Sztuki teatralne i teatrologia
George Bernard Shaw
“Overruled” is a play by George Bernard Shaw, an Irish playwright who became the leading dramatist of his generation, and in 1925 was awarded the Nobel Prize in Literature. Overruled is a comic one-act play written by George Bernard Shaw. In Shaw's words, it is about "how polygamy occurs among quite ordinary people innocent of all unconventional views concerning it." The play concerns two couples who desire to switch partners, but are prevented from doing so by various considerations and end up negotiating an ambiguous set of relationships.
Aleksander Fredro
„Pan Jowialski” to komedia Aleksandra Fredry. Tytułowy pan Jowialski stał się symbolem starszego gawędziarza, który nieustannie zamęcza otoczenie powtarzaniem historyjek. W treść sztuki wplecione są bajki jak Osiołkowi w żłoby dano, Małpa w kąpieli, Paweł i Gaweł, Czyżyk i zięba, funkcjonujące także jako osobne utwory. „Pan Jowialski” należy do najczęściej wystawianych sztuk Fredry.
Gabriela Zapolska
„Panna Maliczewska” to sztuka autorstwa Gabrieli Zapolskiej, jednej z najwybitniejszych przedstawicielek polskiego naturalizmu. „Panna Maliczewska” to komedia obyczajowa ukazująca starania początkującej aktorki, by odnieść sukces. Bohaterce pomagają zamożni i wpływowi mężczyźni, którym nie jest jednak całkowicie uległa.
Passion, Poison, and Petrifaction
George Bernard Shaw
“Passion, Poison, and Petrifaction” is a play by George Bernard Shaw, an Irish playwright who became the leading dramatist of his generation, and in 1925 was awarded the Nobel Prize in Literature. Passion, Poison, and Petrifaction is a short play by Bernard Shaw. It is a comic mock-melodrama, written to raise funds for charity. Late at night, Phyllis, the maid, is combing the hair of her employer, Lady Magnesia FitzTollemache. Phyllis expresses foreboding and the fear that she will never see her beloved mistress again. Magnesia retires to sleep, serenaded by a heavenly choir singing "Won't You Come Home Bill Bailey". A murderous figure enters, brandishing a dagger. Before he can stab Magnesia she wakes, and recognises her husband.
Aristophanes
An elderly wine grower Trigay, tired of the war and strife between the Greek cities, on a giant dung beetle goes to heaven to talk with Zeus. Arriving there, Trigay learns from Hermes that Zeus and the other gods are away, and instead of them, Polemos settled in the house of the gods. Polemos threw the goddess of peace Eiren into the cave and stoned him; together with the Horror that is serving him, he is going to powder the Greek cities in a huge mortar depicting a war.
Henryk Ibsen
„Peer Gynt” to dzieło Henryka Ibsena, norweskiego dramatopisarza, uważanego za czołowego twórcę dramatu modernistycznego. „Peer Gynt” jest nadzwyczajnym dramatem, gdyż jest w całości napisany wierszem. Sztuka ta została uznana za arcydzieło literatury skandynawskiej, łącząca wątki baśni z rzeczywistością oraz zacierająca granice między fantastyką a realizmem. Ten ciekawy poemat dramatyczny niesie w sobie również filozoficzne przesłanie przekazane w formie krytyki postaw Norwegów, w stosunku do samouwielbienia oraz egoizmu. Jest to piękny utwór, który przedstawia bohatera dorastającego i przechodzącego przemianę dzięki odbytej podróży i odnalezieniu sensu swojego życia, w tym też siły prawdziwej miłości.
William Shakespeare
The king Antioch was a beautiful daughter. All the fiancés who came to Antioch were given one condition: to guess the difficult riddle; otherwise they will lose their head. No one could guess. Then one day young Pericles from Tire arrived at the kings court... Having solved the royal riddle, Pericles dares to flee in terror not only from Antioch, but even from his own country. This flight leads to a chain of events, losses and partings with loved ones.
Ajschylos
Persowie to utwór Ajschylosa, jednego z najwybitniejszych, obok Sofoklesa i Eurypidesa, tragików ateńskich. Powszechnie uważany za rzeczywistego twórcę tragedii greckiej. "Persowie" są apoteozą potęgi Aten i całej cywilizacji greckiej. Ajschylos żałuje Persów, ale pokazuje, że sami byli winni straszliwej porażki, gdyż odważyli się na wojnę z Grekami. Ukazuje też wyższość demokracji nad tyranią, snując piękny obraz wolnych Ateńczyków z własnej woli stających do walki w obronie swoich praw.