Literatura

Historia

Krzysztof Kamil Baczyński

Hi­sto­ria Ar­ke­bu­zy dy­mią­ce jesz­cze wi­dzę,  jak­by to wczo­raj u gło­wic lont spło­nął  i ka­no­nier jesz­cze rę­kę trzy­mał,  gdzie dziś wy­ra­sta liść zie­lo­ny.  W błę­ki­cie po­wie­trza jesz­cze te miej­sca pu­ste,  gdzie brak dło­ni i ra­pie­rów śpie­wu,  gdzie te­raz dzba­ny wrzą­ce jak usta  peł­ne, ki­pią­ce od gnie­wu.  Ach, puł­ki ko­lo­ro­we, ki­ty u cza­ka,  po­że­gna­nia wiot­kie jak mo­tyl świ­tu  i rzęs trze­pot, śpiew pta­ka,  po­że­gnal­ne­go pta­ka w ogro­dzie.  Nie to, że ma­rzyć, bo ma­rzyć krew,  to krew ta sa­ma spod ki­ty czy heł­mu.  Czas tyl­ko war­czy jak lew  prze­cią­ga­jąc ob­ło­ków weł­ną. [...]Krzysztof Kamil BaczyńskiUr. 22 stycznia 1921 r. w Warszawie Zm. 4 sierpnia 1944 r. w Warszawie Najważniejsze dzieła: Pokolenie, Historia, Bez imienia, Dwie miłości, Z głową na karabinie Poeta, rysownik. Twórczość poetycką rozpoczął już jako uczeń gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie, gdzie w 1939 r. zdał maturę. Związany ze środowiskiem młodzieży lewicowej, m.in. z organizacją Spartakus działającą półlegalnie w szkołach średnich. W czasie okupacji niemieckiej zbliżył się do ugrupowań socjalistycznych, wydających podziemne pisma ?Płomienie? i ?Droga?. Od 1943 r. uczestniczył w tajnych kompletach polonistycznych, w tymże roku wstąpił do Harcerskich Grup Szturmowych, które stały się zalążkiem batalionu AK ?Zośka? oraz ukończył konspiracyjną szkołę podchorążych rezerwy. Uczestnik powstania warszawskiego; poległ w walce przy Placu Teatralnym (Pałac Blanka); w parę tygodni później zginęła w powstaniu żona poety Barbara, którą poślubił w 1942 r. Nie licząc dwóch zbiorków odbitych na hektografie w 7 egzemplarzach w 1940 r. i kilku wierszy w antologiach Pieśń niepodległa i Słowo prawdziwe, zdążył ogłosić, pod pseudonimem Jan Bugaj, dwa konspiracyjne zbiory: Wiersze wybrane (1942) i Arkusz poetycki (1944) wydane nakładem ?Drogi?. Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.

Historia Asasynów zaczerpnięta ze źródeł orientalnych

Joseph von Hammer-Purgstall

"Historia Asasynów zaczerpnięta ze źródeł orientalnych" - Joseph von Hammer-Purgstall. Ta fascynująca książka odsłania dzieje jednej z najbardziej intrygujących grup w historii średniowiecza - tajemniczego bractwa asasynów. Joseph von Hammer-Purgstall, korzystając z bogactwa wschodnich źródeł, kreśli obraz ich narodzin, działalności i upadku, ukazując ich nieprzewidywalny wpływ na politykę i społeczeństwa świata islamu. Autor, ceniony badacz Bliskiego Wschodu, wnikliwie analizuje strukturę organizacji, jej cele oraz metody działania. Dzięki rzetelnej pracy opartej na historycznych dokumentach i opowieściach, książka pozwala lepiej zrozumieć, jak niewielka grupa była w stanie wpłynąć na losy ówczesnych mocarstw. "Historia Asasynów" to nie tylko szczegółowe opracowanie historyczne, ale także pełna napięcia opowieść o intrygach, ideologiach i sekretnych mechanizmach władzy. Ta publikacja to nieodzowna lektura dla miłośników historii, szczególnie tych zainteresowanych średniowiecznym Wschodem i fenomenem tajnych organizacji.

Historia Attyli i jego następców aż do usadowienia się Węgrów w Europie tom I

Amédée Thierry

UWAGA! e-book jest skanem zapisanym w formacie PDF. Plik pdf uniemożliwia przeszukiwanie i kopiowanie tekstu. REPRINT. Attyla (łac. Attila z goc. dosłownie Mały ojciec, Ojczulek), zwany też Biczem Bożym (ur. 406, zm. 453) władca Hunów w latach 445-453. Razem ze swoim bratem Bledą stworzył imperium, które sięgało od Danii po Bałkany i od Renu aż do Morza Kaspijskiego. Attyla urodził się w 406, jako syn Mundzuka. Razem ze swym starszym bratem Bledą odziedziczył tron po stryju Ruasie. Po objęciu władzy nad plemieniem rezydował w okolicy Tokaju w górnych Węgrzech. W roku 441 spustoszył Mezję, Ilirię i Trację. W 445 w trakcie polowania zabił swego brata Bledę, z którym dotychczas dzielił przywództwo nad Hunami, myląc go z niedźwiedziem. W 447 najechał Cesarstwo Wschodniorzymskie i zmusił cesarza Teodozjusza II do jednorazowego trybutu w wysokości 6000 funtów złota, potroił też wówczas do 2100 rzymskich funtów złota płaconą przez cesarstwo coroczną daninę. Jednym z zarzutów wobec Rzymian było zbezczeszczenie przez biskupa z Margus królewskich grobów Hunów na północ od Dunaju. Attyla chciał poślubić Honorię, siostrę cesarza Walentyniana III. Kiedy zabiegi wodza Hunów o jej rękę zostały odrzucone (450), przeprawił się przez Ren na zamieszkane przez Franków tereny Cesarstwa Zachodniorzymskiego i zburzył wiele miast frankijskich, między innymi Metz. Oblegał też Orlean, ale zachodniorzymski wódz Aecjusz Flawiusz odparł go spod miasta. Na Polach Katalaunijskich między Troyes a Metzem doszło do krwawej bitwy pomiędzy wojskami Attyli a Wizygotami, Burgundami, Frankami i Rzymianami. Hunowie zostali pokonani. Attyla cofnął się, ale w następnym roku (452) najechał północną Italię. Zburzył m.in. Akwileję, głód i panująca wśród Hunów zaraza skłoniły go jednakże do zaprzestania najazdu. W 453 Attyla zmarł z powodu krwotoku z nosa, kiedy krew zalała mu płuca, podczas gdy sam monarcha był kompletnie bezwładny z powodu nadmiernej ilości spożytego alkoholu. Zabawa Hunów odbywała się z okazji zawarcia małżeństwa Attyli z Ildico, jego ostatnią żoną. Synowie Attyli podzielili państwo między siebie, co doprowadziło do jego dezorganizacji i rozpadu. Według innych źródeł, Attyla zmarł w wyniku przepicia na własnym ślubie lub zmarł we własnym łóżku w wyniku otrucia. W 454 Gepidzi rozbili Hunów w bitwie nad rzeką Nedao. Ich resztki uszły na wschód. (za: https://pl.wikipedia.org/wiki/Attyla)

Historia Attyli i jego następców aż do usadowienia się Węgrów w Europie tom II

Amédée Thierry

UWAGA! e-book jest skanem zapisanym w formacie PDF. Plik pdf uniemożliwia przeszukiwanie i kopiowanie tekstu. REPRINT. Attyla (łac. Attila z goc. dosłownie Mały ojciec, Ojczulek), zwany też Biczem Bożym (ur. 406, zm. 453) władca Hunów w latach 445-453. Razem ze swoim bratem Bledą stworzył imperium, które sięgało od Danii po Bałkany i od Renu aż do Morza Kaspijskiego. Attyla urodził się w 406, jako syn Mundzuka. Razem ze swym starszym bratem Bledą odziedziczył tron po stryju Ruasie. Po objęciu władzy nad plemieniem rezydował w okolicy Tokaju w górnych Węgrzech. W roku 441 spustoszył Mezję, Ilirię i Trację. W 445 w trakcie polowania zabił swego brata Bledę, z którym dotychczas dzielił przywództwo nad Hunami, myląc go z niedźwiedziem. W 447 najechał Cesarstwo Wschodniorzymskie i zmusił cesarza Teodozjusza II do jednorazowego trybutu w wysokości 6000 funtów złota, potroił też wówczas do 2100 rzymskich funtów złota płaconą przez cesarstwo coroczną daninę. Jednym z zarzutów wobec Rzymian było zbezczeszczenie przez biskupa z Margus królewskich grobów Hunów na północ od Dunaju. Attyla chciał poślubić Honorię, siostrę cesarza Walentyniana III. Kiedy zabiegi wodza Hunów o jej rękę zostały odrzucone (450), przeprawił się przez Ren na zamieszkane przez Franków tereny Cesarstwa Zachodniorzymskiego i zburzył wiele miast frankijskich, między innymi Metz. Oblegał też Orlean, ale zachodniorzymski wódz Aecjusz Flawiusz odparł go spod miasta. Na Polach Katalaunijskich między Troyes a Metzem doszło do krwawej bitwy pomiędzy wojskami Attyli a Wizygotami, Burgundami, Frankami i Rzymianami. Hunowie zostali pokonani. Attyla cofnął się, ale w następnym roku (452) najechał północną Italię. Zburzył m.in. Akwileję, głód i panująca wśród Hunów zaraza skłoniły go jednakże do zaprzestania najazdu. W 453 Attyla zmarł z powodu krwotoku z nosa, kiedy krew zalała mu płuca, podczas gdy sam monarcha był kompletnie bezwładny z powodu nadmiernej ilości spożytego alkoholu. Zabawa Hunów odbywała się z okazji zawarcia małżeństwa Attyli z Ildico, jego ostatnią żoną. Synowie Attyli podzielili państwo między siebie, co doprowadziło do jego dezorganizacji i rozpadu. Według innych źródeł, Attyla zmarł w wyniku przepicia na własnym ślubie lub zmarł we własnym łóżku w wyniku otrucia. W 454 Gepidzi rozbili Hunów w bitwie nad rzeką Nedao. Ich resztki uszły na wschód. (za: https://pl.wikipedia.org/wiki/Attyla)

Historia cudowna Piotra Schlemihla - Peter Schlemihls wundersame Geschichte

Adalbert von Chamisso

"Ludolf Karl Adelbert von Chamisso to niemiecki poeta, przyrodnik i podróżnik. Był synem francuskiego emigranta. Chociaż francuski był językiem ojczystym Chamisso, udało mu się stworzyć nieśmiertelne dzieła w języku niemieckim. Najbardziej znane są Historia cudowna Piotra Schlemihla (1814) i poemat Das Riesenspielzeug (1831). Pierwsze z arcydzieł, prezentujemy tutaj w wersji dwujęzycznej - polskim przekładzie i niemieckim oryginale. Historia cudowna... to niezwykła, fantastyczna i nieco niesamowita historia człowieka, który sprzedał własny cień. Po wyczerpującej podróży Schlemihl spotyka dziwną postać człowieka w szarym surducie. Oferuje mu on w zamian za jego cień, sakiewkę pełną złota, które nigdy się nie wyczerpuje. Schlemihl zgadza się na ten handel. Wkrótce jednak zdaje sobie sprawę, że to oznacza wykluczenie z ludzkiej społeczności. Ludzie zdają sobie sprawę, że nie ma cienia, i dlatego zarówno się go i boją, i wyśmiewając zen trzymają się z daleka.... Co będzie dalej, dowiesz się czytelniku po przeczytaniu tej książki... Nach einer anstrengenden Seereise lernt Peter Schlemihl den reichen Kaufmann Thomas John kennen, in dessen Garten er einem eigenartigen grauen Herrn begegnet. Dieser bietet ihm, im Tausch gegen seinen Schatten, einen Säckel voller Gold, der nie versiegt. Schlemihl willigt in den Handel ein. Schon bald muss er erkennen, dass dies den Ausschluss aus der menschlichen Gesellschaft bedeutet. Sobald die Menschen merken, dass er keinen Schatten hat, bekommen sie Angst und halten sich von ihm fern oder verspotten ihn. Er reist deshalb über das Gebirge zu einem Badeort und richtet sich dort mit Hilfe seines treuen Dieners Bendel so ein, dass seine Schattenlosigkeit zunächst nicht bemerkt wird. Schließlich verliebt er sich aber in die schöne Mina, und sein Geheimnis wird von seinem zweiten Diener Rascal verraten. Nur wenn er seinen Schatten zurückbekommt, erklärt ihm Minas Vater, darf er Mina heiraten. Da erscheint der graue Mann erneut. Peter Schlemihl fordert seinen Schatten zurück, als sich ihm die wahre Natur des grauen Mannes offenbart: Er ist der Teufel, freilich ein sehr höflicher, der Interessenausgleich fordert: Der Teufel ist nur dann bereit, Schlemihl den Schatten zurückzugeben, wenn dieser ihm dafür seine Seele überlässt. (https://de.wikipedia.org/wiki/Peter_Schlemihls_wundersame_Geschichte)"

Historia cywilizacji amerykańskiej Tom 1

Zbigniew Lewicki

Era tworzenia ukazuje początek jednego z najbardziej fascynujących procesów historycznych nowożytnego świata - zainicjowanego przybyciem grupki niewykształconych i niedoświadczonych kolonistów do Jamestown i Plymouth, a ukoronowanego po czterystu latach stworzeniem światowego supermocarstwa. Barwny i żywy język autora, a także wiele anegdot i przykładów sprawiają, że książka zainteresuje zarówno profesjonalistów, jak i amatorów. Pierwsza w języku polskim monografia wszechstronnie ukazująca historię, gospodarkę, kulturę i życie codzienne angielskich kolonii, z których powstały Stany Zjednoczone. "Potoczystym stylem książka przypomina pisarstwo André Maurois i Pawła Jasienicy. Książka Zbigniewa Lewickiego dowodzi, że można interesująco pisać nawet o usługach pocztowych czy usuwaniu śmieci,,. zrecenzji prof. Lucyny Aleksandrowicz-Pędich Autor za ten tom ten otrzymał Nagrodę I stopnia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w kategorii osiągnięcia naukowe. Zbigniew Lewicki jest profesorem w Instytucje Badań Interdyscyplinarnych Uniwersytetu Warszawskiego oraz kierownikiem Katedry Amerykanistyki Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego.

Historia cywilizacji amerykańskiej Tom 2 Era sprzeczności

Zbigniew Lewicki

Era sprzeczności obejmuje okres od powstania Stanów Zjednoczonych do Wojny Secesyjnej. Amerykanie budowali wtedy swą państwowość, a zarazem był to czas, gdy na dumę z tworzenia nowego narodu nakładały się głębokie spory, zagrażające integralności państwa. Dążenia do umocnienia władzy federalnej ścierały się z tendencjami separatystycznymi poszczególnych stanów, a moralne odrzucenie niewolnictwa musiało się zmierzyć z jego fundamentalnym znaczeniem dla gospodarki.Książka jest kontynuacją Ery tworzenia tego samego autora i również ukazuje nie tylko wydarzenia historyczne, gospodarcze i kulturalne, lecz także fascynujący obraz życia codziennego Amerykanów tego okresu.,,Opracowanie Lewickiego różni się od wszystkich polskich prac dotyczących historii Ameryki (...) Lewicki nie opisuje historii Ameryki - on ją maluje, posługując się językiem żywym i wciągającym, łącząc erudycję z pasją". z recenzji Ery tworzenia prof. Jolanty A. Daszyńskiej

Historia cywilizacji amerykańskiej. Tom 3 Era konsolidacji 1861-1945

Zbigniew Lewicki

Era konsolidacji stanowi kontynuację dwóch poprzednich tomów, Ery tworzenia i Ery sprzeczności. Obejmuje okres od wydarzeń politycznych i społecznych Wojny Secesyjnej aż po zakończenie walk II wojny światowej. W tym czasie Stany Zjednoczone z jednej strony przechodziły proces konsolidacji wewnętrznej, z drugiej zaś ostrożnie i powoli stawiały pierwsze kroki na scenie globalnej. Ogromne znaczenie dla obu tych kwestii miał gwałtowny rozwój gospodarczy kraju, przynajmniej do nadejścia Wielkiego Kryzysu i krachu na giełdzie w 1929 r.Okres międzywojenny to zarazem czas, gdy literatura amerykańska wniosła decydujący wkład w kształtowanie się modernizmu, a estetyka nowo powstającej sztuki filmowej kształtowała się przede wszystkim w Hollywood. Po przejściu przez trudny okres konsolidacji Stany Zjednoczone stały się gotowe do objęcia roli hegemona światowego, a także do określania kierunków rozwoju sztuki współczesnej. Poprzedni tom Historii cywilizacji amerykańskiej - Era sprzeczności - otrzymał Nagrodę I stopnia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.,,Opracowanie Lewickiego różni się od wszystkich polskich prac dotyczących historii Ameryki (...) Lewicki nie opisuje historii Ameryki - on ją maluje, posługując się językiem żywym i wciągającym, łącząc erudycję z pasją". Z recenzji Ery tworzenia prof. Jolanty A. DaszyńskiejZbigniew Lewicki ma w swym dorobku publikacje z dziedziny polityki zagranicznej i wewnętrznej Stanów Zjednoczonych oraz literatury i kultury amerykańskiej. Obecnie jest profesorem na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, gdzie kieruje Instytutem Stosunków Międzynarodowych i Katedrą Amerykanistyki.