Literatura

Przysięga Miłości. Krwawe Rozgrywki. Tom 2

Monika Nawara

DRUGI TOM MROCZNEJ SERII "KRWAWE ROZGRYWKI" HISTORIA IDEALNA DLA WIELBICIELEK MOCNYCH WRAŻEŃ, PEŁNA GORĄCYCH SCEN EROTYCZNYCH ORAZ ZASKAKUJĄCYCH ZWROTÓW AKCJI. Liliana Namostin to ponadprzeciętnie inteligentna córka rumuńskiego króla mafii. Jej odwaga, wrażliwość i niesamowita determinacja doprowadzają pewnego Włocha do szaleństwa. Leonardo Deluzzo - pozornie wyluzowany przystojniak, drugi w kolejce do tronu spływającego krwią i zbudowanego na kościach wrogów. Słynie z brutalności i stanowczości. Uwielbia kobiety, ale tylko Liliana sprawia, że zaczyna szaleć z pożądania. Choć doskonale wie, że Lili nigdy tak naprawdę nie będzie do niego należeć, zgadza się na jej propozycję i spędza z nią kilka upojnych chwil. Okrutny los splata ścieżki kochanków, czym kpi sobie z ich planów i złamanych serc, bo o przyszłości Liliany i Leonarda mają zadecydować rodzinne i biznesowe koneksje. Rozpoczyna się walka miłości, rozsądku i pieniędzy, w której zwycięzca może być tylko jeden.

Przysięga Pięciu

Adrian Ksycki

Daj się wciągnąć w świat pełen niebezpieczeństw i sekretów! "Przysięga Pięciu" to trzymająca w napięciu powieść autorstwa Adriana Ksyckiego, łącząca ze sobą fikcję historyczną, kryminał i fantasy. Opowiada historię lekarza, Henryka Kulińskiego, który po śmierci wuja otrzymuje tajemniczy list i klucz. Tego samego dnia zostaje zaangażowany w śledztwo w sprawie okrutnego morderstwa. W ten sposób rozpoczyna się przygoda, wypełniona niepokojącymi znakami, przepowiedniami i brutalnymi zbrodniami. Jest to rok 1945, a jedynymi osobami, które mogą powstrzymać piekielny spisek są główny bohater, szeptunka Zosia Kaliska i tajemniczy Wiciądz. W tej historii losy świata są zagrożone, a niebezpieczeństwa czyhają na każdym kroku. Jeśli chcesz zagłębić się w mroczny świat tajemnic i odkryć, jak potoczyły się losy Henryka Kulińskiego, koniecznie sięgnij po tę książkę!

Przysięgnij, że opowiesz

Rachel Roth

Wspomnienia Racheli Roth włączają się w wielką opowieść świadków o Holokauście. Spisane w latach siedemdziesiątych XX wieku są wypełnieniem przyrzeczenia złożonego nieznajomej więźniarce w Auschwitz i upamiętnieniem tych wszystkich, którzy bezimiennie cierpieli i ginęli. Rachela opowiada światu o tym, co przeżyła ona – ta, która cudem przetrwała, i co przeżyli ci, którzy umierali pobici, zagłodzeni, zamarznięci, rozstrzelani, zagazowani. Rachela Roth do dziś przechowuje w domu bezcenną pamiątkę – rodzinne zdjęcie zrobione w warszawskim getcie latem 1941 roku podczas uroczystości zaślubin jej wuja. Wokół skromnie zastawionego stołu zgromadziło się dwadzieścia jeden osób. Z tego grona przeżyła tylko ona – dziewczyna na prawym skraju fotografii obejmująca troskliwie kilkuletniego chłopczyka – swojego braciszka. Pozostali – jej mama, siostry i brat, dziadkowie i kuzyni – zginęli w łapankach w getcie, w transportach do obozów zagłady, w komorach gazowych.

Przysionek, dom dla pozornie umarłych

Kowalski Tomasz

Świat się zmienił. Zmieniły się również problemy ludzi na nim żyjących. Zmienił się też nasz język. Stał się mniej wyrafinowany, trochę bardziej brutalny, a co najważniejsze, nie ma już takich profesorów. Tomasz Kowalski nie kryje, że swoją najnowszą książką chciał oddać cześć Jerzemu Szaniawskiemu i jego Opowiadaniom Profesora Tutki. Zbiór opowieści zawartych w dziele pod tytułem Przysionek – dom dla pozornie umarłych porusza różne tematy. Snute przez bohaterów historie mówią o ludzkich lękach, niesprawiedliwości, przemijaniu, bolesnych wspomnieniach, niezrozumieniu, buncie, miłości i pożądaniu, ale również o uszkodzonych słuchawkach i kąpieli w Bałtyku. Narratorami są czterej mocno dojrzali mężczyźni. Przyjaciele spotykają się co wtorek w knajpce, by przy kawie, piwie i papierosie pogadać o życiu. Każde opowiadanie jest wypadkową konkretnej sytuacji, zdarzenia czy rozmowy. Okazuje się przy tym, że pozornie zwykli faceci mogą być nie tylko wnikliwymi obserwatorami rzeczywistości, ale też wrażliwymi i sentymentalnymi ludźmi, poetami dojrzałego już życia. I to chyba w tym wszystkim jest najdziwniejsze, najbardziej nieprawdopodobne. A może nie?

Przysionek wieczności

Łukasz Matysiak

Magia, tajemnica, wędrówka dusz, nawiązania do obyczajów środkowej Europy, a przede wszystkim niezwykły klimat, który sprawia, że niektóre sceny wywołują ciarki na plecach. Rok 1575, młoda kobieta budzi się w nieznanym sobie miejscu, ciasnym, zimnym i przeraźliwie ciemnym. Próbuje się podnieść, wyprostować ręce, zgiąć kolana - nic z tego. Powoli dociera do niej świadomość, gdzie jest. W trumnie! Szamocze się, szarpie, wrzeszczy, ile sił, aż w końcu jej krzyk milknie na zawsze. Ale czy na pewno? Niektóre słowa mają moc tak niespotykaną, że ich pokłosie niesie się przez wieki. Te zbierać będą krwawe żniwo, aż dotrą do współczesnej Anglii, by swoim echem roztrzaskać w drobny mak życie pewnego śledczego. Przysionek wieczności Łukasza Matysiaka to doskonale napisana powieść grozy, przypominająca swoim klimatem najlepsze książki Stephena Kinga. Istotą tej historii jest ciągłość między wydarzeniami sprzed 500 lat i współczesnością. Znajdziemy w niej fascynujących bohaterów, wątki okultystyczne, niesztampowy język i wartkie dialogi. Notka o Autorze Łukasz Matysiak - ur. w 1984 roku we Wrocławiu, fan horrorów, thrillerów i powieści kryminalnych, wzorujący się na takich pisarzach, jak Masterton, Darda czy Chmielarz. Uwielbia zabawę formą. Swoistą radość odnajduje w tworzeniu powieści grozy, które dają możliwość kreowania sytuacji niemożliwych w realnym życiu. Przygodę z pisaniem rozpoczął od poezji, obecnie skupia się na tworzeniu krótkich form - jedną z nich można przeczytać w zbiorze opowiadań Wydawnictwa Borgis pt. Opowieści naszych dni. Tom 1. Prywatnie ojciec małego rozbrykanego chłopca i opiekun jeszcze bardziej szalonego owczarka niemieckiego. Mieszka wraz z partnerką w Jelczu-Laskowicach, niewielkiej miejscowości pod Wrocławiem.

Przysłona

JADWIGA MALINA

Jeszcze nie dzieje się nic złego. Trwa zima. Emilia chce jak najszybciej wyjechać. Wrócić do Francji, gdzie pracuje, jako opiekunka osób starszych. Jak sama mówi, lepsze to, niż robota przy taśmie. Byle dalej od domu, starych mebli, świętych obrazów, zrzędzenia babki. Dwa miesiące czekała na telefon, i wreszcie jest. Nowe mieszkanie. Nowi ludzie. Nowa podopieczna. Wydaje się, że ma fart, a może nawet szczęście, jednak wkrótce wszystko się zmienia. Podczas Wielkanocy, za sprawą pewnego zdjęcia, wydarza się coś dziwnego. Odtąd nic nie będzie już takie samo. Ani dom. Ani babka. Ani staruszka, którą się opiekuje. Kto jest kim? Kto mówi prawdę? Kto udaje, kogoś innego? Tylko Emilia może rozwikłać tę zagadkę. Pytanie tylko czy zdoła? Czy potrafi wyobrazić sobie mroźną noc? Dziewczynkę, która nagle znika. A może nie musi sobie niczego wyobrażać? Może prawda jest zupełnie inna. "Przysłona" jest opowieścią o kobietach, którym wielka historia odbiera wszystko.

Przysłowia polskie. Z przymrużeniem oka

Mander

Nie brak w świecie filozofów,Ani mądrych też wywodów,A ludowe porzekadła,Są mądrością wśród narodów.Jak rozpoznać w jednej chwili,Gdzie myśl mądra, a gdzie kpina?Gdzie jest skutek, gdzie przyczyna?Gdzie w tym wszystkim jakaś wina?Jeśli temat nie jest prosty,To nie znaczy że jest krzywy,I czasami warto spojrzeć,Z nieco szerszej perspektywy.Trudne było to zadanie.Jak umiałem tak zrobiłem:Myśli rymem powiązałem,I humorem przyprawiłem.

Przysłowia żydowskie

Samuel Adalberg

Ze wstępu: Aby czytelnikom dać możność ocenienia, jakie myśli, dążenia i przekonania przejawiają się w przysłowiach ludu wśród nas od wieków zamieszkałego, co od nas do swych tradycji przejął i przyswoił, a co nawzajem do naszych przylgnęło pamiątek, postanowiliśmy je przetłumaczyć. Przysłowia żydowskie mało się nadają do przekładu; są one przeplatane mnóstwem wyrażeń hebrajskich i innych, odnoszących się do obrządków religijnych lub zwyczajów; w przekładzie naszym oddaliśmy myśl każdego przysłowia, ale nie byliśmy w stanie odtworzyć niezmiernie oryginalnego ich dowcipu. Cały dowcip tych przysłów (a pod tym względem rzadko która literatura dorówna żydowskiej) polega właśnie na formie językowej, na zręcznym zestawianiu wyrazów, tworzących dość często przysłowie i kalambur. Zmuszeni byliśmy opuścić kilkadziesiąt zdań mniejszej wagi, a trudnych do oddania bez wyczerpujących komentarzy.