Religia
Encyklika Ojca Świętego bł. Jana Pawła II UT UNUM SINT
Jan Paweł II
Encyklika Jana Pawła II Ut unum sint (Aby byli jedno). Dwunasta encyklika Jana Pawła II ogłoszona 25 maja 1995 r. Poświęcona jest problemom braku jedności wśród chrześcijan i zagadnieniom ekumenizmu. Papież stwierdza, że Kościół dąży do jedności, a działalność ekumeniczna nabrała szczególnego znaczenia po II Soborze Watykańskim. "Do pełnej komunii - pisze Ojciec Święty - należy dążyć w perspektywie jedności, która nie usuwa uprawnionej różnorodności".
Encyklika Ojca Świętego bł. Jana Pawła II VERITATIS SPLENDOR
Jan Paweł II
Encyklika Jana Pawła II Veritatis splendor (Blask prawdy). Dziesiąta encyklika Jana Pawła II, opublikowana 6 sierpnia 1993 r. Jeden z najgłośniejszych dokumentów polskiego papieża, w którym odnosi się do "niektórych problemów nauczania moralnego Kościoła" szczególnie podnoszonych w drugiej połowie XX wieku. Prawda, rozpoznawanie dobra, istnienie zła, ludzka wolność, sumienie, grzech śmiertelny - m.in. wokół tych problemów porusza się autor. Szczególnie podkreśla, jakby odpowiadając na zarzuty laickiego świata, że nie tylko nie ma żadnego konfliktu między wolnością człowieka a wiarą, ale że Boże prawo nawet chroni i promuje wolność.
Encyklika Ojca Świętego Jana Pawła II
Jan Paweł II
Nowe wydanie wszystkich 14 encyklik Jana Pawła II. Publikacja polecana wszystkim, którzy pragną znać i zawsze mieć pod ręką najważniejsze dokumenty, jakie pozostawił światu nasz Ojciec Święty. W tomie znajdują się: Encyklika Jana Pawła II Redemptor hominis, Encyklika Jana Pawła II Dives in Misericordia, Encyklika Jana Pawła II Laborem exercens, Encyklika Jana Pawła II Slavorum Apostoli, Encyklika Jana Pawła II Dominum et Vivificantem, Encyklika Jana Pawła II Redemptoris Mater, Encyklika Jana Pawła II Sollicitudo rei socialis, Encyklika Jana Pawła II Redemptoris missio, Encyklika Jana Pawła II Centesimus annus, Encyklika Jana Pawła II Veritatis splendor, Encyklika Jana Pawła II Evangelium Vitae, Encyklika Jana Pawła II Ut unum sint, Encyklika Jana Pawła II Fides et ratio, Encyklika Jana Pawła II Ecclesia de Eucharistia.
Encyklika Pascendi dominici gregis. O zasadach modernistów
Pius X
Encyklika o modernizmie ma znaczenie niesłychane. Śmiałe, z zuchwałością niemal wypowiadane zapatrywania modernistów wprowadzały pewne zamieszanie w pojęcia prawowiernych teologów katolickich. W Niemczech katolickich nie głoszono jeszcze otwarcie błędów modernistycznych, ale przygotowywano grunt pod takie błędy. Hasła o uwewnętrznieniu katolicyzmu, o wciągnięciu świeckich w zarząd Kościoła rozlegały się głośno; monasterska petycja o zniesienie indeksu, wysławianie Schella jako pioniera nowych dróg w teologii, były symptomatami co najmniej podejrzanymi. We Francji taki Lagrange, Hummelauer nawet, poczęli wygłaszać w kwestiach biblijnych zdania, tchnące już modernizmem. Coraz wyraźniej pojawiała się pewna chwiejność w naukowych poglądach katolików, jakaś ciężka, duszna atmosfera unosiła się ponad ich dziełami. Odczuwano ogólnie jakby pewien kryzys religijny. Wtem pojawia się nowy syllabus a po nim encyklika o zasadach modernistów. W pierwszej chwili ogólne osłupienie. Przerażono się, nie miano pojęcia, że było tak bardzo źle.
Publius Vergilius Maro
Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i łacińskiej. Eneida to łaciński poemat epicki, napisany przez Wirgiliusza między 29 a 19 r. p.n.e., który opowiada legendarną historię Eneasza, Trojańczyka, który udał się do Italii, gdzie stał się przodkiem Rzymian. Pierwsze sześć z dwunastu ksiąg poematu opowiada historię wędrówek Eneasza z Troi do Italii, a druga połowa utworu opowiada o ostatecznie zwycięskiej wojnie Trojan nad Latynami. Eneasz był już znany grecko-rzymskiej legendzie i mitowi, jako postać występująca w Iliadzie. Wirgiliusz przyjął luźne opowieści o wędrówkach Eneasza i jego mglisty związek z założeniem Rzymu i ukształtował Eneidę w fascynujący mit założycielski lub epos narodowy, który wiązał Rzym z legendą o Troi, wyjaśniał wojny punickie, gloryfikował tradycyjne cnoty rzymskie i legitymizował dynastię julijsko-klaudyjską jako potomków założycieli, bohaterów i bogów Rzymu i Troi. Eneida jest powszechnie uważany za arcydzieło Wergiliusza i jedno z największych dzieł literatury łacińskiej.
Antoni Lange
REPRINT. Książka niniejsza składa się z czterech częśći. W Części Pierwszej podajemy utwory typu pośredniego między klechdą, a rapsodem fantastyczno-epickim. W Części Drugiej mamy fragment o charakterze bajek tj. Eposu zwierzęcego; jest to wyciąg z rozmowy prowadzonej między panterą a szakalem. W Części Trzeciej mieści się utwór zupełnie odrębny, przypominający powieści rycerskie wieków średnich, które możemy traktować jako Chanson de gestes lub Romanzero egipskie. W czwartej części poemat pisarza imieniem Pentaur, opiewający bohaterstwo Ramzesa II. Jest to utwór najbardziej zbliżony do ogólnego typu epopei, a zdaniem niektórych Pentaur nie był bez wpływu na greckich poetów cyklicznych, zapewne i na samego Homera.
Etyka chrześcijańska dla postchrześcijańskiej epoki
Sebastian Gałecki
Czasy, w których żyjemy, przyjęło się określać przedrostkiem „post-”, który oznacza: „już nie i jeszcze nie”. A zatem nasza postchrześcijańska epoka nie jest już chrześcijańska, ale wciąż jeszcze nie stworzyła własnej, całkowicie niezależnej od chrześcijaństwa tradycji. Dlatego choć dzisiejsze społeczeństwa Zachodu deklarują się jako laickie i wolne od religijnego bagażu przeszłości, wciąż do szpiku kości przeniknięte są chrześcijańskimi ideami, wartościami, nazwami etc. I w tym momencie pojawia się pytanie, które stanowi punkt wyjścia niniejszej książki: czy w świecie postchrześcijańskim etyka chrześcijańska ma jeszcze coś do powiedzenia? Autor odpowiada na nie pozytywnie, dodając, że będzie to możliwe tylko wówczas, gdy zaakceptuje się pewne reguły gry, obowiązujące we współczesnej Europie. Projekt nazwany „etyką chrześcijańską dla postchrześcijańskiej epoki” próbuje na nowo scalić rozbity w nowożytności model etyki łączącej obiektywność prawa naturalnego, subiektywność sumienia oraz wspólnotowy charakter cnót. Nie chodzi tu jednak o rekonstrukcję świata, do którego nie ma już powrotu. Celem jest takie przeformułowanie idei i zasad etyki chrześcijańskiej, by były one zrozumiałe dla kultury postchrześcijańskiej, stając się ważnym i poważnym głosem we współczesnych debatach. Sebastian Gałecki (ur. 1982) – doktor filozofii, absolwent Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Papieskiego w Krakowie, stypendysta The National Institute for Newman Studies w Pittsburghu (USA) oraz The Nanovic Institute for European Studies Uniwersytetu Notre Dame (USA). Obszary zainteresowań: etyka, bioetyka, historia idei, filozofia polityki. Autor książki Spór o sumienie (Universitas 2012) oraz licznych artykułów naukowych i popularnonaukowych. Wieloletni członek redakcji krakowskich „Pressji” oraz rady wydawniczej amerykańskiego „Newman Studies Journal”. Obecnie pracuje na Uniwersytecie im. Jana Długosza w Częstochowie.
Platon
Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i greckiej: Platon / , Eutyfron. Tłumaczył Stanisław Siedlecki to dialog greckiego filozofa Platona, zaliczany do wczesnego okresu jego twórczości. Treścią utworu jest fikcyjna rozmowa nauczyciela Platona, Sokratesa, z głęboko religijnym współobywatelem Eutyfronem, od którego nazwano dialog. Tematem jest pojęcie pobożności i jej związek z etyką. (za Wikipedią).