Literatura
Pfarre und Schule. Eine Dorfgeschichte. Band III
Friedrich Gerstäcker
Der Weltenbummler Gerstäcker, dessen ausgedehnte Reisen ihn durch Nord- und Südamerika führten, gehört zusammen mit Karl Mai zu den populärsten Autoren von Abenteuerromanen seiner Zeit. Gerstäcker veröffentlichte eine Vielzahl von Erzählungen, Romanen und vor allem Berichte über seine verschiedenen Reisen. Pfarre und Schule ist eine Dorfgeschichte, eine klassische deutsche literarische Arbeit. Aufregendes Detail machen das zu einem außergewöhnlichen Interesse.
Mary Elizabeth Braddon
The plot of the book contrasts with the life of two ladies Hazelden, named Maria and Lesbia. Lady Mary Hazelden is much more meek and stereotypically feminine than other heroes of sensational novels such as Alicia Audley, Marian Halcomb and Magdalen Vanstone. She falls in love with a poor man named Mr. Hammond and is trying to learn how to work to compensate for her lower social status after she marries him. Her grandmother seems not to mind if she gets married because she has freckles and tanned skin, because the Victorian ideal of beauty probably resembles a vampire.
Guy Boothby
There was a Victorian / Edwardian fascination with evil geniuses. Professor Moriarty, Fu Manchu, Count Fosco, Dracula, Dr. Nicola they and many others were hiding in the shadows, using their magnetism to persuade others to their will and their significant mental gifts for evil purposes. This is an exciting story for those who like the somewhat predictable traditions of late Victorian history.
Platon
Phedon to utwór Platona, filozofa greckiego, ateńczyka, twórcy tradycji intelektualnej znanej jako platonizm. Akcja rozpoczyna się w więzieniu, gdzie Sokrates oczekuje na wykonanie wyroku śmierci. Dialog kończy się opisem śmierci Sokratesa, za jego najważniejszą część należy uznać mowę pożegnalną skierowaną do uczniów, w której filozof przedstawia dowody na nieśmiertelność duszy i swoje poglądy na śmierć.
Phedon, czyli o nieśmiertelności duszy
Platon
Phedon przedstawia spokojność Sokratesa w więzieniu, z jaką oczekuje śmierci, którą uważa za wybawcę duszy swojej z więzów ciała moc jej krępujących, i niedozwalających tej dzielności, jaką by miała, gdyby się od nich uwolniła. Kiedy umrę, mówi, mam nadzieję, że znajdę na tamtym świecie lepszych ludzi, choć tego z pewnością twierdzić nie mogę, jednak że znajdę dobrych bogów, o tym każdego mogę zapewnić. W rozwinięciu tych myśli powiemy, że jest w nas bez wątpienia coś takiego, co się objawia i daje poznać przez działanie rozumu i woli, trwalsze, doskonalsze od ciała, egzystuje i po jego śmierci. Jest to duch jakiś, który raz wyszedłszy z osłony ciała, wolny, sobie zestawiony, wraca do ducha wiecznego, od którego pochodzi. Czym się wtenczas staje? Czy ma poznanie siebie samego? Czy jest czuły na rozkosz i przykrość? Czy zostaje w jakich stosunkach z duchem sobie podobnym? Są to pytania, na które nie można odpowiedzieć, tylko przez przybliżenie. Rozum może nam tylko dać poznać formę i istotę naszego ducha w tym, co towarzyszy jego objawieniu i rozwinięciu, ale nie może odkryć form, jakie już mógł przybrać, albo zachowuje dla niego przyszłość niezbadana. Do tego zmierza w ogóle cały system Phedona: polega on na rozróżnieniu ścisłym panowania rozumu od wiary, pewności od nadziei.
Wojciech Tochman
WOJCIECH TOCHMAN POWRACA Z NOWĄ REPORTERSKĄ OPOWIEŚCIĄ Świat po ludobójstwie. Kambodża po Pol Pocie. Przez lata dręczyli i mordowali, swoi swoich, Khmerzy Khmerów. Ci, którym udało się przeżyć, zostali bez domów, bez bliskich, z traumą, chorobą, obłędem Bywa, że ich niewola trwa od dziesięcioleci. Samotność, ciemność i pustka. Udaje się dotrzeć tylko do nielicznych i rozpocząć leczenie. Dokoła widać bogactwo, które karmi się biedą i strachem. Nieopodal stoją świątynie Angkoru, odwiedzane przez miliony turystów z całego świata Wojciech Tochman, z chłodną precyzją i ujmującą wrażliwością, opowiada o ludziach, których odwaga została na zawsze złamana. O bólu, którego nie dało się ukoić. O lęku, który nie odszedł i wciąż sprzyja przemocy. O nieufności, która zabija wspólnotę. Także o bezradności wobec uczuć i wobec choroby. W książce Tochmana dzisiejsza Kambodża to lustro, w którym odbija się cały świat. Na domowe więzienie skazani przez własne rodziny są ci chorzy, którzy kogoś zaatakowali, stale coś niszczyli, kradli sąsiadom. Strach przed agresją to powód uwięzienia. Niejedyny. Bo jest i drugi. Chodzi o kobiety. Niekoniecznie te groźne. Rodziny boją się, że chorej nie upilnują: odejdzie zbyt daleko od domu, zostanie zgwałcona. To raczej pewne tak twierdzą i lekarka, i psycholog, i bliscy chorych. Bywa, że gwałt nie wydaje się rodzinom tak straszny, jak to, co z gwałtu może wynikać. Dziecko, mówią, wydane na świat przez zgwałconą obłąkaną, będzie rosło z piętnem. Więc, by naznaczonego dziecka uniknąć, lepiej chorą zatrzasnąć w klatce, skuć łańcuchem, zamknąć w chlewie. (fragment książki) Wojciech Tochman (ur. 1969) jeden z najważniejszych polskich reporterów i autorów literatury faktu. Jego książki, wśród nich m.in. Jakbyś kamień jadła, Dzisiaj narysujemy śmierć i Wściekły pies, wywołują ożywione dyskusje i niemal natychmiast wchodzą do kanonu reportażu. Dwukrotny finalista Nagrody Nike oraz Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus. Laureat Premio Kapuściński przyznawanej w Rzymie oraz Pióra Nadziei wyróżnienia Amnesty International. Pianie kogutów, płacz psów to kontynuacja głośnych książek Jakbyś kamień jadła i Dzisiaj narysujemy śmierć o codziennym życiu po ludobójstwach w Bośni i Rwandzie.
Pianistka. Sanitariuszka. Tom 2
Aneta Krasińska
Powieść o sile tęsknoty i nieuchronności przeznaczenia Pomimo długo oczekiwanego zakończenia wojny los nie okazał się łaskawy dla Polaków i to zarówno tych, którzy pozostali w kraju, jak i dla tych, którzy emigrowali w poszukiwaniu lepszego życia. Wśród tej ostatniej grupy znalazła się Amelia Bogdańska usiłująca odnaleźć szczęście na obcym lądzie bez znajomości języka i kultury Brytyjczyków. Pierwsze dni na obczyźnie uświadamiają Amelii, że musi zawalczyć o szczęście i chwytać każdą nadarzającą się okazję, by przetrwać w nowych warunkach. Szybko zdaje sobie sprawę, że powrót do ojczyzny jest niebezpieczny ze względu na politykę prowadzoną przez rząd Polski Ludowej. Coraz bardziej martwi się więc o los brata i bliskiego sercu lekarza, z którymi straciła kontakt. Tęsknota za bliskimi kładzie się cieniem na życiu Bogdańskiej nawet w chwilach, gdy świętuje kolejne sukcesy muzyczne.
George R.R. Martin
Zanim powstało Westeros George R.R. Martin opisał inny świat - pełen wojen, obcych ras i kosmicznych przygód. Świat tak różny, a jednocześnie szokująco podobny do naszego... Piaseczniki to futurystyczne preludium do chaosu. Piaseczniki to antologia science fiction, która zawiera jedne z najlepszych krótkich form w dorobku pisarza. Głównym bohaterem wielokrotnie nagradzanego tytułowego opowiadania jest Simon Kress, ekscentryczny kolekcjoner drapieżnych stworzeń. Poszukując nowych okazów natrafia na tajemniczy sklep, w którym nabywa piaseczniki z pozoru niegroźne owadopodobne istoty tworzące skomplikowane kolonie. W tomie znajdziemy ponadto sześć innych utworów, które ukazują bogactwo wyobraźni autora. Wraz z bohaterami przemierzamy kosmiczną pustkę w poszukiwaniu obcych ras, kolonizujemy nowe planety, przenosimy się w daleką przyszłość, by zapytać o etyczne granice technologicznego postępu oraz badamy naturę pierścienia gwiezdnego umożliwiającego poznanie strukturywszechświata. Twórca Gry o tron tym razem łączy elementy klasycznej science fiction z psychologiczną głębią bohaterów, tworząc historie pełne napięcia i refleksji. Piaseczniki to lektura obowiązkowa dla fanów zarówno jego twórczości, jak i ambitnej fantastyki w ogóle. Classicsofsciencefiction.com