Religia
Gniew i Chwała Księga Apokalipsy Boży scenariusz przyszłości
Dr. David Reagan
I wejdą do jaskiń skalnych i do jam ziemnych ze strachu przed Panem i przed blaskiem jego majestatu, gdy powstanie, aby wstrząsnąć ziemią. Izajasz 2:19 Napisałem książkę "Gniew i chwała", ponieważ ludzie zawsze uważali, że Księga Objawienia Jana jest zbyt trudna do zrozumienia lub zbyt straszna do czytania. Potrafię te odczucia zrozumieć, bo zostałem wychowany w przekonaniu, że księga ta jest rodzajem łamigłówki, którą mogą pojąć wyłącznie teolodzy. Byłem też przerażony wieloma drastycznymi opisami przyszłego Ucisku. Wszystko to wytworzyło psychologiczną barierę, która sprawiła, że po tę księgę nigdy nie sięgałem. Później zacząłem stopniowo dochodzić do przekonania, że Księga Objawienia nie jest tak trudna do zrozumienia, jeśli jej przekaz odczytuje się dosłownie. Odkryłem też, że zawiera ona wyłącznie dobre wieści dla ludzi, którzy uwierzyli Chrystusowi. Przesłanie Księgi Objawienia można wyrazić mottem: "Ostateczne zwycięstwo należy do nas!" Szatan nie chce, by ktokolwiek przesłanie to słyszał i robi wszystko, co w jego mocy, żeby otaczać tę księgę aurą niepotrzebnej tajemniczości i przekonać ludzi, że nie da się jej zrozumieć. Modlę się, żeby moja książka pomogła wam zrozumieć wspaniałą Księgę Objawienia. Jak księga ta sama o sobie mówi, jest to "objawienie Jezusa Chrystusa". Jej zamierzeniem jest zapowiedzieć przyszły tryumf Jezusa nad szatanem i dlatego w swym założeniu ma być zrozumiała. Nic dziwnego, że szatan nie chce, by ktokolwiek ją zrozumiał. Maranata! Przyjdź Panie Jezu! Dr. David R. Reagan Lamb and Lion Ministries
Małgorzata Pabis
Są takie dni w roku, są takie godziny w ciągu dnia, kiedy niebo wydaje się być bliżej nas. Z roku na rok daje się obserwować rosnącą falę wiernych, którzy 8 grudnia o godzinie 12.00 w sposób szczególny oddają się pod opiekę Matki Bożej. Uczestniczą w tym czasie w Mszach Świętych czy modlą się, rozważając wielkość Bożej Rodzicielki. Oto na naszych oczach potęguje się kultywowanie szczególnej bliskości z Matką Bożą. Tą wyjątkową chwilą jest Godzina Łaski, o którą prosiła sama Maryja i z nią związała niezwykłe obietnice. Warto pójść za głosem Maryi, by się przekonać, że to wszystko, co nas boli, znajdzie ukojenie, gdy wypełnimy wolę Niepokalanej. Maryja, która prosiła o odprawianie Godziny Łaski, zostawiła obietnicę: Dzięki modlitwie w tej godzinie ześlę wiele łask dla duszy i ciała. Książka posiada Imprimatur Kościoła katolickiego.
Godzinki za dusze zmarłych w czyśćcu cierpiących na cały tydzień
Anonim
Modlitwy za dusze w czyśćcu cierpiące. Jest to fragment starego modlitewnika z połowy XIX wieku. Język i pisownia zostały nieznacznie uwspółcześnione, nie zmieniono jednak ani treści, ani sensu.
Adam Szustak OP
Nazwałem tę książkę >Górą obietnic<, ponieważ w tym wyrażeniu kryje się dla mnie bardzo istotna perspektywa odczytania Dziesięciu przykazań. Zwykliśmy przykazania traktować jako zbiór nakazów i zakazów, pouczeń i wskazówek, które mają kształtować życie człowieka wierzącego. Jest to swoistego rodzaju kwintesencja moralności. I nie mam wątpliwości, że tak rzeczywiście jest. Ale jednocześnie wydaje mi się to czymś bardzo zawężającym perspektywę i de facto czymś, co obdziera przykazania z ich niezwykłej zawartości i piękna. (fragment Wprowadzenia)
Grzechy wołające o pomstę do nieba
Anonim
Ze wstępu: Grzech ma to do siebie, że nie mówi nigdy: Dosyć, poprzestań, lecz ciągnie, niejako gwałtem porywa człowieka za sobą i w coraz większą wtrąca go przepaść nieprawości. Z grzechem dzieje się podobnie jak z lawiną. Grzesznikowi zdaje się zawsze, że ten grzech, który popełnia, to jeszcze rzecz mała; ale ten grzech pcha go siłą nieprzepartą do występków i zbrodni coraz to cięższych, tak dalece, że człowiek, lekceważąc sobie wszelkie natchnienia i przestrogi Ducha Świętego, ostatecznie wpada w grzechy noszące piętno osobliwszej złości. Takimi są grzechy, o których chcę mówić w nauce dzisiejszej, grzechy wołające o pomstę do nieba, czyli grzechy tak niegodziwe, iż Pan Bóg zwykle karze je szczególnym sposobem, aby te kary i chłosty były odstraszającym dla drugich przykładem. Dziwna ich nazwa grzechy wołające o pomstę do nieba, boć przede wszystkim wykraczają przeciw bliźniemu, a grzechy, które wykraczają wprost przeciw Panu Bogu, są z natury grzechami cięższymi. Mimo to ta nazwa jest słuszna, bo te grzechy tak bardzo naruszają, psują, przewracają porządek przyrodzony i moralny, zagrażając istnieniu rodzaju ludzkiego.
Hagar. Pominięta czy odnaleziona przez szczęście
Debora Sianożęcka
Ta książka jest o kobiecie, którą dręczyło pytanie: "Czy jestem bardziej dostrzegana niż ta inna?" Pytanie, które niszczy dziś wiele kobiet. Nie jest to jednakże książka tylko dla kobiet, bo pragnienie zauważenia, poczucia godności, ważności własnej osoby jest w środku każdego z nas, każdej kobiety i każdego mężczyzny. Hagar uczy nas, że Bóg jest naszym Ojcem, dla którego jesteśmy ukochanym dzieckiem, niezależnie od tego, co myślą o nas inni. On nadaje sens naszemu życiu, szczególnie wtedy, gdy jest trudno. Warto sięgnąć do jej historii, bo jest spora szansa, że znajdziemy w niej siebie... mnie się to przytrafiło. Agnieszka Hudaszek (…) w każdym z nas, jest zarówno księżniczka, jak i niewolnica. (…) biblijne małżeństwo Sary i Abrahama stało się w książce kanwą do krótkiego rozważania o świętości sakramentu i zarysowania niebezpieczeństwa wpuszczania osób trzecich do związku. Sara Kapera Debora Sianożęcka - (ur. w 1981 r.) psycholog, psychoterapeuta. Miłość do Biblii pociągnęła ją do poznawania biblijnego języka hebrajskiego i aramejskich komentarzy. "Uzależniona" od Eucharystii.
Autor nieznany
Hej, w dzień narodzenia... Hej, w dzień narodzenia Syna Jedynego, Ojca Przedwiecznego, Boga prawdziwego: Wesoło śpiewajmy, Chwałę Bogu dajmy, Hej, kolęda! kolęda! Panna porodziła niebieskie Dzieciątko, W żłobie położyła małe Pacholątko: Pasterze śpiewają, na multankach grają. Hej, kolęda! kolęda! Skoro pastuszkowie o tym usłyszeli, Zaraz do Betlejem czym prędzej bieżeli. Witając Dzieciątko, małe Pacholątko, Hej, kolęda! kolęda! A Kalimas porwawszy barana jednego, I Stacho czym prędzej schwytawszy drugiego: Tych bydlątek parę Panu na ofiarę Hej, kolęda! [...]Autor nieznanyAutor nieznany - hasło to odnosi się zarówno do utworów plastycznych i literackich, których autor pozostaje bezimienny, choć jest zapewne konkretną osobą, o której można by ustalić jakieś przypuszczalne informacje (jak np. o Gallu Anonimie czy Mistrzu Pięknej Madonny z Wrocławia), jak również do utworów będących najprawdopodobniej dziełem pewnej zbiorowości, np. cechu. W przypadku sztuk wizualnych szczególny rodzaj anonimowości zachowują autorzy tworzący w pracowniach wielkich mistrzów, wykonujący ich polecania, pomniejsze partie większych zamówień. Niemal detektywistyczne technologie, m.in.: badania wieku podłoża, prześwietlenie warstwy malarskiej podczerwienią, pozwalają współcześnie coraz lepiej identyfikować twórców. Czasami jednak można wskazać tylko krąg kulturowy twórcy, centrum artystyczne, pod którego wpływem autor tworzył oraz oszacować czas powstania dzieła. W przypadku literatury do dzieł o autorze zbiorowym zaliczyć można utwory ludowe lub niektóre dzieła starożytne, których powstanie ginie w mrokach dziejów: zrodzone w kulturze oralnej, były powtarzane i zapamiętywane przez kolejnych słuchaczy. Z czasem ktoś zapisywał zapamiętany utwór, niekiedy powstawało kilka niezależnych zapisów. Po epoce antycznej, kiedy twórczość miała zapewniać autorowi indywidualną, ,,imienną" nieśmiertelność - na początku średniowiecza za cnotę twórców uznawano anonimowość. Sztuka miała służyć chwale Boga, religii, kraju - instytucjom trwalszym od znikomego i mało istotnego jednostkowego bytu. Legendy, mity, wiele kronik czy pieśni - teksty ważne dla całych społeczności, to często dzieła, których autorów nie sposób wskazać.Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.
Hejterzy. Stare Herezje w nowych szatach
Paweł Chmielewski
Żadna heretycka idea nie ginie. Stare herezje przebierają się tylko w nowe szaty. Trzeba przyznać, że ten ponawiany przez wieki, żmudny wysiłek, musi budzić zadumę nad wytrwałością i celowością działań wrogów Chrystusa. Zastanawia, jak zgodnie współpracują skrajnie różni od siebie innowatorzy. Protestantyzm. Zatrute źródło nowoczesności Arianizm. Największy kryzys Kościoła starożytnego Milenaryzm. O złudzeniu zbawienia w historii Apokatastaza, czyli wiara w powszechne zbawienie Pelagianizm. Ojciec Święty piętnuje tradycjonalistów, a co z progresistami? Gnoza i gnostycyzm. Pokusa samozbawienia przeciwko misji Syna Bożego Islam jako herezja chrześcijańska Modernizm. Suma wszystkich herezji Jeśli Chrystus nie zmartwychwstał to próżna jest nasza wiara. Pozostanie nam uprzejmość dla ludzi, zwierząt i przyrody, by poprawić dobrostan planety i przyszłych pokoleń zasiedlających ją istot. Jezus, póki żył, walczył o sprawiedliwość społeczną; ale cóż, umarł, jak odeszli Sokrates, Budda czy Mani. Prawdziwy Chrystus heretyków wszystkich stuleci Mistrz z Nazaretu, Jezus-Nauczyciel, Jezus-piewca miłosierdzia i sprawiedliwości, jednostka wybitna, może nawet najdoskonalsza w dziejach to po prostu Oto człowiek Poncjusza Piłata. To Chrystus progresistów XXI wieku, modernistów wieków XIX i XX, Jezus oświeceniowych filozofów, Emmanuel liberalizmu, Chrystus postępowych protestantów, ale także Chrystus Mahometa, Ariusza, Walentyniana i Marcjona Nie jest to jednak Chrystus Kościoła. Jedynego i katolickiego.