem. — Cierpię bardzo od samego poranku, zaledwie brzask się zaczął — odpowiedziała. — Zaledwie oczy zmrużyłam, chyba wszystkie godziny bijące słyszałam przez noc całą. Paulinka z wyrzutem zawołała: — Trzebaż było zawołać, bylibyśmy przynajmniej starali się, ulgę ci jaką przynieść. Ludwika zbliżyła się właśnie powoli do stołu i usiadła, usiadłszy, odetchnęła ciężko. — O! cóżbyście na to poradzili!? — odparła. — Wiem ja dobrze co mi jest, od ośmiu miesięcy te cierpienia nie opuszczają mnie prawie wcale.” Fragment
Emil Zola
„Rozkosze życia” to utwór znanego francuskiego pisarza Émile Zola, który jest uznawany za głównego przedstawiciela naturalizmu. Wszystkie jego utwory zostały umieszczone w Indeksie ksiąg zakazanych dekretami z końca XIX wieku. „ Nazajutrz, gdy cała rodzina zasiadła jak zwykle do pierwszego śniadania i gdy przed wszystkimi postawiono wielkie filiżanki, a raczej salaterki kawy białej — zdziwiono się ogólnie, że Ludwika dotąd nie zeszła z góry. Już służąca miała iść zobaczyć na pierwsze piętro, gdy nakoniec ukazała się. Była bardzo blada i szła z trudnością. — Co ci jest? — zapytał Lazar z niepokojem. — Cierpię bardzo od samego poranku, zaledwie brzask się zaczął — odpowiedziała. — Zaledwie oczy zmrużyłam, chyba wszystkie godziny bijące słyszałam przez noc całą. Paulinka z wyrzutem zawołała: — Trzebaż było zawołać, bylibyśmy przynajmniej starali się, ulgę ci jaką przynieść. Ludwika zbliżyła się właśnie powoli do stołu i usiadła, usiadłszy, odetchnęła ciężko. — O! cóżbyście na to poradzili!? — odparła. — Wiem ja dobrze co mi jest, od ośmiu miesięcy te cierpienia nie opuszczają mnie prawie wcale.” Fragment
Rozmowy na trzech grabarzy i jedną śmierć
Tomasz Kowalski
Czy można w sposób zabawny mówić o śmierci, religii, sztuce i patriotyzmie? A o samobójstwie, alkoholizmie, literaturze i wampiryzmie? Otóż można. Wystarczy zajrzeć do trzech grabarzy z cmentarza w Ponurej. Tam przy papierosie i wódce Tomasz, Rysiek i Młody bez litości karcą świat pozorów, tandetnego blichtru, ludzkiej głupoty i hipokryzji. Świat, który niczym hordy dzikich barbarzyńców odzianych w szare garnitury próbuje wedrzeć się na teren cmentarza – tego ostatniego bastionu wolnej myśli, niczym nieskrępowanej refleksji, zapominanego już prawa do nieprzejmowania się prędkością, z jaką kręci się nasza zadyszana Ziemia. Surrealistyczny klimat powieści tworzą nieziemscy goście naszych grabarzy, jak na przykład wampir alkoholik Wincenty Murnałowski czy tytułowa Śmierć. Kpina i ironia z naszych narodowych wad i zwykłej ludzkiej małości wypełniają rozmowy grabarzy niczym trumna mogiłę. Tomasz Kowalski, autor Mędrca kaźni, kolejny raz podejmuje temat śmierci. Tym razem jednak zamierza nas rozbawić, może odrobinę postraszyć i sprawić, by po lekturze Rozmów na trzech grabarzy i jedną śmierć kolejne odwiedziny na cmentarzu wywołały na naszych twarzach choćby przelotny, ale jednak uśmiech.
Tola Charak
Rozmowy zmarłych Toli Charak to opowieść z pogranicza życia i śmierci. Bohaterowie przeprowadzają nas przez swoje traumy, związki, relacje niczym Charon przez rzekę Styks prosto do Hadesu,Tu Hades jawi się jednak jako metafora zawieszenia pomiędzy tym, co "kryje się między echem a wołaniem", między ciszą a hałasem, pomiędzy dobrem a złem. Człowiek, który nazbyt często zawiesza się pomiędzy dwoma światami, poprzez swoje zachowania, które krzywdzą innych, brak empatii, uprzedzenia trafia do swojej wewnętrzenj krrainy umarłych. Z tej krainy na szczęście jest powrót... tylko czy zawsze? O tym jest właśnie najnowsza książka Toli Charak. O nas samych, o człowieczeństwie.