Literatura
Patrzący jasno. 25 szkiców o niezbędności czytania poezji
Marian Stala
Czytelnicze wybory Stali nie są pogonią za tym, co najnowsze, a w domyśle: poprzez samą swą nowość najlepsze. Są nieśpiesznym wędrowaniem, nad którym unosi się proporzec wierności, wędrowaniem oznaczającym niejednokrotnie powrót do tych samych, ale coraz inaczej i coraz pełniej rozumianych autorów. Bywał Stala odkrywcą i komentatorem poetów wchodzących na scenę życia literackiego: Bronisława Maja, Jana Polkowskiego, Marcina Świetlickiego czy Artura Szlosarka, z maestrią pisał o dojrzałej i arcydzielnej twórczości Wisławy Szymborskiej i Ryszarda Krynickiego, z pewnością jednak na jego osobistym firmamencie najtrwalej i najjaśniej świecą gwiazdy Adama Mickiewicza, Bolesława Leśmiana i Czesława Miłosza. () Zapisany w esejach Mariana Stali sposób myślenia jest zobowiązaniem do skupienia, którego nie może zabraknąć w życiu, jeśli ma ono zostać uznane za pełne. Ze wstępu Andrzeja Franaszka Marian Stala to godny sukcesor swoich znakomitych mistrzów: Kazimierza Wyki, Jerzego Kwiatkowskiego i Jana Błońskiego, uczony i krytyk o krystalicznym umyśle, jak nikt inny potrafiący przeniknąć najdelikatniejszą tkankę wiersza, odsłonić wszystkie jego pokłady, ukryte sensy i światoodczucie czytanych wnikliwie poetek i poetów. Przez kilka dekad uważnie obserwował ewolucję polskiej poezji, stawiał trafne diagnozy i ustanawiał hierarchie. W redagowanym przez nas wspólnie w latach 90. NaGłosie właśnie dzięki jego nieomylnemu słuchowi ukazywały się wiersze często debiuty czołowych dzisiaj twórców naszej poezji. Lektura jego tekstów to wielka lekcja skupienia, mądrości i wrażliwości, prawdziwa, jakże rzadka dzisiaj w czasach chaosu i nadmiaru słów duchowa przygoda. Jerzy Illg
Marcin Makowski
W życiu, a przede wszystkim w polityce, mamy tendencję do uznawania rzeczy, które się wydarzyły, za nieuchronne. Perspektywa zmienia się wtedy, gdy przypomnimy sobie, jak niewiele dzieliło świat od wygranej Hillary Clinton nad Donaldem Trumpem czy od odrzucenia planu Brexitu. Jak nieoczywista była klęska wyborcza obozu Platformy Obywatelskiej i skala zwycięstwa Prawa i Sprawiedliwości. Seria rozmów prowadzonych co tydzień przez ponad półtora roku pomiędzy Marcinem Makowskim a Matthew Tyrmandem, synem legendarnego pisarza Leopolda Tyrmanda, pozwala przeżyć na nowo kluczowe dla polskiej i zagranicznej polityki wydarzenia. Pomaga również zrozumieć, co doprowadziło do tego, że ciężar geopolityki przesunął się na stronę suwerenności narodowej, republikanizmu i prawicowości oraz dlaczego taki obrót spraw można nazwać punktem zwrotnym. Zaskakująco wiele z przewidywań Tyrmanda sprawdziło się i nadal się sprawdza. Na czym polega sekret dostrzegania wydarzeń, które umknęły oczom setek globalnych analityków? Odpowiedź znajdziecie w tej książce. Nie zawsze się zgadzamy, ale Matthew Tyrmand to autor bardzo interesujący, niekiedy frapujący. Wojownik pióra i nie tylko pióra. Mogę powiedzieć jedno: warto przeczytać. Nawet jeśli ktoś będzie zgrzytał zębami, co i mnie się zdarzyło, to jednak warto, bardzo warto. Jarosław Kaczyński
Paul Campenhaye, Specialist in Criminology
J.S. Fletcher
These are great detective stories. Campenhaye solves secrets, at first he tries to understand who ukarl jewels, and then solves the mysterious murder. Every story has the least stress. The most interesting is the ending, it really will be unexpected.
Edward Bulwer-Lytton
Paul Clifford is a novel published in 1830 by Edward George Earl Bulwer-Lytton, 1st Baron Lytton (1803-1873) who was an English novelist, playwright, and politician. It tells the life of Paul Clifford, a man who leads a dual life as both a criminal and an upscale gentleman. Paul Clifford tells the story of a chivalrous highwayman in the time of the French Revolution. This is the novel that first used the opening line It was a dark and stormy night...
Fred M. White
All people feel fear, even the bravest. So our hero, John Dugdale, was a very brave man. Suddenly, he is called to the police, accusing him of being a swindler. John is afraid that no one will believe his words. He becomes very nervous, which may affect future events.
Eugene Sue
Chapitres tres courts. Pourquoi courber ton front plus bas que de coutume? Quel mal avons-nous fait, pour ne plus nous cherir? Vois, la lampe palit, latre scintille et fume; Si tu ne parles pas, le feu qui se consume, Et la lampe, et nous deux, nous allons tous mourir
Paula Pihlaja (tom 2). Huśtawka
A.M. Ollikainen
W lesie zostaje znaleziona powieszona starsza kobieta. Komisarz policji Paula Pihlaja dowiaduje się, że kobieta była chora na nieuleczalny nowotwór i niemal całkowicie uprzątnęła swoje mieszkanie, wiedząc, że wkrótce umrze. Jej śmierć uważana jest za samobójstwo, ale Pauli taka wersja zdarzeń nie satysfakcjonuje. Coś się nie zgadza na tym obrazku. Następnie na placu zabaw zostaje znaleziony powieszony słynny alpinista. Na miejscu Paula zauważa piasek, który jest zbyt drobny, by mógł być naturalny taki sam rodzaj był w lesie. Komisarz zdaje sobie sprawę, że ofiary zostały zmuszone do balansowania na huśtawce przed śmiercią, walcząc o życie. Paula Pihlaja ledwie rozpoczęła śledztwo, gdy pojawia się trzecie ciało nastolatek powieszony na innym placu zabaw. Na wolności przebywa seryjny morderca.
Aleksander Dumas ojciec
Powieść Aleksandra Dumasa nosząca znamiona powieści szkatułkowej. Jednym z bohaterów jest sam autor książki, głównymi bohaterami są zaś Alfred de Nerval i Paulina de Małlien. Młodzi zakochują się w sobie, ale nie mogą być razem ze względu na różniące ich statusy majątkowe. Historia ich niespełnionej miłości pełna jest nieoczekiwanych zwrotów akcji. Podczas gdy Alfred wyjeżdża, by dorobić się majątku i poślubić ukochaną, Paulina wychodzi za mąż za bogatego, ale okrutnego hrabiego. Mężczyzna ten skrywa pewną mroczną tajemnicę. To właśnie ona przyczyni się do dramatu, jaki spotka bohaterkę.