Literatura

Kosmiczne ziarna. Yggdrasill 2 (#2)

Wawrzyniec Podrzucki

Czy zbudowanie utopii w cieniu Drzewa jest możliwe? Yggdrasill, gigantyczna megastruktura stworzona przez nanotechnologię, od dawna jest domem dla niezliczonych ludzkich społeczności. W jego rozległych warstwach współistnieją kultury plemienne i wysoko rozwinięte cywilizacje technologiczne. Thomas Farquahart dociera do Cytadeli pustynnej fortecy i siedziby Ruchu na Rzecz Odnowy. Jego rola szybko rośnie. Wkrótce jednak okazuje się, że wśród sojuszników rodzą się spiski, a walka o przyszłość Drzewa jest coraz bardziej niebezpieczna. Zmiany zachodzące w samym Yggdrasillu mogą zadecydować o losie całej cywilizacji. Drugi tom trylogii Yggdrasill rozbudowanej opowieści science fiction o eksploracji świata i zderzeniu kultur oraz o tym, kim staje się człowiek w rzeczywistości tworzonej przez technologię. Yggdrasill Seria Yggdrasill opisuje wydarzenia z odległej przyszłości, w której Ziemia znalazła się w cieniu gigantycznej struktury stworzonej przez nanomaszyny Drzewa, wokół którego rozwinęły się dziesiątki różnorodnych cywilizacji. Gdy Drzewo zaczyna przechodzić wielkie przemiany, rywalizujące frakcje od prymitywnych plemion po technologicznie zaawansowane społeczeństwa stają do walki o kontrolę nad jego potęgą. Wawrzyniec Podrzucki polski pisarz science fiction i biolog, który pracował naukowo m.in. w Centrum Onkologii w Gliwicach oraz Instytucie Nauk o Środowisku UJ. Publikował opowiadania w Nowej Fantastyce i Science Fiction, a jego cykl Yggdrasill przyniósł mu nominację do Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego za powieść Mosty wszechzieleni.

Kosmiczne ziarna. Yggdrasill 2 (#2)

Wawrzyniec Podrzucki

Czy zbudowanie utopii w cieniu Drzewa jest możliwe? Yggdrasill, gigantyczna megastruktura stworzona przez nanotechnologię, od dawna jest domem dla niezliczonych ludzkich społeczności. W jego rozległych warstwach współistnieją kultury plemienne i wysoko rozwinięte cywilizacje technologiczne. Thomas Farquahart dociera do Cytadeli pustynnej fortecy i siedziby Ruchu na Rzecz Odnowy. Jego rola szybko rośnie. Wkrótce jednak okazuje się, że wśród sojuszników rodzą się spiski, a walka o przyszłość Drzewa jest coraz bardziej niebezpieczna. Zmiany zachodzące w samym Yggdrasillu mogą zadecydować o losie całej cywilizacji. Drugi tom trylogii Yggdrasill rozbudowanej opowieści science fiction o eksploracji świata i zderzeniu kultur oraz o tym, kim staje się człowiek w rzeczywistości tworzonej przez technologię. Yggdrasill Seria Yggdrasill opisuje wydarzenia z odległej przyszłości, w której Ziemia znalazła się w cieniu gigantycznej struktury stworzonej przez nanomaszyny Drzewa, wokół którego rozwinęły się dziesiątki różnorodnych cywilizacji. Gdy Drzewo zaczyna przechodzić wielkie przemiany, rywalizujące frakcje od prymitywnych plemion po technologicznie zaawansowane społeczeństwa stają do walki o kontrolę nad jego potęgą. Wawrzyniec Podrzucki polski pisarz science fiction i biolog, który pracował naukowo m.in. w Centrum Onkologii w Gliwicach oraz Instytucie Nauk o Środowisku UJ. Publikował opowiadania w Nowej Fantastyce i Science Fiction, a jego cykl Yggdrasill przyniósł mu nominację do Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego za powieść Mosty wszechzieleni.

Kosmiczny orgazm opowiadanie erotyczne BDSM

Maja Sawicka

Nieśmiała Maja poznaje w Internecie Pana V. Choć wie, że od 5 lat jest w związku z inną kobietą, decyduje się ich odwiedzić w innym mieście. To, czego tam doświadcza, przekracza jej wszelkie wyobrażenia. Wkracza w niezwykły świat BDSM - Pan V. jest Masterem, Nina jego Panią, a Maja ma im się oddać bez reszty. Postanawia podjąć to ryzyko...

Kosmiczny orgazm opowiadanie erotyczne BDSM

Maja Sawicka

Nieśmiała Maja poznaje w Internecie Pana V. Choć wie, że od 5 lat jest w związku z inną kobietą, decyduje się ich odwiedzić w innym mieście. To, czego tam doświadcza, przekracza jej wszelkie wyobrażenia. Wkracza w niezwykły świat BDSM - Pan V. jest Masterem, Nina jego Panią, a Maja ma im się oddać bez reszty. Postanawia podjąć to ryzyko...

Kosmos

Witold Gombrowicz

Późne, dojrzałe dzieło wielkiego pisarza stanowi kwintesencję jego poglądów na życie i sztukę. Dowodem na uniwersalność i doniosłość przesłania powieści jest uhonorowanie jej międzynarodową nagrodą Prix Formentor, najwyższym europejskim wyróżnieniem po Literackiej Nagrodzie Nobla.

Kosowo

Edyta Niewińska

Kosowo to portret własny współczesnych trzydziestolatków, rozpaczliwie szukających miłości, w którą zresztą i tak nie wierzą. Młodych ludzi, próbujących szukać sensu w życiu, innej jakości w relacjach międzyludzkich, nowych doznań i ekstatycznych przyjemności – wszystko po to, by uciec od samotności, poczucia porażki i przegranego już, choć tak młodego, życia. Książka obrazuje gorzką historię dziewczyny, która raz będąc porzuconą, porzuca kolejno wszystkie bliskie jej osoby, dokładnie odtwarzając scenariusz zdarzeń, które doprowadziły ją na skraj rozpaczy, dzieląc się bólem jak inni radością. Kosowo jest synonimem jej wewnętrznego rozbicia, bo w końcu wszystko zależy od tego, co zrobimy z naszą przeszłością – czy na gruzach zniszczonego wojennym konfliktem terenu zbudujemy nowe miasto, udając, że nic się nie stało, czy mozolnie odgruzujemy te zgliszcza, mierząc się przy tym z własną słabością, i zaczniemy raz jeszcze od początku. Aniela, podobnie jak każdy z bohaterów tej książki, może jeszcze wybrać swoją własną przyszłość. Problem polega na tym, że bardzo nie lubi podejmować decyzji...   „Cieszę się, że ktoś właśnie o tym napisał książkę. Od pierwszych stron wiedziałem, że chcę ją przeczytać całą, bo jej treść odbiorę osobiście. I tak też się stało, bo ja właśnie w swoim życiu trafiam na takie kobiety. Niezwykłe, ale totalnie niepoukładane. Bardzo inteligentne i wiedzące, co należałoby zrobić, aby sobie to życie ułożyć, ale kompletnie nie potrafiące podjąć decyzji, nie mówiąc już o działaniu. Oczywiście jest to zasługą mężczyzn, których spotkały wcześniej. Ojców, partnerów, a najczęściej obu. Przez spustoszenie, jakiego dokonali u tych kobiet - tak jak to jest ukazane w książce - prawie niemożliwy jest z nimi normalny związek. Ktoś nie mający rozeznania w temacie mógłby pomyśleć: "rąbnięta baba". A przecież ona musi być fascynująca lub co najmniej intrygująca. Jest inteligentna i zapewne ma jakieś talenty. Czytelnik może sobie pomyśleć: "raczej nie ma takich wariatek", a tymczasem to nie wariatki i jest ich bardzo dużo, tylko raczej nie pokazują na co dzień, jaki bałagan mają w głowie. Zakończenie jest kapitalne. Normalnie wybuchnąłem śmiechem, że autorka taki numer wykręciła czytelnikowi.” Marcin Olechnowski   „Kosowo to opowieść stworzona z zanotowanych na gorąco wrażeń i emocji, która dojrzewa wraz z bohaterką aż do niespodziewanego finału. Książka rozpoczyna się od zniszczenia, emocjonalnego rozbicia, co podkreśla język pełen krótkich, agresywnych zdań. Ta narracja zmienia się wraz z emocjonalnymi zmianami, jakim podlega kluczowa postać. Kosowo czyta się jak kryminał, ale bogato obudowany psychologicznym tłem - jest to bowiem historia dochodzenia do prawdy o przyczynach, które doprowadziły do początkowej katastrofy, historia zbierania okruchów informacji, z których ostatecznie udaje się złożyć pełen obraz sytuacji. Choć czytelnik jest na bieżąco wdrażany w kolejne odkrycia bohaterki, to jednak rozwiązanie tajemnicy zaskakuje go. Tym bardziej jednak przyklaskuje decyzji dziewczyny, która musi wybrać między wyobrażeniami a rzeczywistością.” Przemysław Poznański   Bez etatów i bez miłości idą pod rękę miejską dżunglą ze strachem z jednej strony, i biernością z drugiej. Boją się podejmowania decyzji. Pokolenie po transformacji. W poszukiwaniu siebie, swojej tożsamości, i utraconego czasu. Momentami bolesny, ale przejmująco prawdziwy obraz współczesnych trzydziestolatków. Debiut literacki Edyty Niewińskiej. Szlachetna hierarchia wartości wpojona przez rodziców, na które nie ma miejsca w dzisiejszym świecie. Niemożność wyboru drogi, chaotyczność, ucieczka od odpowiedzialności i gonitwa za czymś nienazwanym. Wyrazisty język, konsekwencja, metafora i symbol, sylwetki bohaterów prawdziwych. Autorka zabiera nas w podróż i opowiada swoją historię, dyskretnie wkradając się do umysłu czytelnika, konsekwentnie zmusza nas do odkrycia i zmierzenia się z naszym, własnym, intymnym, prywatnym i jakże bolesnym Kosowem. Polecam! https://www.polskieradio.pl/10/501/Artykul/626273,Portret-pogubionych-wspolczesnych-trzydziestolatkow     Patronat medialny:   artysta    BalconyTV    bearbook-ksiegarnia lgbt   Coffee-News   granice    independent    lubie-czytac     nowy ekran TwojaKultura    outfilm   opetani czytaniem    nie czytasz nie ide z tobą do łóżka! Edyta Niewińska rocznik ‘78, z wykształcenia socjolog sztuki, z doświadczenia zawodowego PRowiec, po siedmiu latach pracy dla agencji – cudzych i własnych – porzuciła firmowy kierat na rzecz freelancerki oraz podróży. Miłośniczka bałkańskich klimatów, sztuki konceptualnej i Sarajewa, obecnie mieszka w Andaluzji. Menadżerka zespołu Tfaruk, grającego jazz z punkową energią. Kulturowa anarchistka, nie stroniąca od mówienia o aborcji, trudnych relacjach interpersonalnych, związkach homoseksualnych i lękach współczesnych trzydziestolatków. Kobiece wcielenie Hanka Moody’ego – pije, pali, nie toleruje związków, ignoruje problemy.

Kosowo jako suwerenne państwo

Patrycja Marcinkowska

Praca doktor Patrycji Marcinkowskiej stanowi interesujący przykład analizy kształtowania i funkcjonowania systemu społeczno-politycznego i gospodarczego państwa, dotychczas w małym stopniu będącego przedmiotem zainteresowania politologii polskiej. Problem Kosowa wydaje się wdzięczny do zaprezentowania z kilku względów. Po pierwsze: jest to jedno z najmłodszych organizmów państwowych na Starym Kontynencie. Po wtóre: de facto od konfliktu w Kosowie rozpoczął się proces dekompozycji federacji jugosłowiańskiej. Po trzecie: zainteresowanie państwami islamskimi wzrosło szczególnie w ostatnim okresie. Obecne na rynku opracowania odnoszące się do Kosowa przedmiotem swojej analizy czynią przede wszystkim - należy dodać w sposób wycinkowy i wyrwany z szerszego kontekstu - najnowsze dzieje polityczne, kwestie konfliktu zbrojnego i interwencji NATO wiosną 1999 roku - natomiast kwestia samego zagadnienia funkcjonowania omawianego organizmu państwowego, często określanego jako ,,państwo upadłe", pozostaje mniej znana. (z recenzji dr. hab. Jacka Wojnickiego, prof. UW) Dr Patrycja Marcinkowska - autorka licznych publikacji na temat współczesnych problemów państw bałkańskich oraz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Niemiec, dotychczas wydawanych pod panieńskim nazwiskiem Sokołowska. Ukończyła stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studia podyplomowe Master of Peace and Security Studies w Instytucie Badań nad Pokojem i Bezpieczeństwem na Uniwersytecie w Hamburgu. Przebywała na stażach naukowych na Uniwersytecie Bundeswehry w Hamburgu i Akademii Dowodzenia Bundeswehry w Hamburgu, Federalnej Akademii ds. Polityki Bezpieczeństwa w Berlinie oraz George C. Marshall Center w Garmisch-Partenkirchen. Jej praca doktorska pt. Polityka zagraniczna i bezpieczeństwa RFN wobec państw obszaru byłej Jugosławii w latach 1990-2005 uzyskała w 2009 roku nagrodę Prezesa Rady Ministrów oraz Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych. Była adiunktem w Dolnośląskiej Szkole Wyższej oraz pracownikiem i członkiem Rady Fundacji ,,Krzyżowa" dla Porozumienia Europejskiego, a w latach 2011-2015 doradcą Władysława Bartoszewskiego.

Kossakowie. Biały mazur

Joanna Jurgała-Jureczka

Tadeusz i Wojciech Kossakowie, synowie znanego malarza Juliusza, byli bliźniakami. Ożenili się z pannami Kisielnickimi, kuzynkami. Tadeusz i Anna byli rodzicami znanej pisarki: Zofii Kossak-Szczuckiej-Szatkowskiej. Wojciech i Maria wydali na świat poetkę: Lilkę (Marię Pawlikowską-Jasnorzewską), satyryczkę: Madzię (Magdalenę Samozwaniec) i malarza: Jerzego Kossaka. Jak to się stało, że domy podobnych do siebie jak dwie krople wody braci, które prowadziły tak podobne do siebie kobiety, prawie siostry były odległe, jak dwa różne światy? Kolejna książka biografki Zofii Kossak i autorki Kobiet Kossaków ujawnia nieznane, zaskakujące fakty dotyczące ziemiańskiej i artystycznej rodziny Kossaków. Jest próbą odpowiedzi na pytanie czego jeszcze o nich nie wiemy? Jakie tajemnice skrywają ich domy? Czy Kossakówka jest nawiedzona? Jakie niezawinione winy ma na swoim sumieniu Jerzy Kossak? Czy Lilka była jedynie subtelną poetką; Magdalena królową satyry, życie traktującą z przymrużeniem; a Zofia matką-Polką? Do kogo pisali w tym samym czasie listy miłosne syn i ojciec Wojciech i Jerzy? Która z Kossakówien nosi imię kochanki Wojciecha? Dlaczego Magdalena Samozwaniec nie witała na lotnisku powracającej z emigracji kuzynki Zofii?

Kossakowie. Tango

Joanna Jurgała-Jureczka

W 1908 roku Wojciech Kossak w krakowskiej pracowni zaczął malować portret Zofii z Lewentalów, żony Ferdynanda Hoesicka literata i wydawcy. Historia jednego z najgłośniejszych i najdłuższych romansów artysty jest punktem wyjścia opowieści barwnej i pełnej namiętności, snutej na tle niespokojnego czasu przełomu wieków i XX-lecia międzywojennego, kiedy świat się kończył i jedni popełniali samobójstwa, inni szukali nowych doznań. Na scenie pojawia się barwna galeria postaci zamiłowani w narodowej historii Kossakowie, rodzina Lewentalów zasymilowanych Żydów i spolonizowani Niemcy Hoesickowie. W tle zaś między innymi Sienkiewicz, Zapolska, Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Dagny Przybyszewska, Reymont, Wyspiański, Axentowicz. Ikony polskiej kultury poznajemy od strony, której nam w szkole nie odsłaniano. Słabostki i małości bohaterów nie odbierają im ciepła i znaczenia, jakie odegrali w naszej historii. Kolejna propozycja autorki bestselleru Kossakowie. Biały mazur z pewnością spodoba się jej czytelnikom. Za wartką fabułą stoją solidne studia badawcze. Tym się można zachwycić, ale tego nie można było wyssać z palca!

Kossakowie. Wachlarz

Joanna Jurgała-Jureczka

Słynny reżyser Marek Stański kręci film o rodzinie Kossaków. Atutem jest jego znajomość z Nathalii Rousset, która prawdopodobnie jest potomkinią nieślubnego dziecka Wojciecha Kossaka. Romanse, rozstania, zdrady, zawiedziona miłość, rozmaite emocjonalne uwikłania i zależności dotyczą zarówno historycznych, jak i współczesnych bohaterów. Jest przekonany, że to materia, która zaowocuje jego najlepszym filmem. Najnowsza powieść Joanny Jurgały-Jureczki jest kontynuacją wątków i tematów podjętych w książce Kossakowie. Biały mazur i Kossakowie. Tango. Przywołuje mało znane lub nieznane fakty z życia zasłużonej dla polskiej kultury rodziny malarzy i literatek. W Wachlarzu pojawiają się m.in. Wojciech i Maria Kossakowie, zakochana Lilka (Maria Pawlikowska-Jasnorzewska) i jej siostra Magdalena (Samozwaniec), tym razem w roli nie tylko satyryczki, ale także i matki Reksi (Teresy Starzewskiej), której wojenne i powojenne dzieje dotąd owiane były aurą tajemniczości. Wachlarz odpowiada również na pytanie o losy modelki i przyjaciółki Wojciecha Kossaka, Zofii z Lewentalów Hoesickowej i jej rodziny. Ważną rolę w książce odgrywają wątki nadnaturalne i magiczne przedmioty, z zaświatów pojawia się wróżka Myrtha Noel i zaklęty wachlarz.