Religia
Chrześcijańska filozofia życia
Tilman Pesch
Rozum ludzki jest z natury swojej słaby, i już z powodu tej słabości powinien się garnąć do Boga; Bóg pospieszył mu z pomocą przez swoją łaskę. Lecz dar łaski, przeznaczony przez Boga ludzkości, został z winy człowieka stracony. Bóg jednak ulitował się nad ludzkością i dla zasług Chrystusa przyszedł z pomocą nie tylko poszczególnemu człowiekowi, lecz całemu rodzajowi ludzkiemu przez ustanowienie religii chrześcijańskiej o charakterze społecznym. Chrystianizm jest największym dziełem miłości Boga. Objawienie chrześcijańskie wznosi się ponad rozum i naturę, zawiera jednak w sobie wszystko, co rozumne, co naturalnie dobre, prowadząc to do najpiękniejszego rozwoju. W chrystianizmie posiadamy filozofię życia. Zadaniem niniejszego dzieła jest przedstawienie najważniejszych punktów tej filozofii. Bierz je więc czytaj i rozważaj. A oto jakie zagadnienia niniejsza książka omawia: I. MIŁOŚĆ PRAWDY: Walka o byt. Walka o ideały. Stanowisko człowieka w życiu. Żądza wiedzy. Prawdziwa i fałszywa nauka. Indyferentyzm. Wolnomyślność. Zagadnienie celu. Nasze pochodzenie. Stworzenie. Co powiedział głupi w sercu swoim? Świadectwo nauki. Bóstwo. Panteizm. Nasze przeznaczenie. Wola Boża. Zaprawdę godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne... Szczęście i zbawienie człowieka. Trwanie po śmierci. Życie pozagrobowe jako postulat godności ludzkiej. Tęsknota serca ludzkiego. Doczesność jako niedokończony początek czegoś. Konieczność przeświadczenia o życiu przyszłym. Duch i materia. Wyobrażenie życia pozagrobowego. Najważniejsza troska. Optymizm i pesymizm. Nowoczesna religijność. Prawdziwa religijność. Religia jako podstawa moralności. Religia źródłem wierności powołaniu. Natura i Objawienie. Cud i prawo natury. Cuda Ewangelii. Natura i nadnaturalność. Czym jest dla nas Jezus Chrystus. Czym jest dla nas Kościół? Trwałość Kościoła jako dowód jego Boskiego pochodzenia. Łaska i współdziałanie. Wiedza i wiara. Sceptycyzm. Przeciwieństwo dwu światopoglądów. Wartość doczesnego życia. Wartość czasu. Chwalebna lekkomyślność. Śmierć jako nauczycielka prawdy. Służba światu albo służba Bogu. II. SUMIENNOŚĆ: Sumienie. Obowiązki sumienia względem Boga. Obowiązki sumienia względem ludzi. Obowiązki sumienia względem własności i dobrego imienia bliźnich. Grzechy opuszczenia. Żądze w życiu ludzkim. Praktyczna troska o sumienie. Największa przeszkoda. Ograniczoność ludzkiego bytu. Pojęcie i istota grzechu. Grzechy przed sądem Boga. Poczucie winy. Żal. Miłosierdzie Boże. Odpuszczenie grzechów. Pokuta. Wyznanie grzechów. Poprawa życia. Walka na śmierć i życie. Zmarnowany cel życia. Bojaźń Boża. Zmysłowość. Grzech powszedni. Oczyszczenie w życiu przyszłym. Dlaczego Bóg nie przeszkadza grzechom? Odwaga i nieustraszoność. Przezorność i czuwanie. Walka z namiętnościami. Sąd.
Chrześcijaństwo. Amoralna religia
Artur Nowak, Ireneusz Ziemiński
Chrześcijaństwo. Amoralna religia to opowieść o Jezusie, jakiego nie znacie. Plemienność, język nienawiści, pogarda wobec kobiet, wreszcie uwielbienie Boga posyłającego go na okrutną śmierć to tylko niektóre aspekty planu zbawiciela, których spadkobiercą jest współczesny Kościół. To nie przypadek, że centralnym punktem Ewangelii jest ślepe posłuszeństwo. Chrześcijanie od początku bali się wolności, dlatego narzucili światu przemocowy program Jezusa. Stąd nienawiść do Ewy, która miała odwagę przekroczyć granicę niewoli, uwielbienie Marii, będącej niewolnicą Pana, oraz lęk, żeby żadna owca nie oddaliła się od stada. Jak twierdzą autorzy, to nie chrześcijaństwo jest wzorcem do oceny naszego postępowania moralnego, lecz odwrotnie to religia chrześcijańska wraz z głoszonymi przez nią zasadami życia powinna być poddawana ciągłej ocenie moralnej.
Chrześcijaństwo dla współczesnych pogan. Myśli Pascala uporządkowane i wyjaśnione
Peter Kreeft
Chrześcijaństwo dla współczesnych pogan Autorzy większości współczesnych dzieł apologetyki chrześcijańskiej wychodzą z założenia, że nadal żyjemy w kulturze i cywilizacji chrześcijańskiej, a nasze społeczeństwo wciąż opiera się na zasadach ewangelicznych. Tymczasem, jak przekonuje Peter Kreeft, epoka ta zakończyła się wraz ze średniowieczem i obecnie mamy na powrót do czynienia z mentalnością człowieka niewierzącego - współczesnego poganina. Kreeft nie ma wątpliwości, że Blaise Pascal był najlepszym apologetą od czasów średniowiecza, wyprzedził bowiem swoje pokolenie o przeszło 300 lat, dostrzegając nowy porządek zdechrystianizowanego, sekularnego świata. Spośród wszystkich Myśli Pascala, Kreeft wybrał najbardziej wybitne, intrygujące i najlepiej odpowiadające potrzebom współczesnego czytelnika. Książka ta stanowi swego rodzaju wirtualny kurs, w którym czytelnik interpretuje i rozważa najistotniejsze treści zawarte w Myślach, odkrywając ich dynamikę i bogactwo merytoryczne, a zarazem ich liryczny wydźwięk i głębię skłaniającą do refleksji. To niejako wspólne dzieło Pascala i Kreefta skierowane jest zarówno do sceptyków, niewierzących, jak i do współczesnych chrześcijan. Stanowi ono przy tym czytelne świadectwo prawdy i dobra, które są wpisane w chrześcijaństwo.
C.S. Lewis
Podczas ostatniej wojny światowej BBC przeprowadziło z C.S. Lewisem cykl rozmów o wierze chrześcijańskiej. W rezultacie powstała z tego książka dla tych, którzy chcą wierzyć, ale przeszkadza im w tym intelekt. Autor posiada niezwykły talent do logicznego wyjaśniania kontrowersyjnych kwestii, prostego ujmowania skomplikowanych zagadnień. Porusza problemy od dawna sprawiające kłopot zarówno wnikliwym i krytycznym wyznawcom religii, jak i tym, którzy przekonać się do wiary nie potrafią ze względu na jej swoiste sprzeczności, jak na przykład kwestię zła i tzw. Boskiego przyzwolenia na nie. Jest to wspaniała lektura, która może stać się pasjonującą przygodą zarówno intelektualną, jak i duchową - dla wierzących i nie wierzących, dla chrześcijan i niechrześcijan.
Chrześcijaństwo starożytne, a filozofia rzymska
Tadeusz Zieliński
UWAGA! e-book jest skanem zapisanym w formacie PDF. Plik pdf uniemożliwia przeszukiwanie i kopiowanie tekstu REPRINT. Od Autora: To samo ziarnko nauki Chrystusowej siali apostołowie Ewangelii po całym obszarze cesarstwa rzymskiego, ale niejednakowa była ruń, jaka z biegiem stuleci wyrosła z tego siewu w jego zachodniej i w jego wschodniej połaci. I tu, i tam powstało, oczywiście, wiele odmian; obraz jaki przedstawiały rozmaite kierunki chrześcijaństwa w pierwszych wiekach jego istnienia były tak dalece różnolite, że zrazu bardzo trudno się w nim zorientować chrześcijaństwo o ile uległo wpływowi filozofii, nosi na Wschodzie charakter neoplatoniczny, a na Zachodzie stoicki. Na Wschodzie umysły teologów zaprzątało zagadnienie samego Bóstwa i jego objawień wobec świata; na Zachodzie zagadnienie stosunku do doli człowieka, zagadnienie tego, jakimi drogami człowiek może osiągnąć zbawienie szczęśliwość wieczną.
Chrześcijaństwo. Triumf religii
Peter Heather
Wciągająca historia tysiąca lat chrześcijaństwa (). Zaskakująco świeże spojrzenie - Jane Shaw, Financial Times Przez pierwsze trzy stulecia istnienia chrześcijaństwo systematycznie zdobywało wyznawców, lecz wciąż było tylko jednym z wielu wyznań świata rzymskiego. Dopiero pozyskanie cesarza Konstantyna i status religii państwowej sprawiły, że odniosło spektakularny triumf. Tysiąc lat później chrześcijańscy władcy panowali już w całej Europie, a religia ta była mocno zakorzeniona w świadomości społecznej. Jak jednak dowodzi Peter Heather, wcale nie było to przesądzone. Chrześcijaństwo musiało toczyć nieustającą walkę zarówno z odstępstwami we własnych szeregach, jak i z innymi wyznaniami. Od kryzysu, który nastąpił po upadku cesarstwa rzymskiego, wskutek czego samo przetrwanie tej religii wisiało na włosku, po zdumiewającą rewolucję z XI wieku, która uczyniła papieża głową olbrzymiej międzynarodowej organizacji, Heather śledzi kameleonową zdolność chrześcijaństwa do samookreślania się na nowo oraz jego niezwykłą umiejętność mobilizowania i wykorzystywania swych sił. Sukces chrześcijaństwa polegał nie tyle na zdefiniowaniu zasad wiary, ile na przeistoczeniu jej za sprawą uczonych i prawników, prowincjonalnych funkcjonariuszy, misjonarzy na odległych rubieżach kontynentu w instytucję sprawującą religijną władzę niemal nad wszystkimi narodami średniowiecznej Europy. Oto tajemnica jego niezwykłego powodzenia.
Chwalić, błogosławić, głosić. Przewodnik dominikański
Praca zbiorowa
Chwalić, błogosławić, głosić. Przewodnik dominikański powstał, aby pomóc jak najlepiej przeżyć zbliżający się Jubileusz 800-lecia założenia Zakonu Kaznodziejskiego w Polsce. Książka skierowana jest do każdego, kto chce rozwijać swoją relację z Bogiem, a w szczególności do tych, którym bliska jest duchowość dominikańska. Wyrosła z doświadczenia sióstr i braci żyjących charyzmatem Świętych Dominika i Jacka może inspirować każdego na jego własnej drodze. Przewodnik składa się z dwóch głównych części. Pierwsza Temporale to zbiór tekstów ułożonych według kolejnych tygodni roku liturgicznego. Skupiają się one wokół różnorodnych tematów (Duch Święty, prawda, głoszenie Ewangelii, krzyż i cierpienie, zmartwychwstanie). Ich wspólnym mianownikiem jest duchowość chrześcijańska w swej dominikańskiej odmianie. Część druga Sanctorale dotyczy świętych związanych z zakonem dominikańskim. Można tu znaleźć krótkie notki na ich temat oraz poświęcone im modlitwy. Treść Chwalić, błogosławić, głosić uzupełniają unikatowe zdjęcia, których autorem jest Maciej Chanaka OP, a także fotografie z Archiwum Polskiej Prowincji Dominikanów w Krakowie, archiwum Dominikańskiego Duszpasterstwa Powołań i Wydawnictwa W drodze.
Ciernistym szlakiem. Opowiadanie z czasów prześladowania Unii
Wanda Grochowska
Opowiadanie z czasów prześladowania Unii przez władze rosyjskie na Podlasiu. Większość struktur Kościoła unickiego znalazła się w granicach Rosji po trzech rozbiorach Polski. Przed I rozbiorem Polski Kościół unicki był jednym z największych związków wyznaniowych w Rzeczypospolitej, z ośmioma diecezjami: kijowsko-wileńską (metropolia), łucką, lwowską, połocką, przemyską, chełmską, pińską i włodzimierską. Łącznie unici dysponowali 9452 budynkami sakralnymi. Ok. 60% tego stanu posiadania znalazło się po trzech rozbiorach Polski w granicach Cesarstwa Rosyjskiego. Kolejni władcy Rosji negatywnie odnosili się do unitów, z reguły postrzegając ich jako prawosławnych, którzy pod przymusem przyjęli jurysdykcję papieża i przy pierwszej okazji wystąpią z niej. Szeroko zakrojona działalność na rzecz nawracania unitów na prawosławie została podjęta na ziemiach białoruskich i litewskich już za rządów Katarzyny II. Po przerwie w latach panowania Pawła I i Aleksandra I walkę z unią na nowo podjął car Mikołaj I. Administracyjną likwidację Kościoła unickiego poprzedziła długofalowa kampania upodabniania obrzędów unickich do prawosławnych koordynowana przez biskupa litewskiego Józefa Siemaszkę. W 1839 na synodzie w Połocku ogłoszono zniesienie unii na Litwie i Białorusi; przetrwała jedynie diecezja chełmska. Do jej likwidacji doszło w 1875. W procesie przymusowego nawracania ludności zastosowano bezpośrednie środki przymusu; w Pratulinie i Drelowie starcia unitów z wojskiem rosyjskim przyniosły ofiary śmiertelne. Mimo administracyjnego uznania wszystkich byłych unitów za wyznawców prawosławia ok. 100 tys. osób nigdy nie podporządkowało się carskim zarządzeniom, bojkotując parafie Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. (Za Wikipedią).