Katolicyzm
Krąg Biblijny. Zeszyt spotkań 55. Ewangelia według św. Jana Komentarz biblijno-patrystyczny
Ks. Piotr Łabuda
W najnowszym tomie Kręgu Biblijnego rozpoczyna się cykl omówień czwartej ewangelii, którą otwiera hymn głoszący tajemnicę Boga-Słowa. W ewangelii św. Jana boskość Syna Bożego ukazuje się bez zasłon. Nie ma w niej przypowieści, a zastąpiły je wielkie, wyjątkowo obrazowe, mowy Jezusa. Ten, kto uważnie wsłuchuje się w ich treść przyjmuje i rozważa je w swoim sercu, doświadcza łaski, o której Jezus mówił w trakcie spotkania z Samarytanką: "Kto będzie pił wodę którą, Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu" (J 4,44) . Gorąco życzę Czytelnikom Kręgu Biblijnego, aby źródło słowa Bożego gasiło odczuwane przez nich pragnienie ujrzenia oblicza Boga. Dobrze jest trzymać Pismo Święte w zasięgu ręki i regularnie sięgać po nie, aby coraz pełniej poznawać Boże oblicze. Dobrze jest także sięgać po fachową pomoc w rozumieniu tekstów biblijnych. Kolejne tomy Kręgu Biblijnego - ukazujące się regularnie już od lat - w bardzo znaczący sposób przyczyniają się do upowszechniania znajomości Pisma Świętego - i to wieloaspektowej - co zostało dostrzeżone i docenione przez Kapitułę Nagrody Stowarzyszenia Wydawców Katolickich, która właśnie tej serii wydawniczej, jej redaktorowi i wydawnictwu, przyznała "Feniksa 2024" ze słowa Biskupa Tarnowskiego
Krąg Biblijny. Zeszyt spotkań 56. Ewangelia według św. Jana Komentarz biblijno-patrystyczny
Ks. Piotr Łabuda
Tom 56 "Kręgu Biblijnego " składa się z czterech części. W pierwszej znalazły się omówienia kolejnych rozdziałów czwartej ewangelii, opracowane przez współczesnych biblistów, wraz z komentarzami patrystycznymi. Część druga przybliża problematykę przedizraelskich sanktuariów w Kanaanie w ramach cyklu poświęconego instytucją religijnym Izraela oraz omawia sylwetki dwóch bohaterów biblijnych: pierwszego króla Izraela , Dawida, ze szczególnym uwzględnieniem grzechu i nawrócenia w jego życiu, i jednego z dwunastu - Szymona Gorliwego. Artykuł z części trzeciej poświęcony jest zakorzenieniu liturgii kościoła w liturgii świątyni jerozolimskiej, natomiast artykuł z części czwartej - wydobyty ze skarbca biblistyki polskiej - skupia się na problemie władzy w ewangelii według św. Jana (ze wstępu ks. prof. dr hab. Henryka Witczyka)
Ks. Piotr Łabuda
Krąg Biblijny, tom 57 Nowy numer Kręgu Biblijnego prowadzi przez kluczowe momenty Ewangelii wg św. Jana (J 8,12-12,50), ukazując napięcia między Jezusem a przywódcami narodu wybranego, które ostatecznie doprowadziły do wyroku śmierci. Druga część numeru skupia się na bohaterach biblijnych, dotyka dramatu Hioba i niezasłużonego cierpienia oraz problemu zdrady Judasza. Kolejne części "Kręgu" to biblijne źródła mówiące o początkach adoracji Najświętszego Sakramentu a także o "Żydach, którzy uwierzyli Jezusowi". Głębokie komentarze i duchowa refleksja. Idealne wsparcie dla formacji duchowej opartej o Biblię i pomoc w modlitwie osobistej. Dla animatorów, katechetów i każdego, kto chce czytać Słowo Boże z głębią.
Ks. Piotr Łabuda
Część pierwsza tomu 58 Kręgu zaprasza nas do medytacji nad wydarzeniami, które dokonały się już w Jerozolimie - od ostatniej wieczerzy aż do pojmania Jezusa w Ogrójcu. Omówienia poszczególnych perykop biblijnych z Ewangelii według św. Jana (J 13,1 - 18,11) uzupełnione zostały odpowiednimi wyimkami z pism ojców Kościoła, co wynika z zasadniczego charakteru egzegezy katolickiej, przywiązującej dużą wagę do wspólnotowej, a ściślej mówiąc - eklezjalnej lektury słowa Bożego. Część druga przybliża czytelnikowi dzieje ważnego sanktuarium - Betel oraz sylwetki dwóch ważnych postaci w dziejach zbawienia: króla Salomona jako budowniczego nie tylko świątyni, ale też całego kompleksu pałacowego w Jerozolimie, oraz Macieja jako następcy Judasza w Kolegium Apostołów. Część trzecia szuka biblijnych uzasadnień dla prawdy, że źródłem liturgii Kościoła jest wewnętrzne życie Trójcy Świętej i że w związku z tym ona sama staje się źródłem wody życia. Część czwarta natomiast stanowi swoisty aneks do części pierwszej, pozwalając czytelnikowi zanurzyć się w tajemnicy jedności Ojca i Syna objawionej w Ewangelii według św. Jana. Ks. prof.dr hab. Henryk Witczyk Przewodniczący Dzieła Biblijnego im. św. Jana Pawła II
Krąg Biblijny. Zeszyt spotkań 59. Ewangelia według św. Jana Komentarz biblijno-patrystyczny
Ks. Piotr Łabuda
Biblia to " Pismo od Boga natchnione i pożyteczne do nauczania, do przekonywania, do poprawiania, do kształcenia w sprawiedliwości - aby człowiek Boży buł doskonały, przysposobiony do każdego dobrego czynu" (2Tm 3, 15 -17). Dwadzieścia lat istnienia Kręgu Biblijnego stanowi żywe potwierdzenie słów św. Pawła. Większość wszak prezentowanych w jego kolejnych tomach materiałów ma formacyjny charakter. I tak tom 59 kończy cykl omówień czwartej ewangelii, w których współczesna egzegeza spotyka się z komentarzem patrystycznym. Druga część proponuje sporą dawkę wiedzy na temat Starego i Nowego Testamentu i świata biblijnego. Tym razem zaprasza do sanktuarium Izraela w Mamre oraz przybliża naj większego z proroków Starego Testamentu - Eliasza z Tiszbe - w ujęciu starotestamentalnym oraz w późniejszej tradycji, zarówno żydowskiej, jak i chrześcijańskiej. Opowiada też o Marii Magdalenie, często nazywanej "Apostołką apostołów" (św. Hipolit, św. Tomasz z Akwinu, papież Franciszek). Część liturgiczna Kręgu poświęcona została zagadnieniu posługiwania w kulcie od Starego Testamentu do narodzin Kościoła. Cały tom zwieńcza opracowanie dotyczące królewskości Jezusa w czwartej ewangelii. Ks. prof.dr hab. Henryk Witczyk Przewodniczący Dzieła Biblijnego im. św. Jana Pawła II
Kroki nawrócenia. Rozważania drogi krzyżowej dla dzieci i dorosłych
ks. Radosław Rychlik
Droga krzyżowa wprowadza w doświadczenie kroków Jezusa, które stawiał po to, by odkupić każdego człowieka ze skutków grzechu. Treść rozważań jest przygotowana tak, aby mogli sięgnąć po nie dzieci, ich rodzice oraz wszyscy dorośli, którzy pragną wzrastać w wierze. Z gotowych materiałów mogą skorzystać również księża i katecheci prowadzący nabożeństwa. Propozycja dla dzieci to dialogi prowadzone z Jezusem na krzyżowej drodze, które pomagają dostrzec małe codzienne sytuacje i wybierać to, co dobre. Uczą przyjacielskiej rozmowy z Bogiem i postawy miłości, do której zachęca sam Jezus. Rozważania dla dorosłych pozwalają zobaczyć różne odcienie grzechów głównych obecnych w życiu człowieka i podjąć własne kroki nawrócenia. Do wyboru jest siedem rozważań dróg krzyżowych dla dzieci i siedem dla dorosłych. To doskonały program na owocne przeżycie Wielkiego Postu.
Kruche dziedzictwo. Jan Paweł II od nowa
Ks. Alfred Marek Wierzbicki
Ks. prof. Alfred M. Wierzbicki w swoim zbiorze esejów mierzy się z nauczaniem dwóch papieży - Jana Pawła II oraz Franciszka. Przekonuje, że obecny papież twórczo kontynuuje i rozwija dzieło wielkiego poprzednika. Miłosierdzie, teologia ciała i małżeństwa, otwarcie na dialog z innymi religiami i narodami, dostrzeżenie autonomii sfer: etycznej, społecznej i politycznej, zapobieganie ich klerykalizacji - to kluczowe tematy obu pontyfikatów. Autor sięga do nich, diagnozując również aktualną sytuację Polski i zachodzące w niej przemiany. Nie boi się wskazywać na trapiące dziś nasz kraj problemy: nacjonalizm, ksenofobię, język nienawiści, instrumentalne traktowanie patriotyzmu, ale nie pozostawia czytelnika bez nadziei. Jej źródłem musi być rzetelny i głęboki namysł nad dziedzictwem Soboru Watykańskiego II i ostatnich pontyfikatów. "Ksiądz Wierzbicki od początku uwydatnia kluczowy moment myśli Jana Pawła II: jego uniwersalizm płynący z idei wolnej osoby ludzkiej oraz nauczania Ewangelii. Ten zasadniczy nurt filozoficznego i chrześcijańskiego uniwersalizmu jest nieprzemijającą wartością, którą niesie w sobie humanistyczne przesłanie Jana Pawła II i które zrosło się na zawsze z dziedzictwem Soboru. Papież z Polski - wraz z wielkimi niedocenianymi przedtem europejskimi teologami - wniósł orientację zdecydowanie humanistyczną do nauczania Kościoła. Pozwala ona z jednej strony przerzucić mosty między katolickim chrześcijaństwem a mentalnością oświeceniową (która ulega zresztą dekonstrukcji), z drugiej umieścić w samym sercu etyki chrześcijańskiej osobę Jezusa Chrystusa - a nie abstrakcyjną, legalistyczną doktrynę nakazów i zakazów". (Z przedmowy Karola Tarnowskiego)
Kult błogosławionej Doroty w Prusach krzyżackich
Lech Łbik
Pruska ascetka, mistyczka i prorokini imieniem Dorota pochodziła z Wielkich Żuław Malborskich, z tamtejszej wsi Mątowy (od końca XIV wieku dookreślanej czasem tak jak obecnie przydawką Wielkie w odróżnieniu od wydzielonych z niej wtedy Mątowów Małych, na gruntach których założono krzyżacki folwark). Żyła lat 47, od około 25 stycznia 1347 do 25 czerwca 1394 roku. Była siódmym z dziewięciorga dzieci bardzo pobożnej chłopki Agaty, uznawanej w swym otoczeniu za świętą, oraz pochodzącego z Holandii chłopa Wilhelma Swarcze (Schwartze). Ochrzczono ją w kościele parafialnym w rodzinnych Mątowach 6 lutego 1347 roku. Sześć lat później przystąpiła do spowiedzi, a w Wielką Sobotę roku 1357 do pierwszej Komunii. W 1363 roku, po długim oporze, wyszła za mąż za zamożnego płatnerza Adalberta z Gdańska i przeniosła się do zajmowanej z mężem kamienicy przy reprezentacyjnej ulicy Długiej. Była płodna, przeto urodziła dziewięcioro dzieci, z których okres dzieciństwa przeżyła tylko najmłodsza córka Gertruda, oddana z czasem do klasztoru benedyktynek w Chełmnie. W 1380 roku, po narodzinach Gertrudy, małżonkowie złożyli ślub czystości. Wiele później wspólnie pielgrzymowali: do Piaseczna, Kartuz, Koszalina, Akwizgranu, Kolonii i Einsiedeln, powracając niejednokrotnie w wybrane miejsca. Sama Dorota udała się z pielgrzymką do Rzymu na Rok Jubileuszowy 1390. W lutym 1390 roku w samotności umarł Adalbert, zatem Dorota owdowiała. Żyła odtąd w nędzy, gdyż długotrwałe i odległe pielgrzymki pochłonęły cały majątek płatnerza. W maju 1391 udała się do katedralnego Kwidzyna, gdzie odbyła spowiedź u głośnego teologa pruskiego Jana z Kwidzyna, który zgodził się zostać jej spowiednikiem. Jesienią tego samego roku, po zamknięciu ostatnich spraw w Gdańsku, przeniosła się na resztę życia do Kwidzyna. Marzyła o życiu w katedralnej pustelni, rozważała też pielgrzymkę do Jerozolimy. Ostatecznie, 2 maja 1393 roku weszła uroczyście do wymarzonej pustelni. Janowi z Kwidzyna oraz drugiemu spowiednikowi z grona pomezańskich kanoników katedralnych, Janowi Rymanowi, opowiadała o swym życiu duchowym, licznych widzeniach i rozmowach z Chrystusem oraz niebiańskimi świętymi, z Matką Boską na czele. Umarła w opinii świętości 25 czerwca 1394 roku, po prawie czternastu miesiącach pobytu w odosobnieniu i od dnia pochówku, dokonanego w katedrze 28 czerwca, jaśniała przypisywanymi jej cudami.