Literatura

Dworek pod Malwami 70 - Kalinowscy

Marian Piotr Rawinis

W dworze Kalinowskich pojawia się tajemnicza żebraczka, do której przylgnęło określenie Szalona Isia. Przygarnęła ją dawna pokojowa, Wacia Potocka. Pan Michał Kalinowski nie jest zadowolony z tego pomysłu, przybłęda straszy mu gości, ale Franciszka lituje się nad nieszczęśnicą i docenia dobry uczynek panny Potockiej. Doktor wezwany, by skontrolował stan zdrowia żebraczki, rozpoznaje w niej dawną bogatą pannę z Topolan, Justynę Nowacką. Kobieta skrywa tajemniczy medalik z wizerunkiem Matki Boskiej Ostrobramskiej.

Dworek pod Malwami 8 - Piekielny Witia

Marian Piotr Rawinis

Romans Ignasia i Natalii trwa w najlepsze. Zniedołężniały młynarz nie może im przeszkodzić, więc młodzi spotykają się w domu Wudkiewiczów. Tymczasem Justyna budzi się z porannymi mdłościami, czyżby życie małżonków miało wejść w kolejny etap? W Kalinówce pojawiają się goście. To małżeństwo Sidorowiczów, bliscy znajomi Michała. Przyjeżdżają w odwiedziny wraz ze swoim kilkuletnim synem. Witia nie bez powodu otrzymał przezwisko Piekielny. Nieustannie broi i tylko jedna osoba jest w stanie go uspokoić...

Dworek pod Malwami 9 - Sposoby i spiski

Marian Piotr Rawinis

Witia Sidorowicz ma dziewięć lat i właśnie został sierotą. Z pożaru w Rafałówce nie udało się uratować ani matki, ani ojca. Chłopiec został zupełnie sam. Michał decyduje, by tymczasowo przyjąć Witię do Kalinówki. Jest jednak jeden problem. Chłopaka wcale nie ma w Białymstoku. Kolejny raz uciekł spod kurateli doktora Meierbachera. Krewni Sidorowiczów przybyli na pogrzeb w ogóle nie interesują się losem chłopca. Liczyli tylko na jakiś zysk. Tymczasem okazuje się, że cały dorobek rodziny spłonął do zgliszczy. A Witii jak nie było, tak nie ma...

Dworek przy cmentarzu

Klemens Junosza

Ze wprowadzenia Autora: „Już się ten dworek zrujnował zupełnie, już go rozebrano, a na jego miejsce postawiono nowy; już na cmentarzu pozapadały się mogiły drogie, poczerniały krzyże, głazy pamiątkowe w ziemię wrosły, a przecież nie tak dawno, jak je położono i łzami żalu oblano. Nie wiek to temu, a przecież tak się to już dawnym, takiem odległym wydaje. Widzę te czasy i tych ludzi, widzę ich przez pryzmat pamięci. O szarej godzinie, w chwili dumań samotnych rysują się one wyraźnie: krajobraz odtwarza się w odległej perspektywie, postacie nabierają życia, mówią, śmieją się, płaczą. I z postaciami tymi, które z cmentarzysk wychodzą i dawne na powrót przybierają kształty, powstają zarazem ich ideały, marzenia, troski, życie całe. Snuje się pasmo wspomnień, nawiązane w dzieciństwie, chropowate, szare, bo nie z jedwabnej przędzy, nie ze złotogłowiu, ale z twardych konopnych włókien uprzędzione...

Dworek w Hampshire. The Adventure of the Copper Beeches

Arthur Conan Doyle

Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i angielskiej. A dual Polish-English language edition. Panna Violet Hunter odwiedza Holmesa z zapytaniem, czy powinna zaakceptować propozycję pracy guwernantki, opartą na dość dziwnych warunkach. Kuszącym aspektem jest suma wypłaty, początkowo oferowane jest jej 100 funtów rocznie, by potem wzrosnąć do 120, gdy panna Hunter odmawia obcięcia swoich długich włosów (jej poprzednia pensja wynosiła 48 funtów rocznie). Jest to jedno z wielu osobliwych wymagań, które musi zaakceptować. Pracodawca, Jephro Rucastle, wydaje się być uprzejmym człowiekiem, jednakże panna Hunter nie jest pozbawiona podejrzeń wobec jego osoby. Postanawia jednak przyjąć pracę, o czym zawiadamia Holmesa. Holmes odpowiada, iż jeśli będzie potrzebny, wystarczy, że Violet przyśle mu telegram z Hampshire, gdzie mieści się gospodarstwo pana Rucastle, Copper Beeches. Po dwóch tygodniach Holmes otrzymuje wiadomość, w której panna Hunter błaga go o przyjazd do Winchester. Opowiada jemu oraz Watsonowi jedną z najbardziej niezwykłych historii, jakie słyszeli. (za Wikipedią).

Dworzanin: brulion Henryka Pattée

Maciej Patkowski

Henryk Pattée po latach od ucieczki z kraju wraca do Polski. Mężczyzna zdobył sławę we Włoszech jako dziennikarz. Teraz wraca do ojczyzny, nie szczędząc szyderczych uwag wymierzonych w stolicę i rodaków. Zdaje się, że emigracja na Zachód zbyt mocno połechtała jego ego. Tymczasem w Polsce pojawia się także Piotr Schmidt, amerykański pilot, który został wysłany w tajny rejs do ZSRR. Zatrzymuje się na Podhalu, gdzie wikła się w kłopotliwy romans...

Dworzanin polski

Łukasz Górnicki

Dworzanin polski to dzieło Łukasza Górnickiego, stanowiące parafrazę traktatu Il cortegiano Baltazara Castiglionea. Jest to dialog pomiędzy takimi postaciami jak Wojciech Kryski, Stanisław Maciejowski, Andrzej Kostka, Aleksander Myszkowski, Jan Dreśniak, Stanisław Wapowski, Stanisław Bojanowski i Stanisław Lupa Podlodowski. Z rozmów, które odbyły się w 1549 r. na krakowskim Podgórzu, wyłania się obraz idealnego dworzanina, który łączy w sobie dobre maniery, pochodzenie oraz honor.

Dwór Polski. Kresy i polityka wewnętrzna. Teksty niewydane

Tadeusz Dołęga-Mostowicz

Tadeusz Dołęga-Mostowicz (1898–1939) – najpoczytniejszy polski autor w dwudziestoleciu międzywojennym. Twórca takich nieprzemijających przebojów czytelniczych, jak Kariera Nikodema Dyzmy czy Znachor, żeby wspomnieć tylko te najbardziej znane. Wbrew powszechnemu mniemaniu powieść Kariera Nikodema Dyzmy, wydana w 1932 roku, nie była jego debiutem jako człowieka pióra. Na przełomie lat 1924/1925 T. Dołęga-Mostowicz został felietonistą dziennika „Rzeczpospolita”.   Czyście zauważyli Państwo, jak wiele rzeczy robią ludzie dla (...) „względów wyższych”? Mówi się kłamstwa, popełnia oszustwa, dokonuje fałszerstw, przemilcza się to, o czym trzeba krzyczeć, i krzyczy się o tym, co powinno się przemilczeć, obrzuca się ludzi błotem (...), robi się każdą podłość prywatną i każde świństwo publiczne dla... względów natury wyższej. Fragment tekstu „Względy wyższe”   Czytając niektóre teksty Tadeusza Dołęgi-Mostowicza (1898–1939), aż trudno uwierzyć, że napisane zostały w XX-leciu międzywojennym. Nie tracą na aktualności, zmuszają do refleksji, śmieszą (choć czasem przez łzy).   „Dwór polski” to piąty tom tekstów niewydanych T. Dołęgi-Mostowicza, który oddajemy w Państwa ręce.  Zawiera on wybór opisów i komentarzy dotyczących przede wszystkim życia na Kresach w XX-leciu. Ponadczasowość i prawdziwość, dla których szczególnie warto czytać stare, choć niestarzejące się felietony autora, widać szczególnie w tekstach, które dotyczą problematyki życia społecznego i politycznego Polaków. To swoisty dokument epoki, który czyta się jednym tchem. O czym świadczą współczesne autorowi recenzje:   Tadeusz Dołęga-Mostowicz jest bezsprzecznie najpoczytniejszym obecnie pisarzem. Tłumaczy się to po prostu: obok wnikliwego wyczucia współczesności, którą Mostowicz czuje jak nikt, zna on świetnie psychikę mas czytelniczych i wie jak do nich trafić. „Echo”