Literatura

Sir Quixote of the Moors

John Buchan

In the mid-sixteenth century, Jean de Rohaine, a middle-aged French nobleman, journeys to Scotland in search of adventure and a new beginning. In Scotland he meets up with his old friend, Quentin Kennedy, who informs him of a great battle to be waged. Having witnessed Royalist troops butchering suspected Covenanters, he follows the example of godly refugees and escapes to the safety of the hills around Eskdalemuir and the head of Ettrick Water. Whilst staying at the Manse of Lindean, he falls in love but honour forbids he should win a woman he has pledged to protect for another. It is a unique novel of a haunting Scottish lifestyle that differs from Buchans later works, such as The Thirty-Nine Steps. The love story here is also central in a way that it is not to later works by Buchan, so that aspect of the narrative will prove interesting to readers who might be curious about how Buchan examines gender and sexuality in his fiction.

Sir Roger Penrose. Geniusz i jego droga do rzeczywistości

Patchen Barss

Pierwsza biografia opisująca fascynujące i niezwykle trudne życie laureata Nagrody Nobla, fizyka Rogera Penrose'a W wieku sześciu lat Roger Penrose odkrył zegar słoneczny na polanie niedaleko domu. Za sprawą tego urządzenia, utkanego ze światła, cienia i czasu, ujrzał "świat poza światem" pełen olśniewająco pięknej geometrii. Tak rozpoczął długą podróż, dzięki której ostatecznie został jednym z najbardziej wpływowych matematyków, filozofów i fizyków. Penrose pokazał, jakie są ograniczenia ogólnej teorii względności, wyznaczył nowe kierunki badań w fizyce teoretycznej i zadziwił innych uczonych oraz swoich licznych wielbicieli elegancją i pięknem swoich odkryć. Niemniej przyszło mu zapłacić za ten ogromny sukces wysoką cenę: nie potrafił pielęgnować relacji z najbliższymi mu osobami, zwłaszcza kobietami, które troszczyły się o niego lub razem z nim pracowały. Patchen Barss wykorzystuje liczne wywiady, a także zagląda do nieznanych do tej pory dokumentów archiwalnych, by naszkicować poruszający portret Penrose'a, laureata Nagrody Nobla, i Rogera, zwyczajnego człowieka pełnego wątpliwości. Nie tylko opisuje jego niezwykłe życie, ale także zastanawia się, kim trzeba być, żeby zostać geniuszem i kto ostatecznie ponosi ofiarę, dzięki której jednemu człowiekowi udaje się zajść tak daleko.

Širdis

Jean Richepin

Šir­dis Tu­re­dams kru­ti­nę pik­tu­mo pri­pil­tą,  Aš mo­ti­ną sa­vo nu­de­jau se­ny­vą  Ir pei­li ilei­dęs la­vo­nan jos šil­tą,  Iš­ple­šiau pa­du­kęs jai šir­di da gy­vą.    Ka­da gi, tą šir­di te­rio­dams bai­siau­sia,  Pa­siu­tu­siom ko­jom ją spar­dy­dams, kul­dams,  Pa­r­puo­liau i krau­ją, šir­dis to­ji klau­sia:  ,,Vai­ke­li, ar tu ne­pa­si­žei­dei, pul­dams?"    [...] Jean Richepin Ur. 4 lutego 1849 r. w Medei (Algieria) Zm. 12 grudnia 1926 r. w Paryżu (Francja) Najważniejsze dzieła: Les Caresses (Pieszczoty), Les Blasph?mes (Bluźnierstwo), Mes paradis (Mój raj), Les morts bizarres (Dziwne śmierci), Les Braves Gens (Odważni ludzie), Flambouche i in. Poeta, nowelista, dramatopisarz francuski. Już we wczesnej młodości pisarz odznaczał się nadzwyczaj bogatym życiem wewnętrznym. Po ukończeniu szkoły stanął w szeregi francuskie w wojnie niemiecko-francuskiej, w późniejszym etapie natomiast zajął się działalnością twórczą: grał w teatrze, pisał, żeglował. Jego przeżycia wewnętrzne odzwierciedlały tworzone przezeń postacie, ich charaktery, zachowanie i nawet sposób wypowiadania się. Nie raz mowa się krzyżowała z myślą, czego rezultatem była ogromna popularność jego dramatów i nowel. Jego syn ? Jacques ? podążył śladami ojca. Też został dramaturgiem.   Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.

Sister Carrie

Theodore Dreiser

Theodore Dreiser is a famous American prose writer, publicist and public figure. This is the story of the rise of the main character, the young provincial Caroline Meeber, achieved at the cost of numerous moral compromises, and the descent of the manager of a prestigious bar, George Hurstwood, to the bottom of life.

Sister Love and Other Crime Stories - With Audio Level 1 Oxford Bookworms Library

Escott, John

A level 1 Oxford Bookworms Library graded reader. This version includes an audio book: listen to the story as you read. Written for Learners of English by John Escott. Some sisters are good friends, some are not. Sometimes there is more hate in a family than there is love. Karin is beautiful and has lots of men friends, but she can be very unkind to her sister Marcia. Perhaps when they were small, there was love between them, but that was a long time ago. They say that everybody has one crime in them. Perhaps they only take an umbrella that does not belong to them. Perhaps they steal from a shop, perhaps they get angry and hit someone, perhaps they kill . . .

Sister Love and Other Crime Stories Level 1 Oxford Bookworms Library

Escott, John

A level 1 Oxford Bookworms Library graded reader. Written for Learners of English by John Escott. Some sisters are good friends, some are not. Sometimes there is more hate in a family than there is love. Karin is beautiful and has lots of men friends, but she can be very unkind to her sister Marcia. Perhaps when they were small, there was love between them, but that was a long time ago. They say that everybody has one crime in them. Perhaps they only take an umbrella that does not belong to them. Perhaps they steal from a shop, perhaps they get angry and hit someone, perhaps they kill . . .

Siteczko

Eliza Orzeszkowa

Eliza Orzeszkowa Siteczko ISBN 978-83-288-2594-9 Co się jej stało? Jezus Marya! Co jej się stało? Dlaczego ona krzyknęła, zemdlała, a gdyśmy ją otrzeźwili, taką była zmartwioną i przelęknioną? Nie wiem, nie rozumiem. Może pan zgadnie. Trzebaż wypadku, że pan tu wszedł, jak raz w tym momencie, kiedy ona krzyknęła: Tatku! i zemdlała. Jakim ona głosem krzyknęła! Prawda? Aż mię w serce ukłuło, aż pode mną nogi się zatrzęsły! Takim głosem krzyknęła, jakgdyby stracha prz... Eliza Orzeszkowa Ur. 6 czerwca 1841 r. w Miłkowszczyźnie Zm. 18 maja 1910 r. w Grodnie Najważniejsze dzieła: Nad Niemnem (1888), Cham (1888), Meir Ezofowicz (1878), Gloria victis (1910), Dobra pani (1873), A...B...C... (1873), Niziny (1885), Dziurdziowie (1885) Polska pisarka nurtu pozytywizmu znana pod nazwiskiem męża, Piotra Orzeszko, nazwisko rodowe: Korwin-Pawłowska. Publikowała pod pseudonimami: E.O., Bąk, Wa-Lit-No, Li...ka, Gabriela, Litwinka. Pierwszymi jej tekstami były powieści tendencyjne (Marta 1873); cele swojej wczesnej twórczości przedstawiła w rozprawach: Kilka uwag nad powieścią (1866) i Listy o literaturze (1873). Drugim etapem pisarskim Orzeszkowej był realizm (Nad Niemnem), oscylujący niekiedy w kierunku naturalizmu (Dziurdziowie). Teoretycznoliterackie opracowanie założeń powieści realistycznej znalazło się w rozprawie O powieściach T.T. Jeża z rzutem oka na powieść w ogóle (1879). Późne utwory noszą cechy prozy modernistycznej (tom Gloria victis). Najsłynniejsza powieść Orzeszkowej, Nad Niemnem, dotyczy tematu tożsamości narodowej, będąc jednocześnie uczczeniem powstania styczniowego, w którym autorka czynnie brała udział. Samo powstanie było bardzo ważną częścią jej życia - w swoim domu ukrywała ostatniego dyktatora tego zrywu narodowego, Romualda Traugutta, osobiście też organizowała zaopatrzenie i pomoc lekarską dla powstańców. Pisarka utrzymywała ścisłe kontakty ze środowiskiem literackim: M. Konopnicka była jej bliską przyjaciółką jeszcze z pensji; ożywiona korespondencja łączyła Orzeszkową z L. Méyetem i Z. Miłkowskim; była związana z tygodnikiem Bluszcz. Nominowana do Nagrody Nobla w 1905 r., przegrała jednak z H. Sienkiewiczem. Twierdziła, że literatura powinna odpowiadać za los społeczeństwa. autor: Bartłomiej Sandomierski Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.

Siteczko

Eliza Orzeszkowa

"Siteczko" to utwór jednej z najwybitniejszych polskich powieściopisarek Elizy Orzeszkowej. Była nominowana do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1905 roku, kiedy to członkowie Komitetu Noblowskiego uznali iż: "O ile w tekstach Sienkiewicza bije szlachetne polskie serce, to w twórczości Elizy Orzeszkowej bije serce człowieka". "Co się jej stało? Jezus Marya! Co jej się stało? Dlaczego ona krzyknęła, zemdlała, a gdyśmy ją otrzeźwili, taką była zmartwioną i przelęknioną? Nie wiem, nie rozumiem. Może pan zgadnie. Trzebaż wypadku, że pan tu wszedł, jak raz w tym momencie, kiedy ona krzyknęła:Tatku! i zemdlała. Jakim ona głosem krzyknęła! Prawda? Aż mię w serce ukłuło, aż pode mną nogi się zatrzęsły! Takim głosem krzyknęła, jakgdyby stracha przed sobą zobaczyła, albo jakgdyby ktoś nagle nożem po sercu ją ciął? Prawda? Co jej się stało? Nie wiem. Może pan zgadnie... Mnie ten wypadek bardzo martwi, bo tę panią znam od dzieciństwa... Ach, jak to szczęśliwie, że były przy tem dwie moje panny i że pan wszedł, bo są przynajmniej świadkowie, że ja nic złego jej nie zrobiłam, a gdybyśmy były tylko we dwie, lękałabym się, aby nie posądzono, że to z mojego powodu... Ona nie! ona pewno nic złego zrobić-by mi nie chciała. Gdzież tam! serce zawsze miała dobre i znamy się od tak dawna; ale jej mąż, taki znakomity i możny człowiek, jednym palcem zgnieść-by mógł taką jak ja biedną kobietę... Szczęście, że miałam świadków... ale jestem bardzo zmartwiona i dziś wieczorem muszę pobiedz do niej, dowiedzieć się, czy czasem nie zachorowała. Pan wie, jak ona się nazywa i kto jest jej mąż, a kto ona z domu? Zaraz, zaraz powiem, wszystko opowiem, tylko spojrzę na moje panny, czy prędko już sukienkę córeczki pańskiej wykończą, bo nie trzeba przecież, aby pan długo czekał..." Fragment