Prawo

Interakcje lekowe - o czym musi pamiętać farmaceuta

Praca zbiorowa

Jakie treści znajdziesz w e-booku? - Interakcje lekowe - o czym musi pamiętać farmaceuta - Jakie mogą powstać interakcje leków z żywnością - Na czym polegają interakcje między lekami przeciwbólowymi - Interakcje leków z alkoholem - wskazówki dla farmaceuty - Jakie są interakcje leków kardiologicznych - Leki przeciwcukrzycowe, czyli dlaczego analogi GLP-1 są tak popularne - Działania niepożądane stosowania leków na cukrzycę - poznaj skutki uboczne dla analogów GLP-1

Interdyscyplinarny wymiar pielęgniarstwa

Renn-Żurek A. (red)

Interdyscyplinarność stanowi ważny aspekt rozwoju pielęgniarstwa. Posiadanie przez pielęgniarki/pielęgniarzy wszechstronnej wiedzy opartej na wiedzy humanistycznej, społecznej itp. pozwala na holistyczne podejście do pacjenta, rozpoznanie jego problemów zdrowotnych oraz podjęcie skutecznych interwencji. Każda z dziedzin posiada istotne i wspólne dla innych nauk elementy, które warunkują działanie, rozwój i współpracę. [...] Interdyscyplinarność widoczna jest również w badaniach naukowych, bowiem badania zalecane przez Światową Organizację Zdrowia i międzynarodowe organizacje pielęgniarskie dotyczą filozofii pielęgniarstwa, pielęgniarstwa klinicznego, pielęgniarstwa środowiskowo-rodzinnego, promocji zdrowia, profilaktyki, kształcenia, uwarunkowań świadczeń pielęgniarskich. Mają one charakter ilościowy i jakościowy, stawiają cele praktyczne i poznawcze, co pozwala na zastosowanie ich w praktyce.

Interpelacje poselskie w Sejmie Śląskim 1922-1939. Regulacja prawna i praktyka

Józef Ciągwa

Prawo interpelacji jest jednym ze środków kontroli administracji (władzy wykonawczej) przez władzę ustawodawczą. Stanowi ono w ten sposób istotny komponent równoważenia władz. A równowaga władz jest nieodzownym  elementem trójpodziału władzy. Podstawę materialno-prawną interpelowania stanowił art. 14 ustawy konstytucyjnej z 15 lipca 1920 roku, zawierającej statut organiczny województwa śląskiego (Dz.U.R.P. Nr 73, poz. 497), podczas gdy formalne prawo interpelowania, a więc tryb realizacji prawa materialnego, określały regulaminy sejmowe. Art. 14 ustawy konstytucyjnej stanowił, że Sejm Śląski ma prawo interpelowania wojewody śląskiego i Śląskiej Rady Wojewódzkiej. Regulaminy sejmowe  z lat 1922, 1923, 1930 i 1936  określały procedurę interpelowania w jego trzech okresach: wnoszenia interpelacji;  załatwiania interpelacji przez organy interpelowane;  sejmowej oceny odpowiedzi, udzielonej przez interpelowanych. Prawo interpelowania było prawem zespołowym, dlatego każdy z regulaminów określał minimalną liczbę podpisów interpelantów pod interpelacją:  7 (regulaminy z lat 1922, 1923); 5 (regulamin z 1930 roku); 3 (regulamin z 1936 roku).     Konfrontacja praktyki z przepisami o interpelowaniu pokazuje, że nie zawsze formalne  prawo interpelowania  było w praktyce dotrzymywane. Posłowie  czterech Sejmów Śląskich wnieśli w sumie 141 interpelacji. Największa aktywność interpelowania cechowała  dwa kluby partii robotniczych:  Polskiej Partii Socjalistycznej (potem Klubu Posłów Socjalistycznych)  i Narodowej Partii Robotniczej). Najmniejsza (3 interpelacje) -  sanacyjny Klub Narodowego Chrześcijańskiego Zjednoczenia Pracy. Z kilkunastu grup tematycznych wszystkich interpelacji, aż 45 interpelacji (31,9 %)  tworzyły interpelacje o charakterze socjalnym, stanowiąc wierne odbicie problemów społecznych Śląska: wzrastającego bezrobocia, lokautów, zwalniania pracowników, nieregularnego, czy spóźnionego wypłacania zasiłków, świętowania, świętówek, tj. pracy nie we wszystkie dni tygodnia, zawieszania płacenia rent, braku ubezpieczeń na wypadek bezrobocia itp. Książka jest adresowana do teoretyków prawa, konstytucjonalistów, administratywistów, historyków ustroju Śląska, politologów i parlamentarzystów.

Interpelacje poselskie w Sejmie Śląskim 1922-1939. Regulacja prawna i praktyka

Józef Ciągwa

Prawo interpelacji jest jednym ze środków kontroli administracji (władzy wykonawczej) przez władzę ustawodawczą. Stanowi ono w ten sposób istotny komponent równoważenia władz. A równowaga władz jest nieodzownym  elementem trójpodziału władzy. Podstawę materialno-prawną interpelowania stanowił art. 14 ustawy konstytucyjnej z 15 lipca 1920 roku, zawierającej statut organiczny województwa śląskiego (Dz.U.R.P. Nr 73, poz. 497), podczas gdy formalne prawo interpelowania, a więc tryb realizacji prawa materialnego, określały regulaminy sejmowe. Art. 14 ustawy konstytucyjnej stanowił, że Sejm Śląski ma prawo interpelowania wojewody śląskiego i Śląskiej Rady Wojewódzkiej. Regulaminy sejmowe  z lat 1922, 1923, 1930 i 1936  określały procedurę interpelowania w jego trzech okresach: wnoszenia interpelacji;  załatwiania interpelacji przez organy interpelowane;  sejmowej oceny odpowiedzi, udzielonej przez interpelowanych. Prawo interpelowania było prawem zespołowym, dlatego każdy z regulaminów określał minimalną liczbę podpisów interpelantów pod interpelacją:  7 (regulaminy z lat 1922, 1923); 5 (regulamin z 1930 roku); 3 (regulamin z 1936 roku).     Konfrontacja praktyki z przepisami o interpelowaniu pokazuje, że nie zawsze formalne  prawo interpelowania  było w praktyce dotrzymywane. Posłowie  czterech Sejmów Śląskich wnieśli w sumie 141 interpelacji. Największa aktywność interpelowania cechowała  dwa kluby partii robotniczych:  Polskiej Partii Socjalistycznej (potem Klubu Posłów Socjalistycznych)  i Narodowej Partii Robotniczej). Najmniejsza (3 interpelacje) -  sanacyjny Klub Narodowego Chrześcijańskiego Zjednoczenia Pracy. Z kilkunastu grup tematycznych wszystkich interpelacji, aż 45 interpelacji (31,9 %)  tworzyły interpelacje o charakterze socjalnym, stanowiąc wierne odbicie problemów społecznych Śląska: wzrastającego bezrobocia, lokautów, zwalniania pracowników, nieregularnego, czy spóźnionego wypłacania zasiłków, świętowania, świętówek, tj. pracy nie we wszystkie dni tygodnia, zawieszania płacenia rent, braku ubezpieczeń na wypadek bezrobocia itp. Książka jest adresowana do teoretyków prawa, konstytucjonalistów, administratywistów, historyków ustroju Śląska, politologów i parlamentarzystów.

Izby rolnicze w modelu społecznej gospodarki rynkowej

Beata Jeżyńska, Monika A. Król

Zrzeszenie w ramach izb rolniczych wszystkich producentów rolnych, bez względu na wielkość i formę organizacyjną gospodarstwa rolnego, profil i rozmiar produkcji, powiązanie z rynkiem towarowym czy organizację procesu produkcyjnego, skutkowało tym, że 25 lat temu powstała organizacja samorządu gospodarczego skupiająca niemal 1/4 całego społeczeństwa kraju. Masowa i obowiązkowa przynależność do izby rolniczej decyduje o jej potencjale integracyjnym, społeczno-gospodarczym i możliwościach decyzyjnych, administracyjnych, organizacyjnych i funkcjonalnych, istotnych dla polskiego rolnictwa. Izby mogą i powinny reprezentować producentów rolnych oraz tworzyć jedyne w swoim rodzaju forum współpracy umożliwiające inicjowanie zasadniczych procesów zmian wyrażanych w strategiach polityki rolnej we wszystkich jej obszarach. Nowe wyzwania dla izb niosą również procesy globalizacyjne, zwłaszcza zmiany klimatyczne i biologiczne. Zjawiska te wywierają nieodwracalne skutki, które w pierwszej kolejności dotykają rolnictwo, a zwłaszcza produkcję żywności. Ich konsekwencją będzie konieczność wdrożenia odmiennych zasad funkcjonowania rolnictwa, dostosowanie wielkości i profilu produkcji do możliwości biologicznych oraz zdolności reagowania na mogące pojawiać się kryzysy ekosystemowe. Dlatego społeczna odpowiedzialność agrobiznesu musi zostać uformowana i dostosowana do współczesnych i przyszłych zagrożeń. Konieczne są działania edukacyjne, innowacyjne, promowanie prośrodowiskowych zmian i wypracowanie mechanizmów osłonowych. Czy przepisy obowiązującej ustawy o izbach rolniczych tworzą ramy adekwatne dla realizacji tak określonych współczesnych zadań samorządu gospodarczego rolników? Po upływie 25 lat od obowiązywania ustawy o izbach rolniczych należy podjąć próbę oceny ich statusu prawnego, miejsca w strukturach administracji rolnej, znaczenia gospodarczego, społecznego i reprezentatywnego dla rolników, a także zakreślić dalszą perspektywę, która uwzględnić musi nowe okoliczności, w jakich funkcjonować będzie polskie rolnictwo. Monografia zawiera analizę obowiązujących przepisów ustrojowych i szczególnych, uwagi prawno-porównawcze oraz propozycje zmian. Skierowana jest do praktyków - członków izb rolniczych i ich organizacji krajowej, zarządów, instytucji uczestniczących w procesach legislacyjnych i założeń polityki rolnej - krajowej i europejskiej. Stanowi także opracowanie z zakresu dogmatyki prawniczej.

Izby rolnicze w modelu społecznej gospodarki rynkowej

Beata Jeżyńska, Monika A. Król

Zrzeszenie w ramach izb rolniczych wszystkich producentów rolnych, bez względu na wielkość i formę organizacyjną gospodarstwa rolnego, profil i rozmiar produkcji, powiązanie z rynkiem towarowym czy organizację procesu produkcyjnego, skutkowało tym, że 25 lat temu powstała organizacja samorządu gospodarczego skupiająca niemal 1/4 całego społeczeństwa kraju. Masowa i obowiązkowa przynależność do izby rolniczej decyduje o jej potencjale integracyjnym, społeczno-gospodarczym i możliwościach decyzyjnych, administracyjnych, organizacyjnych i funkcjonalnych, istotnych dla polskiego rolnictwa. Izby mogą i powinny reprezentować producentów rolnych oraz tworzyć jedyne w swoim rodzaju forum współpracy umożliwiające inicjowanie zasadniczych procesów zmian wyrażanych w strategiach polityki rolnej we wszystkich jej obszarach. Nowe wyzwania dla izb niosą również procesy globalizacyjne, zwłaszcza zmiany klimatyczne i biologiczne. Zjawiska te wywierają nieodwracalne skutki, które w pierwszej kolejności dotykają rolnictwo, a zwłaszcza produkcję żywności. Ich konsekwencją będzie konieczność wdrożenia odmiennych zasad funkcjonowania rolnictwa, dostosowanie wielkości i profilu produkcji do możliwości biologicznych oraz zdolności reagowania na mogące pojawiać się kryzysy ekosystemowe. Dlatego społeczna odpowiedzialność agrobiznesu musi zostać uformowana i dostosowana do współczesnych i przyszłych zagrożeń. Konieczne są działania edukacyjne, innowacyjne, promowanie prośrodowiskowych zmian i wypracowanie mechanizmów osłonowych. Czy przepisy obowiązującej ustawy o izbach rolniczych tworzą ramy adekwatne dla realizacji tak określonych współczesnych zadań samorządu gospodarczego rolników? Po upływie 25 lat od obowiązywania ustawy o izbach rolniczych należy podjąć próbę oceny ich statusu prawnego, miejsca w strukturach administracji rolnej, znaczenia gospodarczego, społecznego i reprezentatywnego dla rolników, a także zakreślić dalszą perspektywę, która uwzględnić musi nowe okoliczności, w jakich funkcjonować będzie polskie rolnictwo. Monografia zawiera analizę obowiązujących przepisów ustrojowych i szczególnych, uwagi prawno-porównawcze oraz propozycje zmian. Skierowana jest do praktyków - członków izb rolniczych i ich organizacji krajowej, zarządów, instytucji uczestniczących w procesach legislacyjnych i założeń polityki rolnej - krajowej i europejskiej. Stanowi także opracowanie z zakresu dogmatyki prawniczej.

Jak konstruować umowy o pracę, by ograniczyć do minimum konieczność wypowiedzeń zmieniających

Rafał Krawczyk

Im bardziej ogólnie określone zostaną warunki umowy o pracę, tym większą swobodę ma pracodawca w zakresie możliwości skierowania pracownika do innej pracy niż ta, którą ten aktualnie wykonuje. W przypadku zaś poczynienia przez strony stosunku pracy szczegółowych ustaleń co do rodzaju pracy w treści umowy o pracę, ustalenia te stają się z woli stron istotnymi jej elementami; podobnie jak wskazanie w niej wprost stanowiska, które pracownik ma zajmować. Sprawdź 11 wskazówek naszego eksperta, jak konstruować umowy o pracę, by ograniczyć do minimum konieczność wypowiedzeń zmieniających.

Jak konstruować umowy o pracę, by ograniczyć do minimum konieczność wypowiedzeń zmieniających

Rafał Krawczyk

Im bardziej ogólnie określone zostaną warunki umowy o pracę, tym większą swobodę ma pracodawca w zakresie możliwości skierowania pracownika do innej pracy niż ta, którą ten aktualnie wykonuje. W przypadku zaś poczynienia przez strony stosunku pracy szczegółowych ustaleń co do rodzaju pracy w treści umowy o pracę, ustalenia te stają się z woli stron istotnymi jej elementami; podobnie jak wskazanie w niej wprost stanowiska, które pracownik ma zajmować. Sprawdź 11 wskazówek naszego eksperta, jak konstruować umowy o pracę, by ograniczyć do minimum konieczność wypowiedzeń zmieniających.

Jak optymalizować koszty zatrudnienia. Poradnik dla pracodawców wyd.2

praca zbiorowa

W każdym czasie podmioty zatrudniające powinny optymalizować koszty zatrudnienia. Może to być dla nich rozwiązanie, które pozwoli im przetrwać w trudniejszej biznesowo rzeczywistości. Przedsiębiorcy powinni zatem rozważyć istniejące możliwości obniżenia wydatków związanych z zatrudnieniem. Zanim zdecydują się na działania restrukturyzacyjne dotyczące kosztów zatrudnienia, muszą ocenić, w jakim stopniu pomogą one przetrwać ich firmie w trudnych czasach. Optymalizowaniu kosztów zatrudnienia towarzyszy przede wszystkim wybór najkorzystniejszej formy współpracy lub jej zmiana. Zwykle bierze się wówczas pod uwagę zatrudnianie na podstawie umów cywilnoprawnych - zlecenia i o dzieło. Może to być jednak również czasowe ograniczenie uprawnień osób już zatrudnionych (m.in. przez zawieszenie przepisów wewnątrzzakładowych) bądź korzystanie z pracowników obcych (najczęściej w ramach pracy tymczasowej lub outsourcingu). W odniesieniu do osób zarządzających lub kierujących zakładem pracy rozwiązaniem alternatywnym wobec zatrudnienia w ramach stosunku pracy może być kontrakt menedżerski, np. w formie umowy cywilnoprawnej w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez te osoby lub poza tą działalnością. Innym sposobem na ograniczenie kosztów zatrudnienia jest korzystanie z pracy wykonywanej przez przedsiębiorców - tj. osoby prowadzące jednoosobową pozarolniczą działalność gospodarczą - na podstawie umowy o świadczenie usług (do której mają zastosowanie przepisy dotyczące zlecenia). Książka to praktyczny poradnik, odpowiadający m.in. na pytania: ● Jakie oszczędności wynikają z zatrudniania na umowy cywilnoprawne? ● Na czym polega outsourcing pracowniczy? ● Jakie korzyści daje pracodawcom zatrudnianie pracowników tymczasowych? ● Kiedy można zawiesić przepisy wewnątrzzakładowe? ● Jak zmienić pracownikom warunki wynagrodzenia? To przystępne opracowanie jest merytorycznym wsparciem dla specjalistów ds. kadr i płac. Zainteresuje też pracodawców, dyrektorów działów HR, pozostałych kierowników wyższego szczebla oraz biura rachunkowe, które prowadzą obsługę w tym zakresie.

Jak przygotować regulamin wynagradzania w firmie prywatnej - obowiązki pracodawcy i dobre praktyki

Maciej Karpiński

Z e-booka dowiesz się: Kiedy regulamin wynagradzania jest obowiązkowy i jak go prawidłowo wprowadzić. Czy pracodawca może jednostronnie zmieniać warunki płacowe. Jakie są skutki niezgodnych z prawem zapisów regulaminu. Czy można różnicować wynagrodzenia pracowników na tych samych stanowiskach. Jak ująć premie, dodatki i nagrody, aby uniknąć sporów i roszczeń. Jakie zapisy mogą być zakwestionowane przez inspekcję pracy. Jak wprowadzić wynagrodzenie uzależnione od wyników pracy. Jak uregulować zasady wynagradzania za nadgodziny i pracę w dni wolne.

Jak przygotować się do zmian 2024.Podatki, rachunkowość, prawo pracy, ZUS

praca zbiorowa

Autorzy publikacji "Jak przygotować się do zmian 2024" omawiają nie tylko nowe, już uchwalone regulacje, lecz także tzw. przepisy przejściowe. Wyjaśniają, od kiedy i w jaki sposób należy stosować zmienione przepisy. Przystępnie przedstawiają działania i decyzje, jakie należy podjąć, aby optymalnie dostosować się do nowych regulacji. W przepisach VAT zmiany dotyczą m.in.: ● wprowadzenia obowiązku przesyłania faktur do KSeF, czego efektem jest zmiana zasad wystawiania i doręczania faktur oraz ich korygowania; ● zasad wystawiania faktur VAT RR i ich korekt oraz umożliwienia przesyłania tych faktur do KSeF; ● zasad wypełniania JPK_V7 po wprowadzeniu obowiązkowego KSeF; ● obowiązku prowadzenia ewidencji płatności transgranicznych; ● zasad składania wniosków o wydanie WIS; ● utraty terminu ważności potwierdzeń dla kas z elektronicznym zapisem kopii o zastosowaniu specjalnym. W przepisach akcyzowych zmiany dotyczą m.in.: ● podwyższenia stawek akcyzy na alkohole i wyroby do palenia; ● zasad wydawania Wiążących Informacji Akcyzowych (WIA); ● obniżenia akcyzy od alkoholu etylowego produkowanego przez małe gorzelnie. W przepisach PIT i CIT zmiany dotyczą m.in.: ● wprowadzenia indywidualnej amortyzacji dla nieruchomości położonych w gminach zagrożonych wysokim bezrobociem; ● umożliwienia zaliczania do kosztów podatkowych wydatków sfinansowanych z dotacji; ● dobrowolnej rezygnacji z niektórych zwolnień podatkowych; ● podwyższenia składki na związki zawodowe odliczanej w zeznaniu rocznym; ● rozpoczęcia opodatkowania niektórych podatników CIT tzw. podatkiem minimalnym. W przepisach PCC zmiany dotyczą wprowadzenia stawki podatku 6% dla nabywców co najmniej 6 lokali mieszkalnych w tej samej inwestycji. W przepisach podatku rolnego zmiany dotyczą wprowadzenia możliwości przekazywania części podatku rolnego na rzecz organizacji rolniczych. W przepisach Ordynacji podatkowej i ustawy o KAS zmiany dotyczą m.in.: ● odpowiedzialności podatkowej emitenta; ● skutków rozliczeniowych przekazania 1,5% podatku rolnego na organizacje rolnicze; ● sytuacji podatkowej podatników zobowiązanych do stosowania KSeF; ● skutków wygaśnięcia decyzji o przyznaniu ulg w zapłacie podatku i innych należności budżetowych; ● skutków wprowadzenia obowiązku raportowania płatności transgranicznych; ● doręczania pism oraz elektronizacji doręczeń. W rachunkowości zmiany dotyczą: ● przechowywania i archiwizacji faktur po wprowadzeniu KSeF; ● obowiązków związanych z prowadzeniem ksiąg rachunkowych i badaniem sprawozdań finansowych. W prawie pracy i ubezpieczeniach społecznych zmiany dotyczą m.in.: ● wymagań dotyczących stanowisk pracy wyposażonych w monitory ekranowe; ● ustalania minimalnego wynagrodzenia i świadczeń od niego zależnych; ● egzekucji wynagrodzenia za pracę; ● korekty dokumentów rozliczeniowych ZUS; ● stosowania kodów tytułów do ubezpieczeń społecznych; ● emerytur pomostowych. ATUTY PUBLIKACJI: Publikacja przygotuje Czytelników do stosowania nowych przepisów. Zawiera: ● omówienie każdej zmiany; ● omówienie przepisów przejściowych, które wskazują, od kiedy i w jaki sposób należy stosować nowe przepisy na przełomie dotychczasowego i nowego stanu prawnego; ● wskazówki krok po kroku, w jaki sposób przygotować się do stosowania nowych przepisów.