Romans i literatura obyczajowa
Wilhelmina Skulska
Zbigniew Rogosz na tropie tajemniczej zbrodni. Kryminał, który zawiera w sobie cechy powieści obyczajowej. Zaprezentowane w utworze wydarzenia nie koncentrują się wyłącznie na problemie przestępstwa. Równie istotny jest psychologiczny portret samego Rogosza, który w pojedynkę wychowuje dorastającego syna. Narracja zostaje poprowadzona w sposób umożliwiający wgląd nie tylko w działania bohatera, ale i w jego życie wewnętrzne. Postać Zbigniewa Rogosza pojawia się także w innych powieściach kryminalnych autorstwa Wilhelminy Skulskiej.
Małgorzata Wachowicz
Kiedy los z nas drwi i nie mamy sił na dalsze utarczki z rzeczywistością, rodzi się chęć ucieczki. A jeśli uciekać, to najlepiej w góry. Z taką myślą Jeremi udaje się do Zakopanego. Na miejscu przypadkiem poznaje Joannę, która przybyła do miasteczka u podnóży Tatr dokładnie w tym samym celu. Spotkanie rozbudza w nich gorące emocje. Wszystko wskazuje na to, że rodzące się uczucie będzie czymś więcej niż tylko przelotnym romansem. Niespodziewanie Joanna znika. Jeremi stara się za wszelką cenę dowiedzieć, co się z nią stało. Nie będzie to jednak takie proste...
Karolina Wilczyńska
Całe życie poświęciła innym Teraz przyszedł czas, aby pomyśleć o sobie. Czy warto przekreślić przeszłość i zacząć wszystko od nowa? Lidia zbliża się do pięćdziesiątki. Córka mieszka w Londynie, mąż Maciej żyje głównie pracą, a ona coraz częściej czuje się samotna. Kiedy Maciej w ostatniej chwili odwołuje ich wspólne wyjście, na które tak długo czekała, coś w niej pęka. Po latach poświęceń postanawia w końcu zrobić coś dla siebie. Wyjeżdża na wieś i wprowadza się do Bogumiły, emerytowanej pianistki, która szuka towarzystwa. Nie wie jeszcze, że ta decyzja odmieni jej życie. Witold ma dwoje małych dzieci, pracę, która go wypala i poczucie, że ciągle musi być dla kogoś dostępny. Zmęczony życiem, w którym próbuje pogodzić obowiązki zawodowe, rodzinne i narastający stres, coraz częściej odwiedza ciotkę Bogumiłę. To właśnie w jej domu znajduje upragniony spokój. Tam też poznaje Lidię. Witold i Lidia zaczynają się zastanawiać, czego tak naprawdę chcą od życia. Ich relacja rodzi się z prostych rozmów, ale prowadzi do pytań, które zbyt długo odkładali. Czy to początek nowego rozdziału, czy tylko chwilowe zauroczenie? Smak dojrzałych jabłek to historia o relacjach i uczuciach zarówno tych wygasłych, jak i tych, które dopiero się rodzą. O niełatwych, ale koniecznych decyzjach oraz o dojrzewaniu do wyboru odmieniającego wszystko.
Helena Mniszkówna
Ostatnia powieść Mniszkówny utrzymana, jak niemal wszystkie jej utwory, w świecie wyższych sfer. Bohaterką jest młoda szlachcianka Kamila, która już na starcie dorosłego życia musi stawić czoła wyzwaniom jakie stawia przed nią los. Intrygi tu przedstawione dorównują najlepszym powieściom sensacyjnym jest wielka miłośc i zdrada, a nawet zbrodnia.
Daria Kaszubowska
Położone na Kaszubach Wejherowo. Wanda, matka trójki dzieci, tkwiąca w niesatysfakcjonującym małżeństwie, sfrustrowana pracą, której nie lubi, zapisuje się do ludowego zespołu pieśni i tańca. Tam poznaje Leona, kaszubskiego działacza, dyrektora Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej, człowieka nietuzinkowego, niebojącego się sięgać po swoje marzenia. Kobieta i starszy od niej o szesnaście lat mężczyzna wdają się w gorący romans. Co wygra: rozsądek czy serce? Jak pogodzić szaloną miłość z odpowiedzialnością za dzieci i rodzinę?
Katarzyna Wrona
Jak smakuje grecka wyspa? Słońcem, słoną bryzą i słodyczą pocałunków, które nie powinny się wydarzyć. Katia, ambitna doktorantka, chciała jedynie chwilę wytchnienia od obowiązków i poczucia, że ciągle jest komuś coś winna. Zmuszona przez rodziców do rodzinnego wyjazdu, trafia do miejsca, w którym wszystko wydaje się zbyt piękne, by było prawdziwe. Mateusz, rezydent turystyczny, zna Grecję od podszewki wraz z jej zachodami słońca, kaprysami turystów i ciężarem nieustannego uśmiechu. Ale za profesjonalną fasadą kryje się człowiek, który dawno zapomniał, jak to jest żyć dla siebie. Kiedy ich ścieżki się przecinają, nic nie przebiega zgodnie z planem. Bo niektóre spotkania jak kieliszek ouzo potrafią zawrócić w głowie i zostawić po sobie smak, o którym nie sposób zapomnieć.
Agnieszka Graca
Zniknęła bez śladu a jej szef zdaje się być najbardziej przerażony. Janusz Ostrowski, prywatny detektyw i ekspert od ludzkich zachowań, przyjmuje zlecenie odnalezienia młodej kobiety. Zgłoszenie pochodzi od jej przełożonego, który jednocześnie oskarża pracownicę o kradzież. Szybko okazuje się, że sprawa jest bardziej skomplikowana, niż ktokolwiek chciałby przyznać. Rozmowy z żoną klienta i bratem zaginionej odsłaniają kolejne nieścisłości w pozornie spójnej historii. Jedno jest pewne to nie było zwykłe zniknięcie. Tylko komu zależało na pozbyciu się dziewczyny? I czy jej los jest już przesądzony? Dla miłośników opowieści detektywistycznych, którzy lubią zagadki pełne napięcia, intryg i nieoczywistych ludzkich motywów. Opowiadanie powstało w ramach warsztatów kryminalnych "Kraków Miasto Literatury UNESCO". Kryminalne tajemnice Krakowa Kraków spowity mgłą i tajemnicą. W mieście Królów Polskich i Karola Kota zbrodnie to prawdziwe dzieła sztuki. Zbiór opowiadań Niebyt i inne historie kryminalne powstał w ramach pisarskich warsztatów Krakowa Miasta Literatury UNESCO poprowadzonych przez Janusza Czubaja i Filipa Modrzejewskiego. Agnieszka Graca autorka opowiadań kryminalnych, filolog, lektor. Autorka opowiadań ze zbiorów Niebyt i inne historie kryminalne (Smażenina na Placu Nowym) oraz Lukrecja z Kamiennej Grobli (Trupi dyżur).
Smętarz historia tragiczna niewinnej dziewczyny
Antoni Pietkiewicz
Smętarz - historia tragiczna niewinnej dziewczyny: Wybacz mi, gościu mój drogi, że cię na smętarzu przyjmuję! wybacz, a nie zawracaj od progu przykrej na pozór gościny, bo w rzeczy nic w niej wstrętnego nie ma. Cichy ten zakątek ziemi tak dobry, jak i wszelkie inne ustronie, a że grobami okryty, to nie różnica, bo gdzież grobów nie ma? tu one tylko krzyżami znaczone, a ileż to ich bez krzyżów co dzień depczemy? Od grobu Abla, od wielkiej potopowej mogiły, do tej która się w to mgnienie otwiera, ileż to ich powstało przez wieki wieków, i w waśniach bratobójczych i w krwawych potopach, i w cichym pielgrzymstwie rodu ludzkiego ku wieczności! Weź garsteczkę piasku, choćby spod nóg weselnego orszaku, wpatrz się w nią duszy oczyma, a zawahasz się pewno, czy ją rzucić na powrót, czy złożyć w urnie grobowej i uczcić modlitwą za umarłych, i łzą żalu poświęcić; bo jestże jaki marny pyłek na ziemi, coby się z prochami ojców naszych nie mieszał? bo czymże ta ziemia cała, jeśli nie jednym wielkim smętarzem wszech ludów, jedną olbrzymią, urną ludzkości, uwieńczoną ś. Krzyżem Golgoty? Świat w ręku Zbawiciela w obrazach bizantyńskich, to jakby symbol tej prawdy; ta kula ziemska ze znakiem zbawienia na szczycie, to popielnica wszystkiej Bożej dziatwy, krwią jego odkupionej, z tryumfem podniesiona ku Niebu.