Literatura
Magdalena Zimniak
Trudno zaczynać wszystko od nowa, gdy tak naprawdę jeszcze nie zaczęło się żyć. Karol, Joasia i Marta - ta trójka miała przed sobą piękną, harmonijną przyszłość. Wszystko pokrzyżował wypadek samochodowy, po którym ojciec i córka muszą nauczyć się żyć bez żony i matki. By odciąć się od bolesnych wspomnień, zmieniają miejsce zamieszkania. Trafiają do domu, który był sceną tragicznych wydarzeń wojennych. Nieświadomi niczego ojciec i córka dostają niepokojące sygnały od swoich nieżyjących już poprzedników. Na dodatek dziewczyna nawiązuje w nowej szkole zakazaną relację. Autorka specjalizuje się w chwytających za gardło historiach z pogranicza realizmu i metafizyki, za co była wielokrotnie nagradzana. Na Festiwalu Literatury Kobiecej Pióro i Pazur" jej książka zwyciężyła w kategorii Pióro" - dla najbardziej poruszającej powieści. Pozycja z pewnością zainteresuje miłośniczki powieści Agnieszki Olejnik czy Klaudii Muniak.
Pokój na wieży. Zbiór opowiadań
Edward Frederic Benson
Zwykły pech czy jednak przekleństwo? Zbiór 13 opowieści grozy, który otwiera tytułowy, najsłynniejszy w dorobku autora "Pokój na wieży". Seans spirytystyczny, samobójstwo alkoholika czy tragedia rodzinna w opustoszałym domu - tematy klasyczne dla opowieści grozy w opracowaniu Bensona zyskują wyrafinowany kształt i budują przygniatającą atmosferę. Autor nie raz wychodzi również poza konwencję i eksperymentuje z formą, jak w utworze Wyłonienia z mroku", w którym źródłem grozy jest... temperatura i jej zmienność. Styl Bensona był chwalony przez samego Lovecrafta, a wiele z jego utworów inspirowało kolejnych twórców kultury. Warto zwrócić uwagę, że motyw z opowiadania "Seans pana Tilly'ego" przywodzi na myśl współczesny film "Uwierz w ducha" z Patrickiem Swayze i Demi Moore w rolach głównych. Dla miłośników mocnych wrażeń i niesamowitości spod znaku Lovecrafta.
Tove Ditlevsen
Ostatnia książka wybitnej duńskiej pisarki Wstrząsająca powieść o miłości, szaleństwie i strachu Lise miała kilku mężów, kilku kochanków i kilkoro dzieci. Miała wysokie podatki do zapłacenia, odłączony telefon i pomoc domową, zakochaną na zabój w jej synu. Miała na koncie nagrody literackie i grono oddanych fanów. Nie miała ręki do porządków, instynktu macierzyńskiego ani spokoju ducha. Nie miała już też ostatniego męża, Vilhelma, po którym pozostał jedynie pokój. Ziejący pustką, której pomimo starań nie dało się niczym wypełnić. Vilhelm i Lise spędzili ze sobą dwadzieścia lat, z czego tylko przez kilka byli szczęśliwi. Skutecznie niszczyli siebie nawzajem, a ich symbiotyczna relacja szybko przerodziła się w związek pełen niezdrowych zależności, emocjonalnych szantaży i przemocy. Jednak ich rozstanie, które miało być zbawieniem, doprowadziło do tragedii. Tove Ditlevsen otwarcie zaczerpnęła z własnych doświadczeń i uczyniła z Lise swoje alter ego. Pokój Vilhelma stał się dzięki temu w dwójnasób poruszającą (auto)powieścią o miłości, szaleństwie i strachu, o czułości, złości i zdradzie. Ta ostatnia książka autorki ukazała się jesienią 1975 roku, po jej pierwszej próbie samobójczej. Ditlevsen odebrała sobie życie pół roku później, a Pokój Vilhelma stanowi niezwykle mocne zamknięcie jej literackiego dorobku. Ditlevsen sprawia, że najmroczniejsze tematy stają się fascynujące, perwersyjnie przyjemne, a momentami wręcz rewolucyjne. Genialna pisarka i znakomita myślicielka. The Guardian Niezwykły sposób obserwowania świata i zuchwałe poczucie humoru [...]. Urzekająca i zaskakująca proza jednej z najoryginalniejszych pisarek XX wieku. The Observer
Pokój zabaw, czyli małżeństwo nie musi być nudne opowiadanie erotyczne
Catrina Curant
Nie zaglądała tam od momentu, gdy Michał dostał zaproszenie. Poszedł wtedy, zobaczył, zszedł i ją pocałował, a potem poprosił, by nie wchodziła na górę do soboty. Do dwudziestej pierwszej. Wiedziała, że coś przygotowywał, dwa razy był tam z wiertarką, raz z całą torbą. Majtek nie nakładała, miało być dziwkarsko, lubieżnie, niedbale. Jakby wyszła z jakiejś imprezy. Ubrała stary stanik, opuściła ramiączko, na to zwykła czarna bokserka, opięta. Do tego włożyła trampki, wiedziała, że go tym zdenerwuje, całym strojem. Chciała wytrącić go z równowagi. Wzięła puszkę piwa i upiła łyk, a potem ruszyła na górę. Weszła do pokoju i zamknęła drzwi, a potem oparła się o nie i podniosła brew w wyrazie: no co tam?". Zmierzył ją spojrzeniem, zrobiło jej się gorąco. Jego ciemne oczy były spokojne, zawsze w takich chwilach były. Tęskniła za tym wzrokiem, za tą intensywnością. Podszedł i uderzył ją dłonią w policzek, mocno, jednocześnie podcinając nogi." Małżeństwo, dzieci, praca, życie codzienne to wszystko wpływa na to, jakimi kochankami się stajemy. A gdyby tak stworzyć przestrzeń, w której jesteśmy tym, kim dawniej? Pokój, w którym pojęcie mąż i żona" zastępują: kochankowie? Czy w związku da się utrzymać relację opartą na zasadach BDSM i czy da się w dalszym ciągu rozpalać na nowo, w innym wydaniu? I czy w długoletnich związkach jest miejsce na nowe doznania? Zuzanna i Michał udowadniają, że owszem, można wychodzić poza przyjęte społecznie ramy i chcieć więcej, mocniej. Małżeństwo może być początkiem wspólnych zabaw erotycznych.
Pokój zabaw: opowiadania o (s)eksperymentujących parach
LUST authors
Małżeństwo, dzieci, praca, życie codzienne to wszystko wpływa na to, jakimi kochankami się stajemy. Rutyna niejednokrotnie sprawia, że życie seksualne przestaje istnieć. A wtedy już tylko krok do poważnego kryzysu w związku albo nawet do zdrady. Czy można tego uniknąć? Jak na nowo rozniecić płomień namiętności w sypialni? I wreszcie czy można mieć udane małżeństwo, a jednocześnie chcieć czegoś więcej? Kogoś więcej? Zbiór "Pokój zabaw: opowiadania o (s)eksperymentujących parach" pokazuje, że owszem, można. Trzeba się tylko otworzyć na nowe doznania, wyjść poza utarte schematy. Małżeństwo może być początkiem wspólnych zabaw erotycznych. Bo przecież... zasady są po to, żeby je łamać. W skład zbioru wchodzi 15 wyjątkowo zmysłowych, pikantnych opowiadań, które mogą stać się inspiracją dla par pozostających w długoletnich związkach... Ale nie tylko. Seks z kalendarza Ukryte pragnienia Julii Poliamoria w Paryżu Zakochani na nowo W barze w centrum miasta Pokój zabaw, czyli małżeństwo nie musi być nudne Zdrada kontrolowana Noc w klubie: Potrójna przyjemność Młoda para + 1 Przyjemność do kwadratu Sama tego chciałaś Lubię, jak patrzysz Podwładna Przyjaciel Pana Domu 1 Przyjaciel Pana Domu 2
Sven Elvestad
Powieść kryminalna, którą cechuje stopniowo i precyzyjnie budowane napięcie. W powieści można zaobserwować luźne nawiązanie do teorii Freuda, która fascynowała autora. Na uwagę zasługuje konstrukcja fabuły i portretów psychologicznych postaci.
Janusz Szablicki
Autor w powieści proponuje nam podjęcie wyprawy w głęboki kosmos. Możliwość odbycia tego rodzaju ekspedycji Ziemianie zawdzięczają jednak nie tyle progresowi własnej myśli technicznej, ile technologii podsuniętej im w niewiadomym celu przez nie wiadomo gdzie egzystujących i jakie intencje w stosunku do nich żywiących Innych. Ponieważ jednak w przyrodzie niczego nie otrzymuje się za darmo, Ziemianom także przychodzi uiścić w określonej formie rachunek za ów skądinąd niezmiernie atrakcyjny podarek, co znajduje wyjaśnienie w ostatnim rozdziale powieści.
Zygmunt Krasiński
“Pokusa” to utwór Zygmunta Krasińskiego, jednego z trójcy wieszczów obok Mickiewicza i Słowackiego, uznawanych za największych poetów polskiego romantyzmu. “ Sam teraz, sam jeden śród miasta wielkiego został młodzieniec i musiał się bratać z ludźmi napotkanymi. — Na niebie już w ołowianą blachę zlepiły się chmury. — Co chwila zmieniają się kształty ulic i komnat i osób, a on wszędzie pomiędzy niemi oko moje ciągnie za sobą — Niesłychane cierpienie zakrył on spokojnym liców pozorem. — Ciągle za nim wije się rój złych myśli, wzorem czarnych owadów — a po drugiéj stronie leci rój dobrych w błękitnawe iskry. — Pierwsze osiadają mu serce i toczą je krwawo, drugie krew spiekłą wypalą z serca i rany zabliźnią — lecz nowe, coraz głębsze powstają. — Wszędzie niebezpieczeństwo i wszędzie męczarnia — niema komu się zwierzyć, dzieciom i niewiastom nawet kłamać musi; uczy się kłamstwa jak arcydzieła sztuki, i posiadł je — i stał się panem spojrzeń, sztuki i łez i ruchów swoich, aż jasność równa dziennym promieniom znikła z jego źrenicy.” Fragment.