Literatura
Hanna Cygler
Matylda Halman stawia wszystko na jedną kartę i wraz z osieroconymi przez brata dziećmi emigruje za ocean. Trafia do Winony w Ameryce, gdzie już wcześniej osiedliło się wielu Kaszubów. Zderzenie z nową rzeczywistością jest twarde. Los nie oszczędza rodziny Halmanów, jednak ani Matylda, ani jej podopieczni się nie poddają. Walczą o lepsze życie, choć jego ścieżki są kręte i pełne wybojów. Najtrudniejszą wybiera Felicja, ulubienica Matyldy, która chce być sobą. A to kosztuje...
Nowe opowiadania imć pana Wita Narwoja rotmistrza konnej gwardii koronnej 1764-1773
Władysław Łoziński
Opowieści pana Wita Najrwoja przenoszą nas w czasy schyłku osiemnastego stulecia. Są to trzymające w napięciu powieści o pruskich werbownikach, wojnach, podjazdach, pojedynkach, złoczyńcach, szlachciurach, ale też o alchemikach, zbójcach, rycerzach i pięknych kobietach na tle dziejów chylącej się ku upadkowi Rzeczpospolitej. Władysław Łoziński, pseudonimy Wojtek ze Smolnicy, Władysław Lubicz (ur. 29 maja 1843 w Oparach pod Samborem, zm. 20 maja 1914 we Lwowie) - polski powieściopisarz i historyk, badacz przeszłości kultury polskiej, sekretarz Ossolineum, kolekcjoner dzieł sztuki.
Bolesław Prus
„Nowe prądy” to utwór autorstwa Bolesława Prusa, jednego z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej literatury pozytywizmu i współtwórcy realizmu. “ Pan Anastazy Koński (ale nie z tych Końskich, tylko z innych) był ładnym blondynem i zapaleńcem, co jeszcze nie nadaje praw do tytułu bohatera, lecz obok tego miał duży zasób sił fizycznych i umysłowych, a w dodatku wytrwałość, co już znaczy bardzo wiele. Gdy się zapalił do jakiejś idei, wnet chciał ją w czyn wprowadzić; nie robił tego jednak na gorąco, ale po dojrzałym namyśle i odtąd popychał sprawę do końca, choćby się niebo i piekło przeciw niemu sprzysięgły (naturalnie — w znaczeniu przenośnem). Znakomite przymioty takie rzadko notują się na naszej giełdzie społecznej, szczególniej obleczone w garnitur, należący do jednej i tej samej osoby. Z niemi pan Anastazy mógł był zrobić karjerę i oddać usługi bliźnim, gdyby nie dwa inne dodatki. Oto był on nazbyt pewnym siebie, inaczej — trochę zarozumiałym, jak wszyscy teoretycy — i — nieco teoretykiem, jak wszyscy ludzie wyjątkowi, przez gmin zarozumialcami nazywani. Pan Anastazy kochał społeczeństwo i chciał pracować, a przytem dużo czytywał (niestety, artykułów wstępnych). Dowiedział się z nich, iż rzemiosła nasze są zacofane, i że je podnieść należy. Dowiedziawszy się, iż rzemiosła są zacofane, począł medytować (znowu na podstawie artykułów wstępnych), w jakiby sposób można było posunąć je naprzód.”
Danka Braun
Pola miała wszystko: urodę, inteligencję, kochającego partnera, rodzinę, która stała za nią murem, i twórcze plany na przyszłość. Wszystko - poza zdrowym sercem. Kwalifikacja medyczna: pacjentka na pilnej liście do transplantacji. Maks miał wszystko, a przynajmniej tak mu się wydawało: wspaniałą rodzinę i świetną pracę. Teraz ma zranione serce, które skrzętnie ukrywa przed światem, a które daje o sobie znać w szorstkości obycia. Gdy tych dwoje się spotka, polecą iskry. Gniew zmieniający się w rosnącą ciekawość doprowadzi ich do punktu, z którego już o krok do miłości. Niespodziewanie dojdą też do głosu tajemnice, których żadne z nich nie było świadome, a potrzeba odkrycia prawdy stanie się śmiertelnie niebezpieczna...
H.C. Andersen
Dawno, dawno temu żył cesarz, który uwielbiał piękne stroje. Nie dbał o swoich podwładnych, a wszystkie pieniądze wydawał na coraz to nowe szaty. Pewnego dnia do cesarza przybyła dwójka nieznajomych, podających się za tkaczy. Zaproponowali władcy uszycie najwytworniejszych szat, które miały pewną niezwykłą cechę. Były całkowicie niewidoczne dla głupców. Jedynie ludzie odznaczający się wielką mądrością mogli je ujrzeć. Król zafascynowany nadzwyczajnym materiałem od razu rozkazał tkaczom zabrać się do pracy. Jaki będzie jej efekt i przede wszystkim, kto go zobaczy? Nowe szaty cesarza" to jedna z najbardziej popularnych baśni autorstwa Hansa Christiana Andersena. Pokazuje do czego prowadzi próżność i nadmierne zapatrzenie w siebie.
Uzdański Grzegorz
Jan Kochanowski kibicuje polskiej reprezentacji. Juliusz Słowacki snuje się po centrum handlowym. Wisława Szymborska pisze status na facebooka. Sylvia Plath walczy z dekoderem. Ignacy Krasicki pracuje nad profilem randkowym. Grzegorz Uzdański komentuje współczesną rzeczywistość, mistrzowsko naśladując styl największych poetów w historii. W Nowych wierszach sławnych poetów, oprócz utworów znanych ze strony na facebooku, znajdują się również teksty nigdzie indziej nieopublikowane i napisane specjalnie do tego tomiku. Sam bym tego lepiej nie napisał. Adam Mickiewicz Bardzo dobre te pastisze, Lubo nie wiem, o czym pisze Autor i co ,,Facebook znaczy, Przecie ktoś mi wytłumaczy. Jan Kochanowski
Nowe wzorce formowania i rozwoju rodziny w Polsce
Anna Matysiak, Anna Baranowska-Rataj, Monika Mynarska, Anna...
Książka przedstawia najważniejsze wyniki uzyskane w ramach interdyscyplinarnego projektu badawczego ,,Nowe wzorce formowania rodziny w Polsce - kontekst społeczno-ekonomiczny, preferencje i wpływ na zadowolenie z życia" (FAMWELL). Celem projektu było pogłębienie wiedzy na temat przyczyn rozpowszechniania się nowych wzorców tworzenia i rozwoju rodzin w Polsce oraz ich konsekwencji dla dobrostanu psychicznego ludności. W kolejnych rozdziałach badamy, jak różnego rodzaju zasoby i ograniczenia, o charakterze ekonomicznym, instytucjonalno-prawnym czy społecznym, a także wyznawany system wartości wpływają na formowanie związków - w tym związków nieformalnych - i ich rozpad, na decyzje o urodzeniu pierwszego i kolejnego dziecka, a także na zjawisko bezdzietności. Praca prezentuje wartościowe rezultaty, które należy ocenić jako wzbogacające wiedzę w zakresie kształtowania się nowych wzorców formowania i rozwoju rodziny w Polsce z uwzględnieniem ich wpływu na zadowolenie z życia. Wszystko to gwarantuje, że publikacja znajdzie liczne grono nabywców wśród demografów, ekonomistów, socjologów, polityków społecznych, zainteresowanych procesami demograficznymi, ich społeczno-ekonomicznymi uwarunkowaniami i konsekwencjami oraz możliwościami aplikacyjnymi otrzymanych wyników. z recenzji dr hab. Jolanty Kurkiewicz, prof. UE w Krakowie
Iwona Żytkowiak
I nagle poczuła się szczęśliwa. Uwolniona z więzów własnej pamięci. Gotowa na przyszłość. Łucja po trzech latach od śmierci męża powoli, ostrożnie rozpoczyna drugie życie. Czasem zadaje sobie pytanie, dlaczego śmierć męża tak bardzo ją pogrążyła, skoro nawet nie byli dobrym małżeństwem. Owszem, mąż dał jej dom, dzieci, dostatnie życie, ale był chłodny, z drewnianymi rękoma i wiecznym milczeniem. Czas mija, rany przestają się jątrzyć. Łucja wyrusza w podróż na Majorkę, którą wciąż pamięta ze wspólnych wyjazdów. Wyrusza, by jeszcze raz być może ostatecznie skonfrontować się z przeszłością. W Palmie poznaje starą kobietę o polskich korzeniach Cecylię Fiszel, która wraz z mężem, Żydem niezmiennie poszukującym własnej tożsamości, zamieszkała na Majorce. Między dwiema kobietami dość szybko rodzi się sympatia przechodząca w wielką przyjaźń.
Agnieszka Szubert
Magda, główna bohaterka, jest kobietą wycofaną i zakompleksioną, biorącą z pokorą wszystko, co przyniesie jej los. Jej życie zapewne wciąż byłoby spokojne, stabilne i nudne, gdyby nie pewien wieczór, który rozpocznie cały splot wydarzeń. Babski wypad do Grecji i postanowienie, że będzie to początek nowego życia zmieni się bowiem w totalny chaos z mnóstwem zwrotów akcji. Jeżeli potrzebujesz oderwania od szarej rzeczywistości i poprawy nastroju, to ta książka jest właśnie dla Ciebie. Duża dawka humoru, zabawne dialogi i fabuła sprawią, że nie będziesz w stanie poprzestać na żadnym z rozdziałów. Nie zaczynaj jej czytać wieczorem, bo nie przerwiesz, dopóki nie przewrócisz ostatniej strony. Agnieszka Szubert Z wykształcenia socjolog, z zamiłowania mól książkowy. Urzędniczka i autorka bloga "W ironii siła". W internetowej przestrzeni opisuje swój świat oraz wszystko to, co na gorąco ją porusza, zachowując przy tym indywidualny styl z domieszką sarkazmu, ale i z zachowaniem dobrego smaku. Jej czytelnicy to zwykle osoby, które w świecie pełnym trosk i obowiązków chcą choć na chwilę oderwać myśli od codzienności. Usiąść z kubkiem kawy w wygodnym fotelu, najlepiej w kapciach i dresie, albo zaszyć się w cichym kącie w pracy i czytając jej teksty spojrzeć na absurdy tego świata z wielkim przymrużeniem oka. Przy okazji dobrze się przy tym bawiąc. Z miłości do Grecji, atmosfery tego kraju i ludzi, Agnieszka Szubert stworzyła swój drugi dom w małej wiosce na Peloponezie, do którego jeździ nie tylko aby odpocząć, ale i pisać. Tam właśnie, pośród widoków, od których ciężko oderwać oczy, powstała książka "Nowe życie". Zabawna historia, pełna ironii i nieoczekiwanych zwrotów akcji, osadzona w doskonale znanych autorce, realnych miejscach w Grecji.
Orhan Pamuk
Przeczytałem tę książkę pewnego dnia i całe moje życie zmieniło się to zdanie wypowiedziane przez głównego bohatera, młodego studenta o imieniu Osman, rozpoczyna powieść Orhana Pamuka Nowe życie. Przeczytana książka, czy raczej obsesja na jej punkcie, każe mu udać się w niebezpieczną podróż, w której towarzyszyć mu będzie zagadkowa i piękna kobieta, Canan. Szukając najgłębiej skrywanych tajemnic książki, a przy okazji także ukochanego Canan, dwójka podróżników wpadnie w wir sensacyjnych przygód. Staną w obliczu morderstwa, spisków i tajemnych stowarzyszeń Pod wpływem tej wyprawy zmieni się nie tylko życie Osmana, zmieni się sam Osman. Bo ta wyprawa to także psychologiczna podróż w głąb samego siebie. Nowe życie łączy tradycję powieści drogi z wątkami mitycznymi oraz sprawnie napisanym thrillerem, pełnym suspensów i zagadek. To najbardziej postmodernistyczna z wszystkich powieści Pamuka, wyrosła z klimatu fikcji Borgesa. Jednocześnie jest to książka, w której powracają znane już polskim czytelnikom Pamukowe tematy i problemy, zwłaszcza ten, który dotyczy konfliktu między Wschodem a Zachodem.
Nowe życie? Antologia literatury jidysz w powojennej Łodzi (1945-1949)
Magdalena Ruta
Nowe życie? Antologia literatury jidysz w powojennej Łodzi (1945–1949) – to ostatni tom z serii łódzkich judaików, sfinansowanej ze środków Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki. Projekt obejmował przebadanie literatury i kultury łódzkich Żydów w latach 1918–1950. O ile ta pierwsza data, oznaczająca odzyskanie niepodległości i utworzenie państwa polskiego, stanowi ważną cezurę w historii Polski i jej obywateli, którymi byli także mieszkańcy wyznania mojżeszowego, o tyle ta druga może wydawać się nieoczywista. Nic bowiem szczególnego nie wydarzyło się w roku 1950. W życiu łódzkiej gminy żydowskiej rok ten miał jednak znaczenie przełomowe, gdyż to właśnie wówczas – w wyniku wzmożonej emigracji z Polski do Izraela i innych krajów – większość mieszkańców żydowskiego pochodzenia opuściła Łódź. Była wśród nich duża grupa ocalonych z getta. Seria Judaica Łódzkie Sztetl, szund, bunt i Palestyna. Twórczość literacka Żydów w Łodzi 1900–1939 Bałuty. Powieść o przedmieściu Encyklopedia getta. Niedokończony projekt archiwistów z getta łódzkiego Notatki z łódzkiego getta 1941–1944 Oblicza getta. Antologia literatury z getta łódzkiego
Nowe życie. Wspomnienia 1945-1976
Roman Jasiński
Pierwszą część wspomnień Romana Jasińskiego opublikowało Wydawnictwo Literackie w roku 2006 pt. Zmierzch starego świata. Wspomnienia 19001945. Tytuł drugiej części Nowe życie nawiązuje do powiedzenia Witkacego, przed wojną przyjaciela autora. Jasiński porusza we wspomnieniach wątki osobiste i polityczne, opisuje peerelowską codzienność od stalinowskiego terroru, cenzury, do biurokracji i ciągłych kolejek. Nie stroni też od uwag na temat życia osobistego swych przyjaciół, ale nie przekracza granic dobrego smaku, nie chce nikogo kompromitować, natomiast ukazuje, jak dramatyczne były losy osób z jego otoczenia. Opisuje powojenne losy polskiej inteligencji, jej zasługi dla kultury narodowej, jej etos. Nowe życie to barwna i lekka opowieść, w której odżywa duch polskiej gawędy. Jasiński urzeka czytelnika swoją kulturą, intelektem, elegancją, subtelnym humorem i pogodnym stosunkiem do świata i ludzi. Roman Jasiński (19001987), pianista, krytyk, znawca i popularyzator muzyki, kronikarz życia muzycznego Warszawy. Przed wojną profesor konserwatorium warszawskiego, od roku 1935 związany z Polskim Radiem. Po wojnie muzyczny dyrektor Polskiego Radia, autor ponad tysiąca popularnych audycji Rozmaitości Muzyczne oraz książek o życiu muzycznym w Warszawie w latach 19101939: Na przełomie epok. Muzyka w Warszawie (19101927) i Koniec epoki. Muzyka w Warszawie (19271939).
Józef Weyssenhoff
Nowele to zbiór utworów Józefa Weyssenhoffa, piewcy tradycji starego ziemiaństwa kresowego i łowów. W tomie znalazły się następujące utwory: Zaręczyny Jana Bełskiego, Za błękitami, Znaj pana, Pani Teodora, Pod piorunami, Wyroki, Dwa sumienia i Stara piosenka.
Herbert George Wells
"Jeszcze w roku ubiegłym był niedaleko Siedmiu Zegarów mały, niezbyt estetyczny sklepik, a nad nim szyld malowany z napisem w pół zatartych żółtych literach: C. Cave, naturalista i handlarz starożytności. Wystawa tego sklepu była ciekawie urozmaicona. Widziałeś tam kły słoniowe, zbrakowane figury do gry w szachy, różne wyroby ze szkła, broń, dwie czaszki tygrysie, czaszkę ludzką, kilka małp (jedna z nich trzymała w ręku lampę) wypchanych i zjedzonych przez mole, stare meble wyszłe z mody, jajo strusie upstrzone przez muchy, szklane akwarjum nadzwyczajnie brudne i zupełnie puste. Była też w witrynie, w chwili, gdy się ta historją zaczyna, jakaś masa kryształowa w formie jajka, pięknie wypolerowana." (fragment) Tagi: klasyka,
Edgar Allan Poe
„Nowele” to zbiór wspaniałych krótkich utworów Edgara Allana Poe. 1-Noc Wenecka. 2-Zdradzieckie serce. 3-Malstrom. 4-Zadziwiające oddziaływanie mezmeryzmu na umierającego.
Anton Czechow
"Nowele" to zbiór wspaniałych utworów autorstwa mistrza krótkiej formy, jakim był Anton Czechow. Nowele Czechowa cechuje bystry humor podszyty ironią i sarkazmem. We wszystkich utworach widać niezwykle trafne spostrzeżenia dotyczące otaczającej go rzeczywistości.