Literatura

Kolor purpury

Alice Walker

Zdobywczyni nagrody Pulitzera i National Book Award! Ponadczasowa opowieść o miłości i życiu, której nie zapomnisz! Powieść, która, przerywając zmowę milczenia wokół przemocy domowej, wywołała obyczajową burzę. Historia kobiet, które poprzez ból i nieustanną walkę ukazały ogromny hart ducha i bohaterską odwagę. Celia, uboga i cierpiąca w milczeniu ofiara przemocy ojca, a następnie męża, odnajduje listy zaginionej siostry. Z nich dowiaduje się, że Nettie po ucieczce z domu wyjechała do Afryki, gdzie pracuje jako misjonarka. Więź, która łączy siostry staje się impulsem do opuszczenia męża i próby rozpoczęcia nowego życia. Na podstawie Koloru purpury Steven Spielberg nakręcił nominowany do Oscara w 11 kategoriach film z Whoopi Goldberg i Oprah Winfrey w rolach głównych. Wkrótce w kinach nowa ekranizacja!

Kolorowo jak diabli

Iza Maciejewska

"Sami swoi" w wydaniu współczesnym. Gdy Paulina zakochała się w Tomku, miała dziewięć lat i bardzo ambitne plany związane ze swoim dziecięcym zauroczeniem. Z biegiem czasu uczucie to nabrało mocy. Kiedy starszy od niej o trzy lata Tomek przyjechał do dziadków na przepustkę z wojska, Paulina spędziła z nim noc, co przyczyniło się do tego, że następnego dnia tworzyła w myślach spis gości weselnych. Problem pojawił się wtedy, gdy przyszły pan młody wrócił do wojska i nie odpisał na żaden z jej miłosnych listów. Paulina bardzo długo obwiniała pracowników poczty o wykradanie korespondencji, nie dopuszczając do siebie myśli, że Tomek ją wykorzystał. Rok później spotkali się na osiemnastce. Niestety, do ramienia chłopaka przylepiona była atrakcyjna blondynka. Jedynie alkohol mógł w tamtym momencie ukoić ból zranionego serca Pauliny, która doszła do wniosku, że będzie kultywowała rodzinną tradycję - niechęć do sąsiadów "zza płota". Jej dziadek i dziadek Tomka od wielu lat toczyli ze sobą okazjonalne spory. Czemu okazjonalne? Ponieważ pomiędzy kłótniami potrafili się dogadać. Możliwe, że spowodowane było to prowadzeniem wspólnego interesu, który polegał na zaopatrywaniu okolicznych mieszkańców we własnoręcznie pędzony bimber. Jak to się jednak mówi, od miłości do nienawiści tylko jeden krok, a Paulina krok ów wykonała z ogromną ochotą. Przysięgła sobie, że nienawiść do Tomka zostanie w niej już do końca życia. Tymczasem siedem lat później... "Kolorowo jak diabli" to lekka i barwna komedia romantyczna, gdzie główną rolę odgrywają charakterni bohaterowie oraz niepowtarzalny humor, powodujący niekontrolowane wybuchy śmiechu.

Kolory przyjaźni (#3). Za głosem serca

Katarzyna Grabowska

Czy miłość, która narodziła się wbrew regułom, na przekór rozumowi, podąży za głosem serca? Kinga nie potrafi wybaczyć mężowi zdrady, jednak jest skłonna ukryć prawdę przed Sabiną i Dawidem za fasadą udawanego, rodzinnego szczęścia. Nie podejrzewa, że skruszony małżonek nie do końca jest z nią szczery, a układ, który zawarli, tylko pozornie zabezpiecza jej przyszłość. Dawid cierpi po odrzuceniu przez Kingę. Zrezygnowany zgadza się na małżeństwo z Justyną, lecz z każdym dniem coraz bardziej utwierdza się w przekonaniu, że już nikogo nie pokocha tak jak Kingi. Sabina nie pochwala decyzji przyjaciółki, jednak nie jest w stanie wpłynąć na jej zmianę. Między kobietami pojawiają się pierwsze zgrzyty. Czy ich przyjaźń przetrwa, wystawiona na tak ciężką próbę? *** Cykl KOLORY PRZYJAŹNI ciepłe i delikatne opowieści o kobietach, o ich prawdziwym życiu i niespodziankach jakie w nim czekają.

Kolory przyjaźni. Na przekór rozumowi

Katarzyna Grabowska

Podjęcie decyzji o rozwodzie staje się początkiem zmian w życiu Sabiny. Po kolejnej kłótni z Adrianem postanawia wyprowadzić się wraz z synem z domu. Schronienie znajdują u Kingi, którą również niedawno opuścił mąż. Obie kobiety wspierają się w tych trudnych chwilach, jednak na ich przyjaźni kładzie się cień w postaci Dawida. Ani Dawid, ani Kinga nie mają odwagi powiedzieć Sabinie o tym, co wydarzyło się w leśnej daczy. Starają się udawać, że między nimi do niczego nie doszło, a spędzoną wspólnie noc próbują traktować jak jednorazową przygodę. Jest to jednak o tyle trudne, że teraz mieszkają pod wspólnym dachem, co wybitnie nie sprzyja zapomnieniu, tym bardziej że cały czas, coś ich ku sobie pcha. *** Cykl KOLORY PRZYJAŹNI ciepłe i delikatne opowieści o kobietach, o ich prawdziwym życiu i niespodziankach jakie w nim czekają.

Kolory tęsknoty

Natalia Thiel

Po śmierci Amelii rodziny Korbielewiczów i Mielewskich próbują odnaleźć się w nowej, trudnej rzeczywistości. Bliskość, jaka jeszcze niedawno łączyła Wiktorię i Luizę, zamienia się we wrogie milczenie i wymuszoną uprzejmość, odkąd obie pokochały tego samego mężczyznę. Franciszek z kolei nie potrafi wybrać między sercem a obowiązkiem. A matki młodych? O tak, one wiedzą doskonale, co powinno się wydarzyć. Wkrótce i Wiktoria, i Luiza rozpoczynają nowe życie, już jako mężatki. Rzeczywistość okazuje się jednak inna od dziewczęcych wyobrażeń. Odrzucenie, niespełnione oczekiwania, samotność i sekrety z tym wszystkim przyjdzie im się zmierzyć. I to bez słowa skargi. Bo prawdziwe damy nie mówią o swoim bólu. Kolory tęsknoty opowiadają o dalszych losach bohaterek znanych z Odcieni samotności. To zarazem czwarta powieść Natalii Thiel, autorki świetnie przyjętych przez czytelników powieści Walc dla Izabeli i Dziewczyna z portretu.

Kolt (tom 1). Mów mi Kolt

Michał Wagner

Impulsywny reporter. Tajemniczy milioner. I brutalnie przerwany wywiad. Gdańsk. Środek lata. Fale turystów wylewają się na deptaki i plaże. Dziennikarz Teodor Kolt, miłośnik hawajskich koszul, demaskator i prowokator, zostaje zaproszony do domu zagadkowego multimilionera Alberta Mossakowskiego. Ma przeprowadzić ekskluzywny wywiad o branży zabawkarskiej i kulisach budowania imperium na... gumowych kaczuszkach do kąpieli. W trakcie spotkania Mossakowski oferuje Koltowi pokaźną sumę w zamian za dostarczenie niewielkiej przesyłki pewnemu znajomemu, którym okazuje się groźny trójmiejski przestępca. Gdy na horyzoncie pojawia się trup, Kolt zostaje wciągnięty w rozgrywkę, której stawka jest zabójczo wysoka. Szybko orientuje się, że przeciwnik, z którym musi się zmierzyć, to wyjątkowo cwany i niebezpieczny typ, a bandyci z wybrzeża zasadniczo mają nieświeże oddechy i skłonności do zabijania. Ale od czego są długie letnie dni, ponadprzeciętne zdolności dedukcyjne i zgraja redakcyjnych przyjaciół?

Kolt (tom 2). Sopocka gorączka

Michał Wagner

ZAOSTRZONY OŁÓWEK. REPORTER BEZ ZAHAMOWAŃ. I SZARADA ŚMIERCI. Trójmiasto. Ostatnie uśmiechy lata. Szef dziennikarskiego kolektywu Provocatio wyjeżdża na urlop i mianuje ekscentrycznego reportera Teodora Kolta tymczasowym naczelnym. Już pierwszego dnia w redakcji pojawia się nieznajomy i, co gorsza, nieżywy mężczyzna. Z jego gardła sterczy ołówek HB. Kolt z redakcyjną partnerką Matyldą ruszają tropem kryminalnej łamigłówki i trafiają wprost do sopockiego Grand Hotelu, gdzie wplątują się w gęstą sieć tajemnic, wiszącą nad uczestnikami dorocznego konwentu krzyżówkowiczów i szaradzistów. W sercu kurortu dziennikarze tropią mordercę, walcząc z czasem i własnymi demonami. Czy zdążą odgadnąć wszystkie hasła i znaleźć rozwiązanie krwawej krzyżówki, nim wrzask krążących nad głowami mew przerodzi się w przeraźliwy krzyk kolejnej ofiary?

Kolumny Samsona

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Ko­lum­ny Sam­so­na 25. I sta­ło się, gdy by­li do­brej my­śli, że rze­kli: Za­wo­łaj­cie Sam­so­na, aby bła­zno­wał przed na­mi. Księ­ga Sę­dziów Przy­pro­wa­dzo­no go po­pod ko­lum­ny,  aby bła­zno­wał.    Lud zgar­nął się tłum­ny,  a wiel­ka ra­dość by­ła weń rzu­co­na,  bo­wiem Pan po­dał im w rę­ce Sam­so­na  i we wię­zien­nym do­mu go za­mknię­to;  więc wiel­kie by­ło w Fi­li­sty­nach świę­to  i wiel­kich ofiar bił dym dla Da­go­na.    Wy­pro­wa­dzo­no go z do­mu wię­zie­nia,  aby bła­zno­wał i po­ił we­se­lem  tych, któ­rych kru­szył grzmot je­go imie­nia  i co na od­grom je­go kro­ków drże­li,  a któ­rzy te­raz, spo­koj­ni i śmie­li,  mo­gli się pa­stwić nad nie­przy­ja­cie­lem. [...]Kazimierz Przerwa-Tetmajer Ur. 12 lutego 1865 w Ludźmierzu Zm. 18 stycznia 1940 w Warszawie Najważniejsze dzieła: Na Skalnym Podhalu (1910), Legenda Tatr (1912); wiersze: Eviva l'arte; Hymn do Nirwany; Koniec wieku XIX; Prometeusz; Lubię, kiedy kobieta; Widok ze Świnicy do Doliny Wierchcichej; Pieśń o Jaśku zbójniku; List Hanusi. Poeta, jeden z czołowych przedstawicieli polskiego modernizmu (Młodej Polski); spośród jego obfitej twórczości poetyckiej najistotniejsze dla historii literatury pozostają wiersze z drugiej (1894), trzeciej (1898) i czwartej (1900) serii Poezji, oddające ducha dziewiętnastowiecznego dekadentyzmu, pesymizmu egzystencjalnego, a także fascynacji myślą Schopenhauera i Nietzschego oraz mitologią i filozofią indyjską, które właściwe było pokoleniu Tetmajera, szczególnie młodopolskiej bohemie. Tetmajer zasłynął ponadto jako autor śmiałych erotyków, a także piewca górskiej przyrody Tatr i popularyzator folkloru podhalańskiego; pisał również dramaty (Zawisza Czarny, Rewolucja, Judasz), nowele i powieści (Ksiądz Piotr; Na Skalnym Podhalu; Legenda Tatr; Z wielkiego domu; Panna Mery). Był przyrodnim bratem Włodzimierza Tetmajera, stanowił prototyp postaci Poety z Wesela Wyspiańskiego. Jego ojciec, Adolf Tetmajer, brał udział w powstaniu listopadowym i styczniowym; matka, Julia Grabowska, należała do tzw. koła entuzjastek, literatek skupionych wokół Narcyzy Żmichowskiej. Podczas studiów na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego (1884-1886) zaprzyjaźnił się z Lucjanem Rydlem, Stanisławem Estreicherem i Ferdynandem Hoesickiem. Zajmował się twórczością poetycką i pracą dziennikarską w "Kurierze Polskim" (współredaktor 1989--93), "Tygodniku Ilustrowanym", "Kurierze Warszawskim" i krakowskim "Czasie". Przez wiele lat pełnił funkcję sekretarza Adama Krasińskiego (wnuka Zygmunta, zajmującego się wydawaniem spuścizny autora Nie-Boskiej komedii) i w tej roli przebywał w Heidelbergu (1895). W czasie I wojny światowej był związany z legionami Piłsudskiego (redagował pismo "Praca Narodowa"); po wojnie wdał się w spór polsko-czechosłowacki o linię graniczną w Tatrach, był organizatorem Komitetu Obrony Spisza, Orawy i Podhala oraz prezesem Komitetu Obrony Kresów Południowych. W 1921 został prezesem Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich, a w 1934 członkiem honorowym Polskiej Akademii Literatury. Drugą połowę życia poety naznaczyła choroba. Powikłania wywołane kiłą doprowadziły najpierw do zaburzeń psychicznych (które ujawniły się już podczas obchodów 25-lecia jego twórczości w 1912 r.), a w późniejszym czasie do utraty wzroku. Pod koniec życia Tetmajer egzystował dzięki ofiarności społecznej, umożliwiono mu mieszkanie w Hotelu Europejskim w Warszawie, skąd został eksmitowany w styczniu 1940 r. przez okupacyjne władze niemieckie. Zmarł w Szpitalu Dzieciątka Jezus z powodu nowotworu przysadki mózgowej oraz niewydolności krążenia. Jest pochowany na Cmentarzu Zasłużonych w Zakopanem; na warszawskich Powązkach znajduje się jego symboliczny grób. Przeczytaj artykuł o autorze w Wikipedii Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.