Obyczajowa
Katarzyna Ryrych
Po miesiącach suszy w całej wsi unosi się kurz, a dawny staw rybny ujawnia swoje tajemnice. W tym samym czasie do rodzinnego majątku wraca z Sybiru zesłaniec Rafał Wilczyński z matką, zahartowaną na nieludzkiej ziemi kobietą, która wierzy, że celem życia jest życie. Ich powrót porusza zastygłą codzienność. Pani dziedziczka Wilczyńska postanawia zająć się pięcioma wiejskimi dziewczynkami. Uczy je czytać i pisać. Pojawiają się też książki, buty i mydło. Antośka, czternaste dziecko Romaniuków, biegnie boso przez świat, który wydaje się jej z góry rozpisany. Kiedy po raz pierwszy postawi litery własnego imienia, zrozumie, że od tego zaczyna się wielka zmiana. Antośka, teraz już Tonia czy też Antonina, pokona długą drogę z ubogiej chłopskiej chaty na Kresach do luksusowej willi w Prowansji. To poruszająca, osadzona w wiejskich realiach opowieść o głodzie i godności, o pracy, nauce i przesądach, o sile kobiet, które dźwigają na swych barkach życie rodziny, gdy mężczyźni śnią o bohaterstwie. Czuła, a zarazem niepozostawiająca złudzeń historia o powolnym dojrzewaniu do wolności, tej osobistej i tej narodowej, oraz o cenie, jaką płaci się za to, by z brudu, milczenia i strachu wydobyć własny głos. Siedemnastoletni Rafał Wilczyński zostaje uznany za buntownika i zesłany na Sybir. Śladem konwoju wiozącego zesłańców podąża jego matka, Maria, która wcześniej w tajemniczych okolicznościach straciła męża. Na Syberii Maria odnajduje siebie. Nie kobietę, nie matkę, ale osobę zdającą sobie sprawę z własnej wartości. Ta nowa Maria podejmuje współpracę z rosyjskim naukowcem, biologiem badającym roślinność tajgi. Po powrocie do rodzinnego majątku dziedziczka Wilczyńska zaczyna dostrzegać warunki, w jakich żyją i dorastają wiejskie dziewczęta, traktowane bardziej jak użyteczne zwierzęta gospodarskie niż istoty ludzkie. Pochyla się nad losem pięciu z nich i zabiera je do dworu, gdzie uczy je czytać, pisać, liczyć, a także szyć, szydełkować i robić na drutach. Te ostatnie umiejętności uczyniły pobyt Marii na Syberii lżejszym i pozwoliły jej przetrwać. Mówi o swoich podopiecznych córki, a gdy nadejdzie czas, wypuszcza je w świat. Czteroczęściowa opowieść, której każdy tom poświęcony jest jednej z wychowanek Marii Wilczyńskiej i ich dalszym losom.
Katarzyna Ryrych
Żydówka Dora jest drugą z dziewczynek, które przychodzą na lekcje do Marii Wilczyńskiej. Od początku postanawia zbudować sobie inne życie, niż wiedli jej rodzice i krewni. Po zdobyciu podstawowej edukacji w domu dziedziczki Dora uczy się w gimnazjum w Łucku. Chodzi też na lekcje niemieckiego, jakby przeczuwała, że wkrótce ruszy na podbój świata i osiągnie prawdziwy sukces. Pozornie chłodna, zdystansowana, a do tego piękna bizneswoman przez całe życie pozostaje wierna swojej jedynej miłości do mężczyzny, który mógłby być jej dziadkiem. Tworzy sieć hoteli w Europie i za oceanem, w Nowym Jorku, gdzie szaleńczo zakochany w niej syn rabina żyje wspomnieniami młodzieńczego uczucia, co w końcu doprowadza go do zaskakującej, groteskowej śmierci. Druga część Wilczych córek opowiada o namiętności, wierności i zdradzie, które niczym trzy Parki rządzą ludzkim życiem. Siedemnastoletni Rafał Wilczyński zostaje uznany za buntownika i zesłany na Sybir. Śladem konwoju wiozącego zesłańców podąża jego matka, Maria, która wcześniej w tajemniczych okolicznościach straciła męża. Na Syberii Maria odnajduje siebie. Nie kobietę, nie matkę, ale osobę zdającą sobie sprawę z własnej wartości. Ta nowa Maria podejmuje współpracę z rosyjskim naukowcem, biologiem badającym roślinność tajgi. Po powrocie do rodzinnego majątku dziedziczka Wilczyńska zaczyna dostrzegać warunki, w jakich żyją i dorastają wiejskie dziewczęta, traktowane bardziej jak użyteczne zwierzęta gospodarskie niż istoty ludzkie. Pochyla się nad losem pięciu z nich i zabiera je do dworu, gdzie uczy je czytać, pisać, liczyć, a także szyć, szydełkować i robić na drutach. Te ostatnie umiejętności uczyniły pobyt Marii na Syberii lżejszym i pozwoliły jej przetrwać. Mówi o swoich podopiecznych córki, a gdy nadejdzie czas, wypuszcza je w świat. Czteroczęściowa opowieść, której każdy tom poświęcony jest jednej z wychowanek Marii Wilczyńskiej i ich dalszym losom. Katarzyna Ryrych, autorka m.in. sag Czarna walizka i Kobiety z rodziny Wierzbickich. Ma również na swoim koncie kilkadziesiąt książek dla dzieci i młodzieży, za które zdobyła wiele prestiżowych nagród. Szuka tematów niekonwencjonalnych, niezgranych fabuł, zaskakujących narracji jak w życiu. Wielu bohaterów jej książek to ludzie, których napotkała na swojej drodze.
Wilcze gniazdo. Na zgliszczach Zakonu
Zuzanna Morawska
Dawno to już, dawno, przy zwiedzaniu malborskiego zamku, wskazano nam stojący w obrębie jego murów budynek, nazywając go Wolfshöhle lub szkołą, w której niegdyś kształcono młodzież, zostającą pod opieką krzyżackiego zakonu. W lochach zaś zamczyska pokazywano otwory kanałów, prowadzących aż do odnogi Wisły. Tędy to nieraz uchodzili ludzie, przynosząc nie jedną biedę krzyżakom, dodał oprowadzający. Opowiadanie to nie schodziło nam z myśli w zamczysku, zamiast rzeczywistości, przesuwały nam się tylko zamierzchłe postacie. Zestawiwszy opowiadanie z wypadkami, zapisanymi na kartach historii, powołujemy owe postacie do życia, przedstawiając je czytelnikom.
Wilcze znamię. Saga rodu Tyszkowskich. Tom IV
Magda Skubisz
Czwarty tom fascynującej SAGI RODU TYSZKOWSKICH, w skład której wchodzą: Aptekarka, Czarci ogród oraz Jemioła, klątwa i cholera. Katja coraz śmielej okazuje swoje uczucia Sepkowi. Antoniego zalewa krew z zazdrości i oczywiście z wrodzonej predyspozycji i w ataku furii planuje podłą intrygę. Jego matka obmyśla jeszcze podlejszą: Katja, wysłana do dzieci do Jamnej, wpada w ręce żandarmów. Tymczasem na horyzoncie pojawia się lekarz Wilhelm Kreyczi. Jego wspaniała przemyska rezydencja godna jest opowieści. Gdy szczęśliwym zbiegiem okoliczności aptekarka Katja trafia pod skrzydła Wilhelma wjeżdża Antoni, cały na czarno, na karym, uzależnionym od cukru ogierze Historia wrażliwej i niepokornej kobiety w zawikłanych czasach. Gotowy materiał na film. Krystyna Romanowska, dziennikarka, autorka
Wilczyca. W pogoni za wolnością
Sylwia Koperska
Ona ma siłę, serce i charakter. Jest wilczycą Historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, którą będziesz czytać z zapartym tchem. Karolina ma wszystko: pieniądze, zamożnych rodziców, rezydencję w Gdańsku, wstęp do najlepszego liceum. I jednocześnie wszystkiego jej brakuje: miłości matki, akceptacji i poczucia bezpieczeństwa we własnym domu. Żyjąc na co dzień z bezduszną matką, łaknąc uczucia i marząc o wolności, pogubiona dwudziestolatka decyduje się na ryzykowny krok: wstępuje do gangu złodziei samochodów. Przekonaj się, jaką cenę przyjdzie jej zapłacić za ten rozdział w życiu. Ile siły może mieć młoda wrażliwa kobieta, która właśnie została matką. Czy nieoczekiwana miłość stanie się drogą ku wolności, a błędy młodości będą nauczką na dalsze życie? W tej historii odnajdzie się każda kobieta, która wątpi lub nie wierzy w siebie, ale nie boi się zaryzykować. Bo przegrywa tylko ten, kto przestaje być sobą. Ta fascynująca i barwna opowieść już na etapie powstawania została kupiona przez producentów filmowych i niebawem pojawi się na srebrnym ekranie. PRZECZYTAJ, ZANIM OBEJRZYSZ! Sylwia Koperska - urodziła się 3 marca 1970 roku w Gdańsku. Właścicielka słynnego Studio ZEZE w hotelu Marina. Manager w Domu Opieki Społecznej Gniazdo Rodzinne prowadzonego przez Księdza Stefana Wysockiego. Koordynatorka Medycznej Strefy Piękna w Grupie LUX MED. W latach 20152019 Business Development Director w spółce Maciej Zień. Współpracowała z Patrykiem Vegą przy scenariuszu do filmów "Plagi Breslau" i "Kobiety Mafii 2". Prywatnie szczęśliwa żona i matka dwóch dorosłych córek . Nade wszystko ceni w życiu prawdę, szczerość i życzliwość. Wrażliwa na ludzką krzywdę, wierzy w ludzi i nie przekreśla nikogo. Bezgranicznie kocha wilki, hołdując ich zasadom. Miłośniczka Szekspira i Márqueza.
Jan Grabowski
Stara pani koza wyjeżdża do miasta, żeby załatwić dorosłe sprawy. Zostawia w zagrodzie swoje małe koźlątka - nakazuje im być ostrożnym, zamknąć furtkę i nikomu nie otwierać. Wśród dzieci znajduje się Czarnuszka - koźlątko nieco naiwne i bujające w obłokach. Tymczasem za ogrodzeniem czai się wilk, który tylko czeka, aż stara koza oddali się od swoich dziatek. Bajka w stylu klasycznych baśni braci Grimm - trzyma w napięciu i przynosi morał. Opowieść wielokrotnie przenoszona na deski teatrzyku dla dzieci.
Adolf Dygasiński
Akcja toczy się w końcu XIX wieku, w małej wsi w okolicach Narwi. Bohaterem jest wychowany przez człowieka wilk Buta.
Wilki. Z notatek komornika sądowego
Klemens Junosza
Klemens Junosza jako pisarz zadebiutował w czasopiśmie Kolce w 1874 roku Szaniawski celował przede wszystkim w małych formach prozatorskich: noweli, opowiadaniu, obrazku, szkicu. W swoich utworach chętnie portretował środowiska chłopskie, drobnoszlacheckie, ale także mieszczan i Żydów warszawskich. Opowiastka Wilki nosząca podtytuł: Z notatek komornika sądowego należy do takich właśnie utworów. Utwór zaczyna się zachęcająco: Dziwnym się to komu wyda, żeby komornik, zwyczajny komornik sądowy, spisywał swoje pamiętniki! Co ciekawego w nich być może? Same tylko nakazy, zajęcia, licytacje, intromisje, a czasem, jakby dla rozmaitości, zabawka w kota i myszkę z nieszczęśliwym dłużnikiem, ofiarą prawa o przymusie osobistym. Tak; na pozór to prawda, ale w istocie, nikt chyba nie napatrzy się na tyle dramatów, komedii i fars życia ile komornik. Przesunęło się też przed moimi oczami wiele obrazów strasznych, obrazów żywej nędzy i nieszczęścia, rozpaczy, żalu, cichej rezygnacji, albo też przewrotności i szalbierstwa. Czynność nasza to rodzaj polowania bezkrwawego na potulne sarenki lub zające, albo też na chytrego lisa, pełnego wyrafinowanych przebiegów, podejść i wykrętów. Zdarzało mi się też trafiać na grubą i niebezpieczną zwierzynę. Pomnę dotychczas jednego pacjenta o herkulesowych kształtach i karku bawolim. Postać jego do dziś dnia tkwi w mojej pamięci. Sapał groźnie, jak dzik w legowisku i, kto wie, czyby nie rzucił się na mnie, jak raniony odyniec, ale, na moje, a naturalnie i na jego szczęście, obecność licznej służby powstrzymała go od tego kroku...
Zbigniew Zbikowski
Stuletnia posiadłość - bezpieczna rodzinna przystań i... wabik na mężczyzn o nieczystych intencjach. Irmina Ludwiżanka to dobra partia. Młoda, urodziwa, z inteligenckiej rodziny, a do tego mieszka w okazałej willi. Nic dziwnego, że wokół panny kręci się wielu absztyfikantów. Cóż, serce nie sługa - wystarczyło jedno spotkanie na Festiwalu Młodzieży i Studentów, by myślami studentki zawładnął Włoch o imieniu Giulio. Wybuch namiętności prowadzi parę na ślubny kobierzec. Nie każdemu podoba się taki obrót spraw. Zazdrosny funkcjonariusz Urzędu Bezpieczeństwa zrobi wiele, by uprzykrzyć życie nowożeńcom. Saga o losach trzech mieszkanek willi Morena, kompilacja następujących tytułów: Fotografia w oknie, Samolot do Rzymu, Czwarta tajemnica, Piękny świdermajer, Kwestia ceny, Espresso dla czworga, Odległe planety, Smutek w sierpniu, Anioł albo czort. Zbigniew Żbikowski (ur. 1952) - polski dziennikarz, reporter i pisarz. Z wykształcenia fizyk, przez lata związany z tytułami prasy lokalnej i ogólnopolskiej - m.in. Polityka, Życie czy Tygodnik Warszawski. Wykładowca w Collegium Civitas i Instytucie Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Członek i prezes Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Autor powieści beletrystycznych, m.in. serii Willa Morena.
Zbigniew Zbikowski
Niedomknięte sprawy mają to do siebie, że lubią wyłazić z ukrycia. W najmniej spodziewanym momencie... Osiemdziesięcioletnia Irmina coraz gorzej znosi samotność w Willi Morena. Z radością przyjmuje informację, że do Kornelina sprowadza się spokrewniona z nią Zuzanna. Młoda Ludwiżanka szybko aklimatyzuje się w rodzinnym domu i sprowadza swoją znajomą Wiolettę, która znalazła zatrudnienie w pobliskiej restauracji. Trzem kobietom spokojnie mija dzień za dniem. Do momentu, gdy okazuje się, że szef Wioletty ma na nazwisko Biernat, a u drzwi Moreny niespodziewanie zjawia się tajemniczy Włoch Paolo. W Irminie ożywają wspomnienia przeszłości. Wyjątkowy zbieg okoliczności? Czy jednak kontynuacja intrygi sprzed lat? Saga o losach trzech mieszkanek willi Morena, kompilacja następujących tytułów: Sposób na Włocha, Wieczni uciekinierzy, Istny sajgon, Porwana nocą, Na przynętę, Jedno śmiałe cięcie, Portret z pamięci, Zbłąkana kula, Jesienna burza. Willa Morena - wszystkie historie Kolejne mieszkanki Willi Morena przeżywają w niej swoje radości i troski, a leciwy budynek chłonie ich emocje jak biszkopt. Irmina, Zuzanna i Wioletta będą się tu zakochiwać, opłakiwać sercowe zawody i odkrywać rodzinne tajemnice. Wszystko pod bacznym okiem funkcjonariusza Urzędu Bezpieczeństwa i jego krewnych, którzy chętnie przejęliby posiadłość rodu Ludwigów... Zbigniew Żbikowski (ur. 1952) - polski dziennikarz, reporter i pisarz. Z wykształcenia fizyk, przez lata związany z tytułami prasy lokalnej i ogólnopolskiej - . Polityka, Życie czy Tygodnik Warszawski. Wykładowca w Collegium Civitas i Instytucie Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Członek i prezes Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Autor powieści beletrystycznych, . serii Willa Morena.
Willa Morena 1: Fotografia w oknie (#1)
Zbigniew Zbikowski
Jedno spojrzenie może wywrócić czyjś świat do góry nogami. Jedno tak może zdeterminować losy całych pokoleń. Lata 50. XX wieku, Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów Warszawa rozbrzmiewa muzyką i młodzieńczym śmiechem. W tłumie kolorowych postaci Irmina i Giulio dostrzegają w sobie coś, czego nie widzi nikt inny. Wystarczy jedna chwila, by między panienką z inteligenckiego domu a włoskim studentem wybuchło uczucie silniejsze niż rozsądek. Niestety serce Irminy nie bije w próżni. Tuż obok zakochanych kroczy dawny znajomy dziewczyny, dziś funkcjonariusz Urzędu Bezpieczeństwa, którego obsesja może zamienić miłość w koszmar. Giulio nie zamierza się jednak poddać i składa słodką lecz ryzykowną propozycję. Irmina ma świadomość, że decyzja zaważy nie tylko na jej własnym losie, ale również na przyszłości najbliższych jej osób. Czy odważy się posłuchać głosu serca? Fotografia w oknie jest pierwszym tomem sagi przedstawiającej historię trzech mieszkanek starej willi Morena. Willa Morena Wielotomowa saga o trzech zupełnie różnych mieszkankach willi Morena. Prawie stuletni budynek przechowuje rodzinne tajemnice, a echo przeszłości rozbrzmiewa w drewnianych ścianach. Tymczasem ktoś próbuje odebrać majątek prawowitym właścicielkom. Zbigniew Zbikowski, właśc. Żbikowski (ur. 1952) polski powieściopisarz. Absolwent Uniwersytetu Opolskiego. Po studiach pracował krótko jako nauczyciel fizyki. Porzucił nauczanie i zajął się karierą dziennikarską. Publikował w kraju i zagranicą. W latach 2005-2012 był wykładowcą dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Jako powieściopisarz zadebiutował książką Berlin Blue w 2012 r. Trzy lata później, jego kolejna powieść Transprussia znalazła się w polskim finale Europejskiej Nagrody Literackiej.
Willa Morena 10: Sposób na Włocha (#10)
Zbigniew Zbikowski
Są takie powroty, które zamiast spokoju przynoszą zamęt. Ledwie Irmina i Zuzanna wracają z Kanady, a już dociera do nich zdumiewająca wiadomość. W Otwocku policja zatrzymuje mężczyznę oskarżonego o wyłudzenia na ogromne sumy. Wszystko wskazuje na to, że za sprawą stoi ktoś, kto w ostatnim czasie kręci się po Kornelinie... Wokół Paola Vecchiego narasta coraz więcej podejrzeń. Czy Włocha łączy z Ludwiżankami coś więcej niż przypadkowa znajomość? I czy jego alibi, poświadczone przez koleżankę Zuzanny, jest coś warte? Oto na światło dzienne wychodzi kolejna tajemnica willi Morena. Sposób na Włocha to dziesiąty tom sagi przedstawiającej historię trzech mieszkanek starej willi Morena. Willa Morena Wielotomowa saga o trzech zupełnie różnych mieszkankach willi Morena. Prawie stuletni budynek przechowuje rodzinne tajemnice, a echo przeszłości rozbrzmiewa w drewnianych ścianach. Tymczasem ktoś próbuje odebrać majątek prawowitym właścicielkom. Zbigniew Zbikowski, właśc. Żbikowski (ur. 1952) polski powieściopisarz. Absolwent Uniwersytetu Opolskiego. Po studiach pracował krótko jako nauczyciel fizyki. Porzucił nauczanie i zajął się karierą dziennikarską. Publikował w kraju i zagranicą. W latach 2005-2012 był wykładowcą dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Jako powieściopisarz zadebiutował książką Berlin Blue w 2012 r. Trzy lata później, jego kolejna powieść Transprussia znalazła się w polskim finale Europejskiej Nagrody Literackiej.
Willa Morena 11: Wieczni uciekinierzy (#11)
Zbigniew Zbikowski
Jedna rozmowa może przybliżyć do prawdy. Lecz czy warto odsłaniać fakty, które na zawsze mogą zmienić spojrzenie na bliskich? Zuzanna coraz mocniej wikła się w zagadkę tożsamości Paolo Vecchiego. Raz Włoch jawi się jako sprzymierzeniec, raz jako ktoś, kogo lepiej trzymać na dystans. Każde spotkanie, zamiast rozjaśniać sprawę, rodzi kolejne wątpliwości. Nawet wsparcie komisarza Makuły nie wystarcza, by rozwikłać zagadkę. Czy obecność w Kornelinie to wynik rodzinnych więzów, czy raczej skutek gry, której zasad nikt nie chce ujawnić? Czy Zuzannie uda się dociec prawdy? I czy na pewno warto podejmować ten trud...? Wieczni uciekinierzy to jedenasty tom sagi przedstawiającej historię trzech mieszkanek starej willi Morena. Willa Morena Wielotomowa saga o trzech zupełnie różnych mieszkankach willi Morena. Prawie stuletni budynek przechowuje rodzinne tajemnice, a echo przeszłości rozbrzmiewa w drewnianych ścianach. Tymczasem ktoś próbuje odebrać majątek prawowitym właścicielkom. Zbigniew Zbikowski, właśc. Żbikowski (ur. 1952) polski powieściopisarz. Absolwent Uniwersytetu Opolskiego. Po studiach pracował krótko jako nauczyciel fizyki. Porzucił nauczanie i zajął się karierą dziennikarską. Publikował w kraju i zagranicą. W latach 2005-2012 był wykładowcą dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Jako powieściopisarz zadebiutował książką Berlin Blue w 2012 r. Trzy lata później, jego kolejna powieść Transprussia znalazła się w polskim finale Europejskiej Nagrody Literackiej.
Willa Morena 12: Istny sajgon (#12)
Zbigniew Zbikowski
Czasem największe zagrożenia nie nadchodzą z daleka, lecz rodzą się tuż za płotem. Nowe osiedle na obrzeżach Kornelina, restauracja tuż obok Moreny plany nowych inwestycji wzbudzają czujność Zuzanny. Mieszkanka willi coraz mniej wierzy w przypadki. Zwłaszcza, że Tadeusz Biernat nie ustaje w staraniach, by zawładnąć posiadłością Ludwigów. Kolejne, na pozór niezwiązane ze sobą sytuacje, w głowie Zuzanny układają się w spójną ciemną układankę. Czy to jeszcze uzasadniona ostrożność czy już paranoiczne złudzenia? Istny sajgon to dwunasty tom sagi przedstawiającej historię trzech mieszkanek starej willi Morena. Willa Morena Wielotomowa saga o trzech zupełnie różnych mieszkankach willi Morena. Prawie stuletni budynek przechowuje rodzinne tajemnice, a echo przeszłości rozbrzmiewa w drewnianych ścianach. Tymczasem ktoś próbuje odebrać majątek prawowitym właścicielkom. Zbigniew Zbikowski, właśc. Żbikowski (ur. 1952) polski powieściopisarz. Absolwent Uniwersytetu Opolskiego. Po studiach pracował krótko jako nauczyciel fizyki. Porzucił nauczanie i zajął się karierą dziennikarską. Publikował w kraju i zagranicą. W latach 2005-2012 był wykładowcą dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Jako powieściopisarz zadebiutował książką Berlin Blue w 2012 r. Trzy lata później, jego kolejna powieść Transprussia znalazła się w polskim finale Europejskiej Nagrody Literackiej.
Willa Morena 13: Porwana nocą (#13)
Zbigniew Zbikowski
Największe niebezpieczeństwa czyhają tam, gdzie zaczyna się wiara, że istnieje jeszcze wybór. Wioleta, koleżanka Zuzanny, tkwi po uszy w sprawach Paola Vecchiego. Odrzuca jednak jego propozycję wyjazdu do Włoch i pod osłoną nocy wymyka się z Moreny. Z ukrycia obserwuje jego rozmowę z Zuzanną, a w jej głowie odżywają wspomnienia wieczoru, który zaważył na jej przyszłości. Zdradzona przez wszystkich popada w rozpacz, nie wie jednak, że najgorsze dopiero nadchodzi... Zło ma silną rękę i nie cofnie się przed niczym. Czy uprowadzona Wioleta ma jeszcze szansę, by wyrwać się z mroku? Porwana nocą to trzynasty tom sagi przedstawiającej historię trzech mieszkanek starej willi Morena. Willa Morena Wielotomowa saga o trzech zupełnie różnych mieszkankach willi Morena. Prawie stuletni budynek przechowuje rodzinne tajemnice, a echo przeszłości rozbrzmiewa w drewnianych ścianach. Tymczasem ktoś próbuje odebrać majątek prawowitym właścicielkom. Zbigniew Zbikowski, właśc. Żbikowski (ur. 1952) polski powieściopisarz. Absolwent Uniwersytetu Opolskiego. Po studiach pracował krótko jako nauczyciel fizyki. Porzucił nauczanie i zajął się karierą dziennikarską. Publikował w kraju i zagranicą. W latach 2005-2012 był wykładowcą dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Jako powieściopisarz zadebiutował książką Berlin Blue w 2012 r. Trzy lata później, jego kolejna powieść Transprussia znalazła się w polskim finale Europejskiej Nagrody Literackiej.
Willa Morena 14: Na przynętę (#14)
Zbigniew Zbikowski
Najgorsze więzienie tworzą nie kraty, lecz konsekwencje decyzji, których nie można cofnąć. Uprowadzona Wioleta dostaje ultimatum. Może odzyskać wolność, ale musi liczyć się z tym, że groźny gangster Massimo nie spocznie, dopóki nie uciszy jej na zawsze. Widziała zbyt wiele i słyszała za dużo, by mogła liczyć na spokojne życie. Może też wziąć udział w akcji, której celem jest pozbycie się Massimo. Czy kobieta znajdzie w sobie odwagę, by z ofiary przeobrazić się w myśliwego? I czy śmiałe decyzje przyniosą jej ratunek, czy okażą się gwoździem do trumny? Na przynętę to czternasty tom sagi przedstawiającej historię trzech mieszkanek starej willi Morena. Willa Morena Wielotomowa saga o trzech zupełnie różnych mieszkankach willi Morena. Prawie stuletni budynek przechowuje rodzinne tajemnice, a echo przeszłości rozbrzmiewa w drewnianych ścianach. Tymczasem ktoś próbuje odebrać majątek prawowitym właścicielkom. Zbigniew Zbikowski, właśc. Żbikowski (ur. 1952) polski powieściopisarz. Absolwent Uniwersytetu Opolskiego. Po studiach pracował krótko jako nauczyciel fizyki. Porzucił nauczanie i zajął się karierą dziennikarską. Publikował w kraju i zagranicą. W latach 2005-2012 był wykładowcą dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim. Jako powieściopisarz zadebiutował książką Berlin Blue w 2012 r. Trzy lata później, jego kolejna powieść Transprussia znalazła się w polskim finale Europejskiej Nagrody Literackiej.