Literatura
Kasia Bulicz-Kasprzak
Skończyło się lato, w ogrodach zakwitają zimowity. Lecz choć w powietrzu czuje się jesienny chłód, serca kobiet z Różanej pełne są gorących emocji. Maria, zakosztowawszy wolności, nie chce wracać do domu matki i po raz pierwszy w życiu zdobywa się na odwagę, by realizować swoje pragnienia. Karolina, którą przerosła rola samotnej matki, zaczyna rozumieć, że decyzje, jakie podjęła, wiążą się z określonymi konsekwencjami. Teresa, przyjmując od losu to, co odrzuciła Maria, być może zdobędzie szczęście, a przynajmniej zyska życiową stabilizację. Agata powtarza sobie, że bardzo kocha męża, lecz jakoś trudno jej przyjąć jego przeprosiny. Sylwia powinna wspierać nieszczęśliwie zakochaną córkę, ale nie może myśleć o złamanym sercu Julki, bo ma większy problem pilnie poszukuje ojca dla swojego drugiego dziecka. A Leokadia nestorka rodu Jezierskich w końcu dopięła swego. Kasia Bulicz-Kasprzak autorka "Domu na skraju" i "Szlachetnych pobudek" ma dwie wielkie pasje czytanie i bieganie. Każdego lata wyjeżdża na Zamojszczyznę, by tam pisać, nadrabiać czytelnicze zaległości, a przede wszystkim odkrywać przyrodnicze uroki Roztocza.
Uzbrojenie minowe. Część 1. Budowa i działanie min morskich
Piotr Bekier
Podręcznik przeznaczony jest dla podchorążych Akademii Marynarki Wojennej jako podstawowa pomoc w opanowaniu materiału z zakresu budowy i działania min morskich w ramach realizacji przedmiotów: okrętowe uzbrojenie broni podwodnej oraz uzbrojenie minowe i zwalczania min. (...) Pozycja ta dostarcza całości materiału wymaganego programem nauczania studiów wyższych z zakresu min morskich, a więc dodatkowo z przedmiotów: eksploatacja bojowa okrętowego uzbrojenia broni podwodnej oraz eksploatacja bojowa uzbrojenia minowego i zwalczania min, jak również - pomocniczo - z przedmiotów: pola fizyczne okrętów; materiały wybuchowe; materiały i urządzenia wybuchowe. Podręcznik może być również wykorzystywany przez słuchaczy kursów doskonalących z zakresu min morskich oraz walki minowej w ogólności. Pytania kontrolne znajdujące się na końcu każdego rozdziału, poza pierwszym, wskazują czytelnikowi zagadnienia, których opracowanie jest konieczne do prawidłowego zrozumienia jego treści, oraz pozwalają na samokontrolę stopnia opanowania materiału [źródło: Wprowadzenie].
Ken McClure
Czy w obliczu zagrożenia atakami terrorystycznymi, widma III wojny światowej oraz gróźb użycia broni biologicznej można jeszcze spać spokojnie? W Paryżu doszło do zamachu bombowego. W Anglii samobójstwo popełnił minister zdrowia. A w Newcastle zamordowano medyka związanego z eksperymentalnym planem opieki zdrowotnej i dziennikarza badającego tę sprawę. Dr Dunbar wyjaśniając genezę tych zdarzeń, odkrywa, że mają coś wspólnego z islamskim fundamentalizmem, zaś Anglii zagraża atak z użyciem broni biologicznej. To dziewiąty z thrillerów o śledztwach dra Dunbara, można go uznać za oddzielną historię lub czytać bez zachowania kolejności serii. Jeśli lubisz trzymające w napięciu thrillery medyczne i mistrzowsko poprowadzony wątek detektywistyczny, to na pewno przypadnie ci do gustu.
Iwona Wilmowska
Jak dobrze znasz swojego partnera? Czy na pewno wiesz wszystko o jego przeszłości? Czego nie wie Mikołaj, gdy pewnego dnia znika jego żona razem z ich kilkuletnią córeczką? Czy odnajdzie bliskich, którzy rozpłynęli się w powietrzu? Jakie wskazówki z ich pozornie idealnego życia pomogą w rozwiązaniu zagadki? Czy za zniknięciem Doroty i Oli kryje się ktoś trzeci?
Użycie siły wojskowej w czasie pokoju przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej. Wybrane problemy
Adam Tokarczyk
Adam Tokarczyk jest autorem opracowania "Użycie siły wojskowej w czasie pokoju przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej. Wybrane problemy." Podjęta problematyka bez wątpienia warta jest omówienia, szczególnie pod względem podstaw prawnych. Autor szczegółowo analizuje możliwość użycia sił zbrojnych na lądzie, w przestrzeni powietrznej, w ochronie żeglugi i portów morskich, przypadki współdziałania Sił Zbrojnych RP ze Strażą Graniczną i Policją, a także wskazuje na uprawnienia wojska w poszczególnych stanach nadzwyczajnych i sytuacji kryzysowej. Co jednak istotne, Autor skupia się na możliwości użycia uzbrojenia i środków przymusu bezpośredniego przez żołnierzy, wykonujących zadania w ramach wsparcia układu pozamilitarnego w czasie pokoju. Na podkreślenie zasługuje bogaty przegląd orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego i wyroków Sądu Najwyższego wykorzystanych w pracy, do których Autor odnosi się w zakresie użycia i wykorzystania broni przez Siły Zbrojne RP. Należy zgodzić się z Autorem, że konieczne jest podjęcie prac legislacyjnych, mających na celu wypełnienie luk prawnych w zakresie użycia broni przez żołnierzy, a także wprowadzenie definicji legalnych oraz - co Autor podkreśla - niezbędne jest ujednolicenie definicji i dostosowanie ich do terminów używanych w dokumentach NATO. Książka z całą pewnością stanowi kompendium wiedzy na temat użycia Sił Zbrojnych RP w czasie pokoju, opisując całe spektrum sytuacji, włącznie z ich działaniem w stanach nadzwyczajnych i sytuacjach kryzysowych. Z recenzji dr Malwiny Ewy Kołodziejczak Książka Adama Tokarczyka stanowi wartościową pozycję podejmującą problematykę użycia Sił Zbrojnych RP o charakterze pozaobronnym w czasie pokoju, gdy inne możliwości (siły, służby) okażą się lub mogą się okazać niewystarczające. Autor rzetelnie scharakteryzował obecny stan prawny oraz orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i wyroki Sądu Najwyższego dotyczące użycia uzbrojenia i środków przymusu bezpośredniego przez żołnierzy wykonujących zadania w ramach wsparcia władz cywilnych i społeczeństwa w czasie pokoju. Wskazuje tym sposobem na obecny stan rzeczy, organizację i procedury działania, nie zaniedbując przy tym wskazania luk prawnych utrudniających sprawne użycie sił wojskowych, a przede wszystkim użycie siły i środków przymusu bezpośredniego. Adam Tokarczyk zwraca też uwagę na niedostatki w przygotowaniu żołnierzy i jednostek organizacyjnych sił zbrojnych do realizacji zadań ratowniczych i humanitarnych. Na bazie tych rozważań sformułował wartościowe wnioski odnoszące się do usunięcia niedostatków (luk) w systemie prawnym, wprowadzenia definicji legalnych, z wykorzystaniem dorobku terminologicznego w dokumentach strategicznych NATO. Jest to wartościowa, godna polecenia książka, przydatna w szkoleniu wojsk, straży, służb i inspekcji oraz kadr administracji publicznej organizujących wspólne działania w przedmiotowym zakresie. Godna jest też polecenia w kształceniu na uczelniach wyższych na kierunkach bezpieczeństwo narodowe, wewnętrzne, zarządzanie kryzysowe i wielu innych. Z recenzji prof. dr. hab. inż. Waldemara Kitlera
Adam Mickiewicz
Vaidilos apysaka Grižo lietuviai. Iš kur? Atlikę naktyje žygi, Grižo visko pilni, pilis ir cerkves apiplešę. Daug vokiečiu belaisviu, su kilpomis užnarinetoms Ant kaklu, su rankoms tvirtai suraišiotoms pančiais, Skubino eiti greta arkliu apgaletoju savo. Atsižiures ant prusu ir ašaroms tuoj apsilieja, Pasižiures ant Kauno ir save paveda Dievui. Kauno viduj talpus yr plotas žemes Perkuno; Ten Lietuvos kunigaikščiai, pargrižę iš karo laimingo Ricierius vokiečiu ant laužo degino aukai. Du tik ricieriai ju be baimes eina i Kauną: Vienas jaunas, gražus, o kitas sulenktas amžiaus. [...] Adam Mickiewicz Ur. 24 grudnia 1798 r. w Zaosiu koło Nowogródka Zm. 26 listopada 1855 r. w Konstantynopolu (dziś: Stambuł) Najważniejsze dzieła: Ballady i romanse (1822), Grażyna (1823), Sonety krymskie (1826), Konrad Wallenrod (1828), Dziady (cz.II i IV 1823, cz.III 1832), Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego (1833), Pan Tadeusz (1834); wiersze: Oda do młodości (1820), Do Matki Polki (1830), Śmierć pułkownika (1831), Reduta Ordona (1831) Polski poeta i publicysta okresu romantyzmu (czołowy z trójcy ?wieszczów?). Syn adwokata, Mikołaja (zm. 1812) herbu Poraj oraz Barbary z Majewskich. Ukończył studia na Wydziale Literatury Uniwersytetu Wileńskiego; stypendium odpracowywał potem jako nauczyciel w Kownie. Był współzałożycielem tajnego samokształceniowego Towarzystwa Filomatów (1817), za co został w 1823 r. aresztowany i skazany na osiedlenie w głębi Rosji. W latach 1824-1829 przebywał w Petersburgu, Moskwie i na Krymie; następnie na emigracji w Paryżu. Wykładał literaturę łacińską na Akademii w Lozannie (1839), a od 1840 r. literaturę słowiańską w College de France w Paryżu. W 1841 r. związał się z ruchem religijnym A. Towiańskiego. W okresie Wiosny Ludów był redaktorem naczelnym fr. dziennika ?Trybuna Ludów? i organizatorem ochotniczego Zastępu Polskiego, dla którego napisał demokratyczny Skład zasad. autor: Cezary Ryska Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.
Jonas Bilinas
Lazda(Mano draugo pasakojimas) Dabar gimtasis mano sodžius stovi ant kalnelio netoli Šventosios — plikumoj, po kurią vėjas smėlį nešioja; tik iš žiemių šalies tęsiasi nuo jo toli toli kai, ir iš šonų kur ne kur išmėtyti nedideli jauni pušynėliai. O dar nelabai senai, mano atminime. Visas šitas sodžius miškuose paskendęs niūksojo. Už miškų, pačiu Šventosios pakraščiu, tarp išmėtytų liūnų, tęsėsi skarotais ąžuolais apaugusios puikios žmonių pievos, lankomis vadinamos. [...] Jonas Bilinas Ur. 11 kwietnia 1879 r. w Niuronisie (lit. Ni?ronys), pow. uciański Zm. 8 grudnia 1907 r. w Zakopanem (Polska) Najważniejsze dzieła: ?vair?s apsakym?liai; bardziej znane opowiadania: Brisiaus galas, Laim?s žiburys, Kliudžiau, Ubagas, Lazda, opowieść Li?dna pasaka. Litewski pisarz, publicysta, prekursor lirycznej prozy litewskiej, działacz polityczny kon. XIX ? pocz. XX wieku. Pochodził z rodziny majętnych rolników jako ostatnie ? ósme ? dziecko. Przygotowany przez daraktora wiejskiego naukę pobierał w gimnazjum w Liepaji. Już w czasach gimnazjalnych wciągnął się w działalność społeczną i polityczną, zgromadził potajemną grupkę młodych ludzi. Po śmierci obojga rodziców oraz po tym, gdy w 1899 r. zrezygnował z seminarium duchownego, został pozbawiony materialnego wsparcia ze strony rodziny, wynikiem czego było udzielanie przezeń prywatnych lekcji. W 1900 r. ukończył gimnazjum w Szawlach (lit. Šiauliai), po czym wstąpił na Wydział Medycyny Uniwersytetu w Tartu. Został jednak usunięty z uczelni za działalność w demonstracjach studenckich, organizacjach antycarskich oraz rozruchach. W 1902 r. przeniósł się do Poniewieża (lit. Panev?žys), gdzie poznał swą przyszłą żonę ? stomatolog Juliję Jasulaityt?. Tam też zgromadził grupę Litewskiej Partii Socjaldemokratów, której początkowo sam przewodził. Gościnnie wziął udział w zjeździe Partii Demokratycznej. Nadal udzielał lekcji prywatnych i pisywał do gazet litewskich. Nie otrzymawszy pozwolenia na powrót na Uniwersytet w Tartu, wstąpił do Wyższej Szkoły Handlowej w Lipsku (1903 r.), wtedy też zaczął się interesować literaturą. Gdy będąc w Lipsku zachorował na gruźlicę, przeniósł się na Uniwersytet w Zurychu, gdzie rozpoczął studia literaturoznawcze. Choroba coraz bardziej dawała mu się we znaki i w 1905 r. powrócił na Litwę. Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.
Lilith
Valentina Wolff to trzydziestopięcioletnia wdowa o ponurej przeszłości, która odziedziczyła po mężu luksusowy berliński klub erotyczny, gdzie klienci mogą swobodnie spełniać swoje największe fantazje. Valentina prowadzi go już siedem lat i zdobyła szacunek zarówno wśród swoich pracowników, jak i klientów klubu, chociaż sama sprawia wrażenie kobiety będącej poza zasięgiem mężczyzn. Pewnego wieczoru w klubie pojawia się Frans Raatz, ale wcale nie po, by się zabawić. Okazuje się, że dziadek Raatza w zastaw długu podarował kilka cennych obrazów mężowi Valentiny. Celem Fransa jest przekazanie obrazów muzeum. I ta dwójka, która pochodzi z zupełnie różnych światów, postanawia je wspólnie odnaleźć. Sprawa nieco się jednak komplikuje, gdy między Valentiną a Fransem zaczyna się rodzić pożądanie, któremu nie są w stanie się oprzeć. Czy z czasem okaże się, że można odrzucić swoje uprzedzenia i dać się ponieść uczuciu?