Naukowe i akademickie
Twórczość, pasja, Uniwersytet. Kategoria zaangażowania w dydaktyce akademickiej
Jarosław Płuciennik, Kinga Klimczak
Z doświadczenia wiemy, że najlepsze efekty przynosi uczenie się przez działanie, tworzenie i kreowanie, poprzez aktywne uczestniczenie w danym projekcie. Im więcej pasji wkładamy w proces dydaktyczny, tym lepsze jego efekty. Im bardziej angażujemy się w to, co robimy, tym łatwiej nam to przychodzi. Zaangażowanie zdaje się być pojęciem kluczowym dla osiągania dobrych efektów kształcenia się, winno więc stać w centrum procesu nauczania - tę tezę starają się udowodnić autorzy zamieszczonych w publikacji tekstów. W Aneksie znajdują się scenariusze zajęć nagrodzone i wyróżnione w ramach konkursu Twórz zespoły – zaangażuj – stwórz warunki uczenia się, który odbył się na Uniwersytecie Łódzkim w ramach projektu Twórczy Uniwersytet.
Twórczość, zatrudnialność, uniwersytet
Jarosław Płuciennik, Maria Czajkowska, Michał Wróblewski
Publikacja z cyklu badań nad twórczym uniwersytetem. Autorzy zajmują się aktualnymi tendencjami w szkolnictwie wyższym, które powinno przygotowywać absolwentów do wejścia na rynek pracy. Potrzeba kształtowania postaw i umiejętności staje się dla współczesnych uczelni ważniejsza niż dostarczanie wiedzy. Istnieją postawy i umiejętności uniwersalne, ale pojawia się wiele nowych. Współpraca szkół wyższych ze światem biznesu obejmuje różnorodne działania, m.in. tworzenie rad biznesu przy konkretnych jednostkach, włączanie praktyków do rad kierunków i specjalności, powierzanie im prowadzenia zajęć. Jest to szczególnie istotne dla kierunków, które wybrały profil praktyczny w ramach studiów pierwszego stopnia, przygotowujących do podjęcia pracy zawodowej. Coraz częściej absolwenci studiów licencjackich decydują się na stałą pracę, odkładając kształcenie magisterskie „na później” bądź realizują je w trybie studiów zaocznych. [...] Odpowiedzią na potrzeby rynku jest takie przekształcanie programów studiów, aby - umożliwiając osiąganie założonych efektów kształcenia - wypełniały istniejącą lukę kompetencyjną. Efektem tych działań ma być zwiększenie zatrudnialności absolwentów. Nie jest to droga ani łatwa, ani szybka, wydaje się wszak jedyną z możliwych. Szkoły wyższe muszą nią kroczyć, jeśli chcą konkurować z uczelniami w Europie i na świecie. Z Wprowadzenia
U źródeł melodramatu. Joseph-Marie Loaisel de Tréogate. Antologia przekładów
Sebastian Zacharow
Brak jednolitej definicji melodramatu sprawia, że jest on gatunkiem ze wszech miar hybrydowym, sklejonym z zapożyczeń i kopii. Obfituje w liczne lejtmotywy, dzięki którym widz potrafi przewidzieć czekające go schematy. Nie zawsze też utwór o charakterze melodramatycznym zostaje w ten sposób gatunkowo zdefiniowany. I tak w niniejszym wyborze dramatów Loaisela de Tréogate tylko jeden z nich – Las rabusiów – nazwany zostaje przez autora melodramatem. Pozostałe to: komedia (Na miłość nie ma rady), komedia heroiczna (Zamek diabła) oraz „baśniowe widowisko muzyczne z elementami pantomimy i baletu”, bo do takiego gatunku zaliczone zostaje Czarodziejskie źródło. Mimo takiego rozdźwięku przynależności gatunkowej można znaleźć punkty wspólne czterech dramatów, wchodzących w skład niniejszej antologii. Jej zawartość podyktowana została chęcią ukazania twórczej drogi, jaką przebyła estetyczna wrażliwość autora. Z punktu widzenia poetyki swoich dramatów Loaisel jest bowiem jednocześnie dzieckiem Oświecenia i Romantyzmu. Nazwisko Loaisela wymienione zostaje wśród dramaturgów, którzy przyczynili się do powstania melodramatu. Poza tym cała jego twórczość stanowi wyraz modnej w owych czasach wrażliwości. Twórczość ich autora, podobnie jak pozostałych dramaturgów pozostających w melodramatycznej konwencji, dowodzi niezwykłej płynności w ewolucji teatru, a jego utwory stanowią łagodne przejście między teatrem francuskim drugiej połowy XVIII w. a teatrem
Roman Garbiec
Funkcjonowanie na rynku wymaga znajomości zasad podlegania ubezpieczeniu, opłacania składek oraz kryteriów nabywania prawa do określonych świadczeń ubezpieczeniowych. Ze względu na to, iż ubezpieczenia społeczne są obowiązkowe i ściśle powiązane z pracą, znać je powinien każdy absolwent uczelni. Obecnie dostępne pozycje książkowe na temat ubezpieczeń społecznych są nieaktualne bądź zajmują się raczej filozofią zmian systemu niż podawaniem niezbędnej i praktycznej wiedzy z tego zakresu, zawartej w kilkudziesięciu aktach prawnych. Niniejszy skrypt to praktyczny przewodnik po najważniejszych zagadnieniach ubezpieczeń społecznych. Zawiera informacje na temat: kryteriów, jakie należy spełnić, aby je otrzymać; okresu pobierania świadczenia; zasad obliczania wysokości świadczenia oraz niezbędnych dokumentów, jakie należy zgromadzić przy ubieganiu się o dane świadczenie. W skrypcie omówiono: pojęcie „ubezpieczenia” i inne terminy pochodne; klasyfikację ubezpieczeń opartą na aktualnie obowiązujących przepisach prawnych i praktyce instytucji realizujących ubezpieczenia; pojęcie, cechy i zasady zabezpieczenia społecznego i ubezpieczeń społecznych. obowiązki osób fizycznych oraz firm wobec ubezpieczenia społecznego oraz fundusze związane z tego typu ubezpieczeniami; charakterystykę najliczniejszych grup ubezpieczonych; filary emerytalne nowego systemu ubezpieczeń; rodzaje świadczeń rentowych; typy zasiłków z ubezpieczenia społecznego; świadczenia przysługujące ubezpieczonym z ubezpieczenia wypadkowego.
Roman Garbiec
Funkcjonowanie każdego obywatela w nowoczesnym społeczeństwie wymaga wiedzy o ubezpieczeniach, ich formach oraz mechanizmach, jakie nimi kierują. Wiedza ta jest niezbędna do wyboru określonego rodzaju ubezpieczenia. W chwili obecnej w Polsce firmy ubezpieczeniowe oferują kilkaset rodzajów ubezpieczeń, które często noszą podobne lub identyczne nazwy. Wiedzę z tego zakresu można praktycznie wykorzystać w indywidualnej i zbiorowej działalności, zwłaszcza że część ubezpieczeń jest obowiązkowa. Niniejszy podręcznik obejmuje istotną część zagadnień związanych z ubezpieczeniami, stanowiąc skondensowane kompendium wiedzy z tego zakresu. Przeznaczony jest przede wszystkim dla studentów kierunku logistyka oraz finanse i rachunkowość, może jednak stanowić także dużą pomoc dla wszystkich, którzy interesują się tym zagadnieniem. W podręczniku omówiono: pojęcie „ryzyka”, faktory ryzyka ubezpieczeniowego i podziały ryzyka oraz metody zarządzania ryzykiem; zarządzanie selekcją i ocenę ryzyka ubezpieczeniowego (tzw. underwriting); definicje ubezpieczenia oraz funkcje i zasady regulujące funkcjonowanie ubezpieczeń na rynku. klasyfikacje ubezpieczeń; prawne podstawy funkcjonowania ubezpieczeń w Polsce, formy pośrednictwa ubezpieczeniowego i organy uprawnione do ich nadzorowania; budowę umowy ubezpieczenia, jej wygaśnięcie, rozwiązanie oraz przedawnienie roszczeń w stosunku do zakładów ubezpieczeń; reasekurację, retrocesję i koasekurację ubezpieczeń; zasady finansowania zakładów ubezpieczeń, wysokość składek ubezpieczeniowych i odszkodowań; ubezpieczenie zdrowotne w Polsce, obligatoryjność opłacania składek i organizację udzielania świadczeń z tego ubezpieczenia.
Uchwały prawotwórcze organizacji wyspecjalizowanych ONZ
Małgorzata Rzeszutko-Piotrowska
Podstawowym celem książki jest szczegółowa analiza uchwał prawotwórczych organizacji wyspecjalizowanych ONZ z uwzględnieniem procesu ich podejmowania. W pracy uzasadniono tezę, że uchwały prawotwórcze tych organizacji są samodzielnym źródłem prawa międzynarodowego dla państw członkowskich. W opracowaniu posłużono się metodą analizy prawniczej. Do weryfikacji hipotez pomocniczych posłużyły raporty z działalności prawotwórczej, zamieszczane na bieżąco na stronach internetowych organizacji wyspecjalizowanych ONZ, a także orzecznictwo STSM i MTS oraz orzeczenia arbitrażowe. Rozwiązania zawarte w traktatach zostały skonfrontowane z praktyką działalności omówionych organizacji.
Paweł Wawrzyński
Część I podręcznika stanowi wprowadzenie. Przedstawia w stopniu wystarczającym do dalszej lektury zagadnienia dotyczące sieci neuronowych, optymalizacji stochastycznej i programowania dynamicznego, czyli trzech podstawowych narzędzi służących do budowy systemów adaptacyjnych i uczących się. Część II jest poświęcona uczeniu się ze wzmocnieniem. Materiał został zaprezentowany w sposób zwarty i dlatego uzupełniono go rozległą bibliografią. W części III omówiono zagadnienia dotyczące sterowania adaptacyjnego, zaczynając od formalizmu służącego do opisu obiektów dynamicznych i teorii stabilności. Następnie przedstawiono koncepcję systemów adaptacyjnych z modelem referencyjnym oraz koncepcję samostrojących się regulatorów. W ostatniej części omówiono rzadziej stosowane alternatywne podejścia do zagadnienia.
Uczenie się dorosłych w zabawie
Wojciech Świtalski
Książka zawiera refleksję teoretyczną i wyniki projektu badawczego na temat zjawiska uczenia się dorosłych w zabawie. Czytelnik znajdzie w niej pogłębioną analizę ustaleń naukowych polskich i zagranicznych badaczy dotyczących ludycznej sfery aktywności człowieka w kontekście nauk społecznych, a także odniesienie do praktyki edukacyjnej. Publikacja może zainteresować zarówno teoretyków zajmujących się koncepcjami wyjaśniającymi procesy uczenia się człowieka, jak i osoby na co dzień realizujące zadania szkoleniowe czy oświatowe.