Literatura młodzieżowa
Ród Rodrigandów (Tom 5). Ród Rodrigandów. Ku Mapimi
Karol May
Karol May znów zabiera nas do Meksyku, gdzie doktor Sternau i Unger z pomocą Bawolego Czoła unikają zasadzki przygotowanej przez podstępnego i żądnego bogactw Cortejo. Dalsze wydarzenia rozgrywają się błyskawicznie: banda opryszków zostaje rozgromiona, kolejne napaści udaremnione. Jednak to nie koniec przygód doktora Sternaua, które czekają go w drodze do kamiennej piramidy.
Ród Rodrigandów (Tom 6). Ród Rodrigandów. Pantera Południa
Karol May
Pantera Południa stanowi kontynuację wydarzeń z powieści Ku Mapimi. Dopiero co uwolnieni z piramidy bohaterowie stają się mimowolnymi uczestnikami bitwy między Apaczami a Komanczami. Bohaterom dzięki pomocy Apaczów udaje się uciec tajnym korytarzem przez piramidę. Wsiadają na statek, lecz za sprawą pirata Landoli zamiast do wytyczonego celu trafiają na bezludną wyspę...
Ród Rodrigandów (Tom 7). Ród Rodrigandów. W Hararze
Karol May
Kolejny tom z pełnej przygód sagi rodu Rodrigandów. Rzecz zaczyna się w Afryce, w lochu pewnego sułtana. Uciekają stamtąd Don Fernando i Mindrello. Po drodze zabierają ze sobą Emmę Arbellez, narzeczoną Antonio Ungera. Na pokładzie statku Syrena nie bez trudu docierają na bezludną wyspę, na której uwięzieni od długiego czasu czekają pozostali bohaterowie.
Ród Rodrigandów (Tom 8). Ród Rodrigandów. Rapier i tomahawk
Karol May
Dopiero co uwolnieni z bezludnej wyspy bohaterowie wplątują się w kolejną aferę. Trafiają do Meksyku, gdzie biorą udział w starciu z wojskami francuskimi w obronie miasta Gwadelupe. Akcją z ramienia Juareza dowodzi Czarny Gerard. Pomaga mu traper Sępi Dziób. Nie obejdzie się bez udziału szpiegów, którzy wpłyną na przebieg zdarzeń i podniosą emocje rozgrywki.
Ród Rodrigandów (Tom 9). Ród Rodrigandów. Czarny Gerard
Karol May
Kontynuacja tomu Rapier i tomahawk z pełnej przygód sagi rodu Rodrigandów. Wielkie starcie francusko-meksykańskie o fort Gwadelupe kończy się porażką Francuzów. Jednak strona meksykańska również poniosła znaczące straty: Czarny Gerard został ciężko ranny. W dodatku to nie koniec niebezpiecznych zdarzeń. Bohaterowie udają się z prezydentem Juarezem do hacjendy del Erina, gdzie czeka ich spotkanie z bandą oprychów.
Louisa May Alcott
Dwudziestoletnia Rose wraz z wujem Alecem i przyjaciółką Phebe wraca z podróży dookoła świata. W domu czekają na nią stęsknieni kuzyni. Czterej najstarsi z nich – Archie, Charlie, Mac i Steve – są już mężczyznami, którzy szukają swojego powołania i zaczynają rozglądać się za towarzyszkami życia. Młodzi ludzie ze zdumieniem odkrywają, że ich dziecięce relacje będą musiały ulec przewartościowaniu. Tymczasem Rose ceni sobie niezależność i ma pomysł na życie, który niekoniecznie zakłada zamążpójście.
Marcin Hybel
Początek powieści przenosi nas do XI wieku, kiedy to na świecie żyły magiczne stworzenia, a magia była na porządku dziennym. Niestety rzucanie czarów wiązało się ze sporym ryzykiem, albowiem każde zaklęcie niosło za sobą pewne konsekwencje i tak na przykład, gdy ktoś rzucił na siebie chwilowy czar siły, to musiał liczyć się z tym, że jeszcze tego samego dnia popadnie w całkowite osłabienie. W obliczu tak uciążliwej natury magii wielu śmiałków próbowało stworzyć magiczną różdżkę, dzięki której można byłoby rzucać zaklęcia bez jakichkolwiek konsekwencji. Udało się tego dokonać siedemnastoletniemu Magnusowi, który mieszkał w Fershey, w jednej z podlondyńskich mieścin. Magnus był pilnym uczniem szkoły magicznej, ale nader często wpadał w kłopoty i nie inaczej było w dzień wielkiego odkrycia, kiedy to musiał uciekać przed miejscową szajką przestępców. Gdy chciał skorzystać z różdżki by cofnąć czas o kilka godzin, przez pomyłkę przeniósł się do obecnych czasów. W chwilę potem stracił przytomność, a różdżką wyglądającą jak zwykły patyk zainteresował się wilczur należący do Megan i Patricka rodzeństwa państwa McGawinów. Powieść charakteryzuje się pewną dozą komediowych omyłek, pomimo których Megan, Patrick i czarodziej Magnus próbują naprawić wszystkie szkody wyrządzone przez różdżkę i doprowadzić do szczęśliwego finału.
Różowy koral. Baśniowa opowieść
Józef Birkenmajer
Przepiękna baśń o dziejach i losie cudownego różowego korala, opowiedziana znakomitym językiem zapomnianego już nieco pisarza Józefa Birkenmajera. Warto ją jednak przypomnieć i przeczytać naszym dzieciom, które nie tylko poznają wiele cudownych tajemnic morskich głębin i ludzkiego serca, ale także będą mogły nauczyć się wrażliwości, miłości i współczucia. A oto jak się zaczyna owa opowieść: Ze wszystkich stworzeń, zamieszkujących tonie zatoki majonezyjskiej, największą dostojnością i starożytnością rodu szczycił się Różowy Koral. Że miał do tego słuszne prawo, że nie rościł sobie bezpodstawnych pretensji, świadczyło jego drzewo genealogiczne, sięgające samego dna morskiego, a wystrzelające wierzchołkami smukłymi, koronkowymi, jak wieża gotycka, i kamiennymi, jak ona bo już były obumarłe... Jedyny wierzchołek, w którym nie zamarło jeszcze życie, był mieszkaniem ostatniego z dynastii, co gnieździł się tu jak orzeł-samotnik na skale wyniosłej, jak stary książę-despota w zamczysku hardym. Miał już lat kilka, a mimo to był wciąż bezpotomny. Czy to była kara losu za to, że ród jego w babilońskiej zarozumiałości piął się ku granicom powierzchni morza? A może ród ów sławny wyczerpał się wydaniem tylu tak zacnych potomków? Nie wiadomo, kto na to zdołałby odpowiedzieć, bo nawet delfin wszędobylski, który znał całą historię morza, nie umiał rozwiązać tej zagadki i tylko, pluskając ogonem powątpiewająco, zawyrokował: - Takiej zagadki nie rozwiązaliby nawet moi przyjaciele ludzie! Nad zagadnieniem tym snadź głowił się i Koral samotny, niby mędrzec na pustyni. Z dumań tych urodziło się wiele przypuszczeń ale nie narodził się potomek... A co było dalej, czytelnik się dowie po przeczytaniu całego utworu...