Obyczajowa
Saga warszawska (#7). Dwie siostry. Saga warszawska, tom 7
Katarzyna Maludy
Saga warszawska powieści, w których codzienność i życie towarzysko-rodzinne toczą się na tle wielkich wydarzeń XIX i XX wieku Siostry Demelówny Joanna i Odetta bardzo się od siebie różnią. Pierwsza to poważna lekarka, a druga romantyczna studentka Akademii Sztuk Pięknych. Obie jednak zwracają uwagę na młodego lekarza, Stefana Sucheckiego. Gdy ich ojciec wyrusza do Lwowa z misją zorganizowania stacji nasłuchowej, żądna przygód Otusia zabiera się razem z nim. W drodze poznaje szalenie przystojnego pilota, Maksa Szeptyckiego. Kraj szykuje się do wojny. Z internowania w Magdeburgu przyjeżdża Józef Piłsudski i wygłasza gorące przemówienie z balkonu pensjonatu. Na ulicy Warszawy prowadzone są zbiórki pieniędzy i kosztowności na rzecz wojska. W Europie szaleje grypa hiszpanka, a nowe możliwości leczenia daje niedawno odkryty lek aspiryna. Autorka brawurowo prowadzi czytelnika poprzez meandry polskiej historii, łamiąc przy tym stereotypy. Błyskotliwa fabuła oraz wspaniale nakreślony obraz społeczeństwa i panujących w nim relacji to największe atuty tej sagi. Polecam z całego serca. Edyta Świętek, autorka sag: Spacer Aleją Róż, Sandomierskie wzgórza, Saga krynicka
Anna Karpińska
Każda rodzina ma swoje sekrety. Kiedy Blanka wychodzi za Donata, wydaje się, że w jej pełnym tragicznych zdarzeń życiu nastąpi wreszcie stabilizacja. Teraz ma być już tylko lepiej. Jednak świeżo poślubiony małżonek nie budzi się po nocy poślubnej, a wszystko wskazuje na to, że został otruty Rozpoczyna się skomplikowane śledztwo. Na światło dzienne wywlekane są trudne relacje rodzinne, traumy i tajemnice z przeszłości. Ekstremalna sytuacja sprawia, że na jaw wychodzą emocje bohaterów, ich wzajemne powiązania i prawdziwe uczucia. Opowieść o życiu, w którym każdy będzie musiał znaleźć swoje miejsce na nowo, rozliczając się ze starych grzechów. Tylko czy naprawdę warto, nawet w imię więzów krwi? Anna Karpińska (ur. 1959) ukończyła politologię na Uniwersytecie Wrocławskim, uczyła studentów, była dziennikarką, wydawała książki, prowadziła firmę zajmującą się szkoleniami i wdrażaniem systemów jakości. Ma męża, trójkę dorosłych dzieci, synową, zięcia i od niedawna wnuka. Mieszka w Toruniu, weekendy spędza na wsi, przynajmniej raz w roku podróżuje gdzieś dalej, by naładować akumulatory. Książki pisuje przy kuchennym stole. Jak sama mówi: Nie żałuję niczego (). Bez zdarzeń, ludzi, zajęć, wrażeń nie byłoby ani mnie, ani moich bohaterów.
Izabela M. Krasińska
Pełna namiętności powieść z elementami thrillera psychologicznego Pięć lat temu Dorota i Przemek przeżyli tragedię, która odmieniła ich życie. Dzisiaj małżonków łączą jedynie wzajemny żal, pusty dom i dogasająca miłość, po której zostały tylko smutne wspomnienia Kiedy na horyzoncie pojawia się Sandra, fascynująca studentka polonistyki, profesor traci dla niej głowę. Dziewczyna przypomina mu biblijną Salome i tak jak ona rozpala zmysły. Tymczasem Dorota próbuje odzyskać miłość męża. Przemek rozdarty między powinnością a namiętnością staje przed wyborem, którego konsekwencje zaważą na całym jego życiu. To nie jest banalny romans, lecz Zbrodnia, której nie można wybaczyć. Kara, którą należy wymierzyć. Zemsta, która kiełkuje latami.
Agnieszka Lis
Wigilia. Salon kosmetyczny w centrum handlowym. Tego dnia otwarty jest dłużej ze względu na zatrzęsienie klientów. Każda kobieta chce dopieścić fryzurę i paznokcie. Nagle w wejściu zakładu opada ciężka krata, a wszyscy będący w środku zostają uwięzieni. Telefony nie działają, centrum handlowe jest zamknięte, a ochrona najwyraźniej już zaczęła świętować, bo nikt nie odpowiada na wołania o pomoc. Atmosfera gęstnieje, a z czasem staje się trudna do zniesienia, bo wychodzi na jaw, że poszczególne osoby coś jednak o sobie wiedzą, a wszystkich uwięzionych, bez wyjątku, zna jedna z klientek salonu Melania. Przypadek? Wątpliwe, ponieważ okazuje się, że do każdego z obecnych ma o coś pretensje. W szafie na zapleczu natomiast jakżeby inaczej zostaje znaleziony trup. Czy magia świąt Bożego Narodzenia zadziała? Przecież wszyscy tak na nią zawsze czekają
Andrzej Mularczyk
Książka przedstawiająca dzieje dwóch zwaśnionych rodzin, Kargulów i Pawlaków, którzy po zakończeniu II wojny światowej rozpoczynają wędrówkę na Ziemie Odzyskane. Kłótnia o miedzę i krowę Kargula staje się przyczyną wielu perypetii, w których prym wiodą skłóceni ojcowie. Niespodziewaną szansę na zgodę niesie uczucie, które rodzi się między synem Pawlaka a córką Kargula. Film na podstawie scenariusza stworzonego przez Andrzeja Mularczyka otwiera kultową trylogię Sylwestra Chęcińskiego, komedie, które zostały uznane za ponadczasowe w dziejach kinematografii polskiej.
Andrzej Mularczyk
Podobno sąsiedzi mogą żyć w zgodzie, ale Kargul i Pawlak nie wiedzą, co to znaczy. To jedna z najbardziej rozpoznawalnych opowieści polskiej kultury, która wraca w nowym wydaniu i wciąż bawi tak samo. W centrum historii są dwie rodziny, które los rzuca w zupełnie nowe miejsce. Po wojnie trafiają na Ziemie Odzyskane, gdzie muszą zacząć od zera i zamieszkać obok siebie. Kargul i Pawlak to silne charaktery, które nie potrafią przestać ze sobą rywalizować. Dlatego spór o miedzę i krowę szybko wymyka się spod kontroli, a każda kolejna drobnostka tylko podsyca sąsiedzką wojnę pełną sprytnych docinków, uporu i coraz bardziej pomysłowych rewanżów. Czy cokolwiek jest w stanie pogodzić zwaśnione rodziny? Może uczucie, które rodzi się między synem Pawlaka a córką Karguła Opowieść o polskim temperamencie, honorze i rodzinnych sporach, w których emocje zawsze biorą górę nad rozsądkiem. Pełna humoru, celnych obserwacji i dialogów, które na stałe weszły do codziennego języka wielu Polaków. Trylogia zawiera trzy części słynnej historii: Sami swoi, Nie ma mocnych oraz Kochaj albo rzuć. Andrzej Mularczyk polski pisarz, scenarzysta i autor słuchowisk radiowych, przez wiele lat związany z Polskim Radiem. Na podstawie jego scenariuszy powstało ok. 40 filmów, w tym kultowa trylogia: Sami swoi, Nie ma mocnych i Kochaj albo rzuć.
Marek Stokowski
Okęcie latem roku 1970. Trzynastoletni Marcin pragnie wyzwolić się od udręk doznawanych w peerelowskiej szkole i poza nią w okrutnym świecie dorosłych. Ucieczką przed lękiem i upokorzeniami stają się dla niego dwie imaginacyjne podróże lotnicze do Francji i do Ameryki. Te szalone, pełne przedziwnych przygód i zdarzeń podróże są równie rzeczywiste jak powszedni świat nędznych podwórek, wybijającego szamba, biedy, młodzieńczej miłości, zapomnianych działek i ukochanego portu lotniczego. Obie wyprawy nie przynoszą Marcinowi wymarzonego uwolnienia od zagrożeń i strachu. Dlatego musi on podjąć podróż trzecią, o wiele trudniejszą od poprzednich.
Jolanta Poźniak
Samosiejka to bajka terapeutyczna dla dorosłych. Opowiada - za pośrednictwem metaforycznych obrazów - o traumie doznanej w dzieciństwie i jej konsekwencjach w dorosłości, o pogoni za uczuciem, bliskością i ciepłem, o doświadczaniu świata, zdobywaniu wiedzy życiowej i powrocie do korzeni - w szerokim rozumieniu tego słowa. Połączenie cech typowych dla bajki (m.in. antyteza: przemoc - słabość) z elementami baśniowymi, magicznymi, niezwykle umiejętne operowanie metaforą, ekspresywnym, nasyconym poetyckością językiem, nastrojem, kolorem i rytmem czyni utwór fascynującym, niezwykłym, przykuwa uwagę i nie pozwala się oderwać od narracji. Efektownie, plastycznie i dynamicznie przedstawione losy Samosiejki, mocne, dobitne określenia, wyraziste przesłanie i jednoznaczny sens puenty powodują, że utwór jest niezwykle sugestywny, oddziałuje silnie na emocje czytającego, przemawia do uczuć i wyobraźni, wzrusza i przejmuje. Samosiejka to trudna lektura - jakaż jednak może być bajka o krzywdzie dziecka, o dramacie wywołanym traumą z dzieciństwa, przecież nie miła, z gładkim językiem i jasnymi obrazami; nie - może być tylko taka jak ta, w której są mrok i ciemność, gwałtowność i krzyk, jęk i trzask, nawałnice i pioruny, ogień i trujące wyziewy z wulkanu. Ale też dla kontrastu - jak to w bajce - są tu także: tęsknota za miłością i tkliwość, ciepło płynące z bliskości drugiej osoby i mądre z nią rozmowy. Puenta Samosiejki jest niezmiernie ważna - to tutaj zawarta jest istota całej opowieści, jej idea, przesłanie. Otóż bardzo zdecydowanie, mocno, wyraziście wynika z niej prawda "z krwi i kości" Autorki - nigdy nie można się poddawać, trzeba walczyć z upiorami przeszłości, mocować się z nimi intensywną, wzmożoną pracą nad sobą i ze sobą, pracą, przy której należy korzystać z pomocy innych - z ich doświadczenia, zdobytej wiedzy, mądrości. Halina Kosienkowska-Ciota