Literatura
Julian Tuwim
Słynny poemat dygresyjny poświęcony Polsce, Polakom, polskości. Nostalgiczny i liryczny, ale także nierzadko drapieżny i oskarżycielski. Pełen skrajnych emocji, napięcia oraz swoistego poczucia humoru. Nie brak w nim wątków autobiograficznych dotyczących różnych okresów życia autora. "Kwiaty polskie" nasycone są kunsztownymi rymami, oryginalnymi i celnymi metaforami oraz zaskakującymi skojarzeniami. Są napisane tak sugestywnie, że w trakcie lektury w umyśle czytelnika mimowolnie pojawiają się obrazy, dźwięki, zapachy. Nie brak w nich wątków obyczajowo odważnych, w tym erotycznych. "Myślę, że będzie to najważniejsza rzecz, jaką w życiu napisałem - epos, liryka, satyra, groteska, wszystko w magicznym powiązaniu" - pisał (proroczo) Tuwim w liście do siostry. Fabuła. Centralna postać utworu - ogrodnik Ignacy Dziewierski - wydaje córkę za mąż za carskiego oficera, który tłumi protest proletariatu w Łodzi w 1905 roku, zabijając kilku robotników (sam także ginie). Córka niebawem umiera podczas porodu. Dziewierski bierze pod opiekę swoją nowo narodzoną wnuczkę, a gdy ta dorośnie, wyda ją za mąż za bogatego przemysłowca Folbluta. Jednak fabuła w "Kwiatach polskich" ma charakter marginalny - dominują rozległe dygresje na bardzo różnorodne tematy, które stanowią o nieprzemijającej wartości tego dzieła. "Kwiaty polskie" powstały w okresie, gdy Tuwim był poza krajem, na emigracji, gdzie się schronił obawiając się utraty życia z rąk hitlerowców w okupowanej przez nich Polsce. Swój utwór zaczął pisać w listopadzie 1940 roku będąc w Brazylii, a kontynuował tę pracę w Stanach Zjednoczonych (1941-1944). Tekst książki zaczerpnięto z wydania: Czytelnik, Warszawa 1993.
Aleksandra Wstecz
Jeśli można pisać wiersze o miłości, także rozstaniu należy się pieśń. Rozłączka wydobywa na światło dzienne epizody, przeczucia, zapowiedzi końca. Wprowadza osoby prywatnego dramatu, scenerię codziennego bycia-niebycia razem. Oświetla kolejność emocji i ich ciągi dalsze, bo te zawsze następują, nawet wtedy, gdy pakujemy manatki i wszystko wokół wydaje się bagażem do wyniesienia. Inga Iwasiów Książka Aleksandry Wstecz to literatura podskórna. To drobne i celne ukłucia, które układają się w czytelnicze zdziwienia i radości. Lektura wywołuje częste potakiwania: no tak, no tak, ja też, bo autorka w kilka słów potrafi złapać te nasze wielkie rozpady i znikania. Ślad po lekturze jest wyraźny. Juliusz Strachota
Kwiaty w pudełku. Japonia oczami kobiet
Karolina Bednarz
Japonia dla większości Europejczyków kraj, w którym kobiety w kimonach kryją twarze za wachlarzami, a zapracowani mężczyźni produkują niezawodne samochody i najlepszy sprzęt elektroniczny na świecie. Ale zupełnie inaczej widzą Japonię tamtejsze kobiety: ich świat to miejsce nieoczywiste, pełne napięć i sprzeczności, gdzie tradycja i nowoczesność splotły się w ciasny węzeł ról społecznych, ograniczeń i konwenansów, z których tylko niektórym udaje się wyzwolić. Kobiety, które nie spełniają społecznych oczekiwań, nazywa się różnie: przegranymi psami, kobietami kamieniami, świątecznym ciastem. Jeszcze do niedawna ideałem dla wielu rodzin było wychowanie córek w pudełkach - chowanych przed zewnętrznym światem, żeby przejść szybko z domu rodziców do domu męża. Umierające z przemęczenia kobiety z przędzalni były kwiatami narodu. Żeńską drużynę siatkówki media nazywały kwiatem igrzysk. Kobiety w biurach przez długi czas nazywano kwiatami biurowymi, jak ikebanę, kwiatowe aranżacje w lobby dużych korporacji. Długo traktowano je jak bukiet, który można wyrzucić, jak dekorację, którą zmienia się wraz nową porą roku. Karolina Bednarz przygląda się Japonii krytycznie, ale z empatią, celnie wskazując bolączki i wyzwania, z którymi na co dzień mierzą się mieszkanki Kraju Kwitnącej Wiśni. I pokazuje siłę kobiet, które mimo różnych trudności, coraz głośniej mówią o swoich problemach. I coraz częściej mówią dość.
Antoine Laurain
O książce Powieść nie całkiem kryminalna, z Paryżem w tle, łącząca elementy różnych gatunków, błyskotliwa i dynamiczna, lekko nasączona humorem. Akcja rozgrywa się w świecie francuskich wydawców, autorów i krytyków. Do przeczytania jednym tchem. Maszynopis książki wysłanej do wydawnictwa przez tajemniczego autora działa jak przepowiednia. Czy to jedynie zaskakujący zbieg okoliczności? Czasem fikcja kreuje rzeczywistość Życie Violaine Lepage, znanej paryskiej redaktorki, dyrektorki działu prozy francuskiej w dużym wydawnictwie, po wybudzeniu ze śpiączki, w którą zapadła po wypadku lotniczym, przybiera niespodziewany obrót pod wpływem powieści Kwiaty z cukru. Książka, wybrana spośród tysięcy propozycji nadesłanych do redakcji, niedawno ukazała się drukiem, a jej autora otacza aura tajemnicy. Nikt nie wie, kim jest Camille Désencres ani gdzie przebywa, co staje się szczególnie kłopotliwe, gdy tytuł przechodzi do ścisłego finału nagrody Goncourtów. Co więcej, zbrodnie opisane w książce naprawdę mają miejsce. Motto Książka żyje własnym życiem. Ci, którzy muszą zginąć, zginą. O autorze Antoine Laurain jest powieściopisarzem, scenarzystą, dziennikarzem, reżyserem i kolekcjonerem zabytkowych kluczy. Urodzony (1972) i wychowany w Paryżu, po studiach filmowych rozpoczął karierę, reżyserując filmy krótkometrażowe i pisząc scenariusze. Jego pasja do sztuki doprowadziła go do podjęcia pracy u sprzedawcy antyków w Paryżu. To doświadczenie stało się inspiracją dla jego pierwszej powieści. Z kolei wydana w przeddzień wyborów prezydenckich we Francji w 2012 roku powieść Le Chapeau de Mitterand została doceniona przez krytyków, czytelników i księgarzy, którzy przyznali jej Nagrodę Landerneau Découvertes. Bestsellerem okazało się także jej angielskie tłumaczenie. Ta pełna paryskiego uroku powieść została laureatką Prix Relay des Voyageurs Prix Relay des Voyageurs Lecteurs, nagrody za jakość stylu, oryginalność historii i przyjemność czytania. Ukaże się w polskim przekładzie w serii Collection Nouvelle w styczniu 2024. Powieści Antoine'a Lauraina zostały przetłumaczone na ponad dwadzieścia języków, w tym arabski i koreański. Również ta ukazała się w angielskim przekładzie w 2021 roku. Recenzje Sprytne, zabawne ... arcydzieło paryskiej perfekcjiHRH Księżna Kornwalii Kwintesencja francuskiego romansuThe Times Hymn do la vie Parisienne...The Guardian Laurain stworzył tutaj fantastycznie skomplikowaną sieć, w której najmniejszy szczegół może być znaczący, i bez względu na to, jak bardzo jesteś pewien, że go zrozumiałeś, jest o krok do przodu.The Herald Elegancko napisana mała perełka...The Big Issue To prawdziwe arcydzieło literackiej tajemnicy. Magazyn Mystery Scene
Antoine Laurain
O książce Powieść nie całkiem kryminalna, z Paryżem w tle, łącząca elementy różnych gatunków, błyskotliwa i dynamiczna, lekko nasączona humorem. Akcja rozgrywa się w świecie francuskich wydawców, autorów i krytyków. Do przeczytania jednym tchem. Maszynopis książki wysłanej do wydawnictwa przez tajemniczego autora działa jak przepowiednia. Czy to jedynie zaskakujący zbieg okoliczności? Czasem fikcja kreuje rzeczywistość Życie Violaine Lepage, znanej paryskiej redaktorki, dyrektorki działu prozy francuskiej w dużym wydawnictwie, po wybudzeniu ze śpiączki, w którą zapadła po wypadku lotniczym, przybiera niespodziewany obrót pod wpływem powieści Kwiaty z cukru. Książka, wybrana spośród tysięcy propozycji nadesłanych do redakcji, niedawno ukazała się drukiem, a jej autora otacza aura tajemnicy. Nikt nie wie, kim jest Camille Désencres ani gdzie przebywa, co staje się szczególnie kłopotliwe, gdy tytuł przechodzi do ścisłego finału nagrody Goncourtów. Co więcej, zbrodnie opisane w książce naprawdę mają miejsce. Motto Książka żyje własnym życiem. Ci, którzy muszą zginąć, zginą. O autorze Antoine Laurain jest powieściopisarzem, scenarzystą, dziennikarzem, reżyserem i kolekcjonerem zabytkowych kluczy. Urodzony (1972) i wychowany w Paryżu, po studiach filmowych rozpoczął karierę, reżyserując filmy krótkometrażowe i pisząc scenariusze. Jego pasja do sztuki doprowadziła go do podjęcia pracy u sprzedawcy antyków w Paryżu. To doświadczenie stało się inspiracją dla jego pierwszej powieści. Z kolei wydana w przeddzień wyborów prezydenckich we Francji w 2012 roku powieść Le Chapeau de Mitterand została doceniona przez krytyków, czytelników i księgarzy, którzy przyznali jej Nagrodę Landerneau Découvertes. Bestsellerem okazało się także jej angielskie tłumaczenie. Ta pełna paryskiego uroku powieść została laureatką Prix Relay des Voyageurs Prix Relay des Voyageurs Lecteurs, nagrody za jakość stylu, oryginalność historii i przyjemność czytania. Ukaże się w polskim przekładzie w serii Collection Nouvelle w styczniu 2024. Powieści Antoine'a Lauraina zostały przetłumaczone na ponad dwadzieścia języków, w tym arabski i koreański. Również ta ukazała się w angielskim przekładzie w 2021 roku. Recenzje Sprytne, zabawne ... arcydzieło paryskiej perfekcjiHRH Księżna Kornwalii Kwintesencja francuskiego romansuThe Times Hymn do la vie Parisienne...The Guardian Laurain stworzył tutaj fantastycznie skomplikowaną sieć, w której najmniejszy szczegół może być znaczący, i bez względu na to, jak bardzo jesteś pewien, że go zrozumiałeś, jest o krok do przodu.The Herald Elegancko napisana mała perełka...The Big Issue To prawdziwe arcydzieło literackiej tajemnicy. Magazyn Mystery Scene
Katarzyna Hewa
Czy kobieta, której życie zostało zaplanowane przez innych, odnajdzie drogę do własnej tożsamości? I czy miłość może przetrwać w świecie, który ją odrzuca? Początek XIX wieku. Europa stoi na krawędzi zmian. W Imperium Rosyjskim dekabryści, natchnięci wojnami napoleońskimi, planują zamach stanu. Na tle burzliwych wydarzeń dziejowych toczy się prywatny dramat Luizy, która przez całe życie spotyka się z wrogością zarówno obcych, jak i najbliższych ze względu na swój nietypowy wygląd. Ostatecznie zostaje sprzedana przez ojca za wozy z ziarnem i świadomie skazana przez niego na cierpienie u boku okrutnego mężczyzny, który żywi do niej odrazę i zaczyna stosować wobec niej wielopłaszczyznową przemoc. Gorzka refleksja nad losem kobiet, które są zależne od ojca, męża albo syna.
Charles Baudelaire
Kwiaty zła to wydane w 1857 roku najbardziej znane dzieło Charlesa Baudelairea. Autor porusza w nim odważne, erotyczne tematy, obrazuje brzydotę, śmierć oraz zło, co wywołało niemały skandal. Baudelaire oraz jego wydawca zostali skazani podczas procesu sądowego na karę grzywny za niemoralność, a z tomu usunięto sześć wierszy. Charles Pierre Baudelaire był francuskim poetą parnasistą, prekursorem symbolizmu i dekadencji, należał do tzw. poetów przeklętych.
Józef Czechowicz
kwiecień tych co bez troski wiosną jasnych oddechów gołębianych słuchaj w pianie promyków ranek wiosnę wartko wiózł aż kipiał lazurowy puchar bo to radość biegła wzwyż po drzewach a seledyn młodziutkiej korony owych brzóz poblask z wisły od dołu rozgrzebał na wodzie lekki przewiew grzebieniem jeszcze sennym falę sycił promienny i szyby świecą kwietniowołagodny brzask w który się niebo wtula bo niebo tam osiada brzozy na błękit zachodzą od chwieją się znów przy chwieją raz wraz koleją raz wraz każda jest szumu strużącego się zieloną balladą a jak ten bruk uliczny kryształem błyszczy jakiem dudnieniem wtóruje wodogrzmotom kół jeszcze nie wszystko nie wszystko dzieciaczki po świętach w tornistrze resztę wiosny przywieziecie z pól [...]Józef CzechowiczUr. 15 marca 1903 r. w Lublinie Zm. 9 września 1939 r. w Lublinie Najważniejsze dzieła: ballada z tamtej strony, żal, nic więcej, nuta człowiecza, tomy wierszy: Kamień (1927), Dzień jak co dzień (1930), Ballada z tamtej strony (1932), W błyskawicy (1934), Nic więcej (1936), Nuta człowiecza (1939). Polski poeta dwudziestolecia międzywojennego, w latach trzydziestych związany z grupą literacką Kwadryga, przedstawiciel tzw. drugiej Awangardy, której twórczość cechował katastrofizm. Jako ochotnik jeszcze przed zdaniem matury wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. Z wykształcenia, zamiłowania i zawodu nauczyciel (ukończył też studia w zakresie pedagogiki specjalnej). Redaktor m. in. czasopism dla dzieci "Płomyk" i "Płomyczek". Współpracował z wieloma pismami: "Reflektorem" (tu debiutował jako poeta w 1923 r.), Zet, Głosem Nauczycielskim, Pionem i Kameną, w Polskim Radiu pracował w dziale literackim, pisał słuchowiska radiowe. Zginął tuż po wybuchu II wojny światowej, podczas bombardowania. Charakterystyczną cechą wierszy Czechowicza jest niestosowanie wielkich liter i znaków interpunkcyjnych, co decyduje o poetyckiej wieloznaczności tekstów. Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.
Kwietniowe deszcze, słońce sierpniowe
Izabela Skrzypiec-Dagnan
Czasem nieplanowane wyprawy stają się podróżami życia Tina Wagner właśnie skończyła trzydzieści lat i czuje, że znalazła się na zakręcie. Pewnego dnia w jej ręce wpadają klucze do domu położonego w Beskidach, w którym ostatnie lata życia spędziła jej ciocia. Janina była aktorką teatralną i osobą wyjątkową tajemniczą, wyzwoloną, idącą zawsze pod prąd. Tina podejmuje spontaniczną decyzję i wyrusza w podróż na drugi kraniec Polski. Dom cioci okazuje się zupełnie inny, niż się spodziewała. Czuje się w nim zadziwiająco dobrze i postanawia zostać nieco dłużej. Jej spokój mąci pewne wydarzenie. Dowiaduje się, że spotkany przypadkiem motocyklista popełnił samobójstwo. Na miejscu tragicznego zdarzenia Tina poznaje zagadkowego mężczyznę, Marcina. Nowy dom, nowo poznani ludzie mają swoje tajemnice. Tina będzie musiała poszukać odpowiedzi na ważne pytania. Czym zakończy się wyprawa, która miała być tylko kilkutygodniowym wypadem? Kwietniowe deszcze, słońce sierpniowe to kolejna, po ciepło przyjętej przez czytelników Świetnie się bawię w Twoich snach z 2019 roku, powieść Izabeli Skrzypiec-Dagnan.
Maurice Leblanc, Maurice Leblanc
Le manoir délabré de La Barre-y-va est lespace dévénements mystérieux et horribles. Rentant tard du théâtre un soir du mois daot, le vicomte Raoul dAvenac découvre son appartement éclairé. Il y est visité par une jolie fille qui lattend en détresse. Catherine Montessieux, la jeune femme qui en est lhéritiere, ne peut plus dormir tranquillement. Une vieille demi folle lavertit dun péril quelle ne peut préciser. Et maintenant laventurier devenu détective va entreprendre de résoudre la plus inextricable des énigmes...
Przemysław Piotrowski
Kolumbia to trudny kraj. Chciałbym, abyście to zrozumieli już na samym początku, zanim jeszcze zabierzecie się do czytania. Byłem tam, doświadczyłem jej, odczułem na własnej skórze. Można powiedzieć o niej tyle dobrego, co złego, bo choć jest najpiękniejszym krajem, jaki widziałem, to ma w sobie coś tak ponurego i mrocznego, że gdy piszę te słowa, mam nieodparte wrażenie, że to jedno z absolutnie nielicznych miejsc na świecie, gdzie mógł narodzić się potwór, którego historię postaram się Wam opowiedzieć. Luis Alfredo Garavito Cubillos to najstraszniejszy i najokrutniejszy seryjny morderca w historii świata. Pewnie teraz drapiecie się po głowie i mogę się założyć, że wielu z Was po raz pierwszy widzi to nazwisko. Na pewno słyszeliście jednak o Tedzie Bundym, Jeffreyu Dahmerze czy Johnie Waynie Gacym. To o nich piszą książki i robią filmy, ale nawet wszyscy oni razem wzięci wydają się zaledwie niesfornymi łobuzami przy Bestii z Génovy. Garavito to sadysta i pedofil oskarżony, a następnie skazany za zabicie 138 dzieci, choć niektóre szacunki sugerują, że ofiar mogło być nawet 600! Do dziś na terenie Kolumbii, Ekwadoru i Wenezueli odnajdywane są szczątki, które wiąże się z jego zbrodniczą działalnością. Mówi się, że to życie pisze najstraszniejsze scenariusze. I najbardziej niewiarygodne. Trudno się nie zgodzić, bo tak się składa, że Bestii właśnie kończy się wyrok. I niewykluczone, że gdy czytacie te słowa, Luis Garavito znów jest wśród nas. Oto jego historia
Émile Zola
Cest lun des romans les plus profonds et les plus tragiques. Lauteur a essayé de faire ce que peu de gens avaient auparavant. Le sujet principal était létude du monde intérieur du maniaque meurtrier. Le personnage principal a fait de son mieux pour faire face a la soif de violence.
Maurice Leblanc
Ce livre est la fin dune histoire passionnante commencée avec le roman de Maurice Leblanc La Comtesse de Cagliostro. Cest une histoire o se mlent lamour et lhaine et o se retrouvent des fantômes du passé travers la Cagliostro. Arsene Lupin doit se surpasser pour éviter la vengance haineuse qui le chasse! Alors, combien de difficultés la destinée prépare pour lui? Est-il assez fort pour les surmonter?
Pierre Loti
De jeunes filles avec des visages de marionnettes et de tres petits yeux félins traînent leurs grands souliers de bois; Les enfants japonais sont tres drôles dans leurs longs vtements colorés, venant en groupes pour effectuer leurs prieres, se tenant la main; belles dames avec un petit pain compliqué venant la pagode pour prier et rire; Des paysans aux cheveux longs, des bonzes ou des marchands, autant de marionnettes imaginables de ce joyeux petit homme, sont passés par Kaka-San, qui les voyait encore, et devant Toto-San, qui ne les revit jamais.
Émile Gaboriau
Quon naccuse personne. Je meurs volontairement. Je prie Mme Chevassat de porter leur adresse les lettres jointes. Henriette. Une jeune fille du comte de la Ville-Handry, Melle Henriette, vaincue par une vie difficile et dans une misere extreme décide de mourir. Un vieux brocanteur sauve la fille et trouve deux lettres quelle a laissé avant de mourir. Il les récupere discretement et cela va changer la destin tous les deux...
La Comédie humaine. Volume I. Scenes de la vie privée. Tome I
Honoré de Balzac
Cest une histoire sur la façon dont, en contractant un mariage inégal, des personnes risquent de se retrouver dans une situation o ce mariage mme devient un fardeau et une torture. Balzac raconte lhistoire sans blâmer ni épargner personne. Ici et les parents qui ont vécu une vie vide, ici et Théodore, qui, la recherche de divertissement chic, jette sa jeune femme dans langoisse. Voici Augustine elle-mme qui, elle essaie de régler son malheur.
La Comédie humaine. Volume II. Scenes de la vie privée. Tome II
Honoré de Balzac
Largent pour Papa Grande est un objectif, pas un moyen. Et le fait que les moyens remplacent les buts pour les remplacer une des caractéristiques les plus remarquables de notre époque. Selon Fromm, une personne exclusivement occupée acquérir et posséder est une personne atteinte de maladie mentale, névrosée, et la société elle-mme, dans laquelle prédominent de tels individus, devrait donc tre considérée comme malade.
La Comédie humaine. Volume III. Scenes de la vie privée. Tome III
Honoré de Balzac
Les deux comédies humaines La vieille fille et Un mené de garçon nous révelent tous les tenants et les aboutissants de la personne: le désir de profiter aux dépens de quelquun dautre, de séclairer, de trahir. En mme temps, lauteur ne prend pas la position dobservateur extérieur propos de tout ce qui se passe, il évalue au contraire assez séverement les maux dans lesquels une personne est embourbée. La vieille fille Rosa Cormont et le célibataire Jean-Jacques Rouget sont au centre des récits.
La Comédie humaine. Volume IV. Scenes de la vie privée. Tome IV
Honoré de Balzac
"La Fausse maîtresse" est une histoire dHonoré de Balzac et fait partie de son cycle "La Comédie humaine", dans lequel Balzac dépeint et se moque de la société française pendant la Restauration et la monarchie de Juillet. Lintrigue de lhistoire est déroutante et sa véritable explication reste un mystere jusqu la fin du livre. Albert Savarus le travail est une sorte denseignement. Malgré le vif désir, il est nécessaire de prendre en compte les intérts et les opinions dune autre personne. Rosalie sen moquait, voulait atteindre ce quelle voulait tout prix.
La Comédie humaine. Volume V. Scenes de la vie de Province. Tome I
Honoré de Balzac
Quest-ce qui pourrait tre pire lorsquun jour, vous réalisez quune personne qui semblait toujours amicale et attentionnée vous déteste vraiment avec toutes les fibres de son âme?! Cest avec cela quau cours de sa vieillesse, il a rencontré une petite bagatelle ordinaire, de bonne humeur et aimante, quil sagisse dun feu dans une cheminée ou dun fauteuil confortable, le vicaire François Biros. Apres la mort de son ami labbé Chaplu, le rve de François se réalise il sinstalle dans la maison de son regretté ami, dans une maison dont la situation lui faisait jadis une envie blanche.
La Comédie humaine. Volume VI. Scenes de la vie de Province. Tome II
Honoré de Balzac
Lhistoire dramatique de Lucien de Rübampre, un gentil jeune provincial qui fait ses premiers pas Paris. Dans une ville o tout est vendu et tout est acheté carriere et succes, position dans la société, patronage, confiance, amour et amitié. Et une sorte de symbole de ce Paris joyeux, cruel, trompeur et corrompu, sont les déesses de la demi lumiere de belles courtisanes, des dompteurs et des hommes ruineux...
La Comédie humaine. Volume VII. Scenes de la vie de Province. Tome III
Honoré de Balzac
Un travail subtil et sophistiqué dans lequel Balzac révele les secrets les plus intimes de lâme féminine. Le monde est cruel et les curs sont brisés. Mais trois fois ce monde est cruel pour une femme qui ne possede ni calcul froid, ni ce quest un prédateur. Le temps passe. re changée. Cependant, cette histoire est toujours vraie.
Maurice Leblanc
La séduisante belle femme, qui est la fille du majestueux comte Cagliostro et qui posséde des nombreaux secrets de son pere, adore les toutes sortes des aventures. Pendant cette chasse aux aventures elle est jointe par Arsene Lupin un filou génial, un gentleman-cambrioleur. Tout sera allé bien, sil nétait tombé amoureaux...
George Sand
Consuelo fait partie des uvres les plus célebres et les plus populaires de lécrivain français George Sand. Femme tempéramentale et romantique, George Sand a généreusement partagé avec son hérone des souvenirs et des fruits de pensées inspirées... Une nouvelle rencontre avec Consuelo la peau sombre est une excellente occasion de vous plonger dans latmosphere de cette époque galante pleine de dangers et de passion authentique, quand les gens ont su vivre en pleine force et mourir avec le sourire.
Émile Zola
Le désir de gérer les gens tojours influencé les gens. Lintrigue du roman sur un homme se soumettant toute la ville. Une personne qui aspire au pouvoir est prete a tout. Mais une telle personne peut-elle gérer une petite ville?