Obyczajowa
Cienie zostaną za nami. Saga kresowa, tom 1
Katarzyna Majewska-Ziemba
Siła nie musi oznaczać przemocy Oparta na faktach saga historyczno-obyczajowa. Stefania z rodziną zamieszkuje małą wieś przy wschodniej granicy, niedaleko Baranowicz zwanych Wschodnią Warszawą. Jej najbliższymi sąsiadami są Białorusini oraz Żydzi. Choć bohaterowie są świadomi nadchodzącej wojny, to nie wiedzą, czego się spodziewać. Pierwszy września przeraża wszystkich, ale jakoś potrafią oswoić strach. Dopiero wejście Armii Czerwonej do Polski sprawia, że zupełnie tracą orientację i poczucie tożsamości narodowej. W tak trudnym momencie umiera mąż Stefanii i kobieta zostaje sama z siedemnastoletnią Janką i małym Julkiem. Musi wykazać się wielką siłą, by przeżyć. Pomaga jej zaprzyjaźniona żydowska rodzina Szlechterów, doskonałych krawców, których córka Hanka jest najlepszą przyjaciółką Janki. Wkrótce kolejne tomy sagi kresowej: Na moście pożegnań W cudzych ogrodach
Cieniobójcy (#3). Cieniobójcy. Księga III. Świt
Mateusz Żuchowski
Zwycięstwo nad istotami, które nazywano cieniami, kosztowało wiele i nie okaże się całkowite. Kiedy wszystko wydaje się zmierzać w dobrym kierunku, z trudem budowany nowy porządek chwieje się w posadach. Stary nieprzyjaciel nie zniknął na dobre, a na horyzoncie, a nawet tuż obok, czają się nowi wrogowie. Królowa Ren od czterech lat wiodła swój lud ku świetlanej przyszłości. Teraz jednak musi zmierzyć się z prawdziwym ciężarem korony. Stanie przed wyborem, czy wyzbyć się człowieczeństwa, czy porzucić wszystko, co kocha w imię obrony przed narastającym chaosem. Tajemniczy gemomanta, który stanął na jej drodze może okazać się jej wybawcą. Albo ostatecznym, apokaliptycznym przekleństwem. Poznaj kolejne losy bohaterów trzymającej w napięciu serii Cieniobójcy.
Cień od wschodu (#2). Dzikie serca. Cień od wschodu, tom 2
Katarzyna Maludy
Szalone namiętności, okrucieństwo, zdrady i szlachetność, miłość i nienawiść. Klara, dziewczyna o silnym charakterze, jest potomkinią dwóch tatarskich rodów: Awanowiczów i Kadyszewiczów. Czuje w sobie emocje swoich przodków, szuka sposobu, by je wyrazić. Jej nieokiełznana dzikość serca pomaga jej stać się kobietą niezależną, odrzucić życie według utartych schematów, spełniać marzenia. Udało jej się skończyć Aleksandryjsko-Maryjski Instytut Wychowania Panien, najlepszą i jednocześnie nastawioną na rusyfikację wychowanek szkołę w Warszawie. Marzyła jej się kariera aktorki, ale liczne rozczarowania spowodowały, że z tego zrezygnowała. Spotkała za to na swojej drodze miłość. W losy bohaterki wplatają się ciekawe, choć często okrutne i krwawe opowieści o jej tatarskich przodkach: historia o Börte, żonie Czyngisa, o podboju Rusi i tatarskich najazdach na Polskę, a także o tym, jak to się stało, że Tatarzy osiedlili się na Litwie i że jeden z nich ocalił życie Janowi III Sobieskiemu i dzięki temu wiele tatarskich rodzin dostało posiadłości na Podlasiu w okolicach Bohonik i Kruszynian.
Cień ponurego Wschodu. Za kulisami życia rosyjskiego
Antoni Ferdynand Ossendowski
Ze wstępu, w którym autor sam chyba najlepiej zaprezentuje tę książkę: Nie piszę bynajmniej historycznych szkiców o Rosji, ani carskiej, ani sowieckiej. Podaję tylko szereg rysów i cieniów z życia i psychologii tego narodu, a mianowicie takich, które pozostawały poza kulisami rzeczywistości. Tymczasem rzucają one promień światła na duszę narodu i dają plan myślenia o nim. Myślę więc, że moje szkice Cień ponurego Wschodu pomogą w pewnym stopniu w wykonaniu tego obowiązku. Naród rosyjski historycznie i fizjologicznie jest zbliżony do narodów Wschodu, lecz przyjął od nich najbardziej ponure i zbrodnicze cechy. Jasne strony psychologii i moralności wschodnich ludów są obce Rosjanom, gdyż wymagają hartu i wzniosłości ducha... W trakcie lektury niektóre informacje przyjmuje się z niedowierzaniem, inne zaś z lekiem. Niemniej warto tę książkę przeczytać, aby ujrzeć obraz Rosji na przełomie XIX i XX wieku...
Anka Karlsson
Gdy zachorowałam na anoreksję, był rok 1994, miałam 16 lat. Nie było Internetu, a słowa anoreksja czy bulimia nie figurowały nawet w słowniku wyrazów obcych. Co dwa tygodnie lądowałam u internisty w rejonie z coraz to nowymi objawami „nerwicy żołądka” i dostawałam kolejne zalecenia żywieniowe (odstaw pieczywo, nie pij mleka, jedz więcej gotowanej marchewki, nie jedz masła itp. itd.). W końcu pielęgniarka szkolna coś zaczęła podejrzewać i razem z wychowawczynią wezwały moich rodziców na rozmowę. Tak trafiłam do psychologa, psychiatry, endokrynologa, na grupę wsparcia, a nawet do holu psychiatryka, z którego uciekłam szybciej, niż tam weszłam. Tu chodzi nie tylko o jedzenie, to książka o złych relacjach. Opowiem historię małej dziewczynki z dziecięcą depresją. Dorastającej dziewczyny z anoreksją, bulimią i depresją, poszukującej siebie. Kobiety z borderline uwikłanej w związek z psychopatycznym narcyzem. Jedzenie, niejedzenie, odchudzanie, objadanie się, rzyganie, przeczyszczanie to zachowania kompulsywne. Redukują napięcie, ciężko się od nich powstrzymać i bardzo szybko stają się nałogiem. Za pośrednictwem mojej historii chcę dotrzeć do osób toczących podobną walkę, do młodych dziewczyn i kobiet, do ich bliskich, do ich terapeutów i nauczycieli. Wiem, że nie dotrę do wszystkich dotkniętych tymi zaburzeniami, choć bardzo bym chciała. Potrząsnąć tymi nieszczęśliwymi, zagubionymi, wychudzonymi. Przemówić do nich. To bardzo ambitne i inteligentne dziewczyny. I bardzo bardzo smutne.
Johann Wolfgang von Goethe
O jakże cieszę się, że wyjechałem! Powiesz drogi przyjacielu, że niewdzięcznym jest serce człowieka? Opuściłem ciebie, którego tak kocham, z którym nierozłączny byłem i oto cieszę się? Ale wiem, że mi przebaczysz, bo czyż los nie uczynił wszystkiego, co mogłoby mnie udręczyć? Biedna Leonora! Byłem jednak niewinnym, czyż mogę bowiem ponosić odpowiedzialność za to, że pod wpływem zalotności jej siostry i miłego z nią obcowania, zrodziła się namiętność w biednym sercu? A mimo to czyż jestem naprawdę bez winy? Czyż nie podsycałem jej uczuć, czyż nie dawałem się ponosić wrażeniom, czyż nie śmialiśmy się z przeróżnych rzeczy, choć zgoła śmieszne nie były? Czyż wolno człowiekowi skarżyć się na losy swoje? Przyjacielu mój drogi, przyrzekam poprawę! Nie będę już, jak to czyniłem do tej pory, bezustannie przeżuwał owych nikłych zaprawdę przeciwności, jakie przyniosło mi przeznaczenie. Chcę używać tego, co mam przed sobą, a zapomnieć o tym, co było i przeminęło. Zaprawdę, masz słuszność mój drogi: pośród ludzi mniej byłoby trosk, gdyby o, czemuż się tak dzieje gdyby nie wytężali całej wyobraźni na wywoływanie zjawy minionych cierpień, a raczej znosili obojętnie to, co niesie chwila bieżąca. (Fragment)
Johann Wolfgang von Goethe
"Powieść skonstruowana jest jako zbiór listów napisanych przez tytułowego Wertera. W listach Werter wspomina swoje intymne chwile spędzone w fikcyjnej wiosce Wahlheim. W Wahlheim Werter zakochuje się w Lotcie (Locie), młodej i pięknej kobiecie, która zajmuje się domem i rodzeństwem po śmierci matki. Lotta jest jednak już zaręczona z niejakim Albertem... (https://pl.wikipedia.org/wiki/Cierpienia_młodego_Wertera) A co było dalej - dowiesz się drogi czytelniku po przeczytaniu tej wciąż pasjonującej książki. Der junge Werther hat seinen Heimatort verlassen, um für seine Mutter eine Erbschaftsangelegenheit zu regeln und so zugleich eine unglückliche Liebesgeschichte hinter sich zu lassen. Er bezieht zunächst Quartier in einer Stadt, danach im benachbarten idyllischen Dorf Wahlheim (Garbenheim) und genießt es, in der freien Natur umherzustreifen und seine Eindrücke immer wieder in kleinen Zeichnungen zu verarbeiten. Eines Tages lernt er den sympathischen Amtmann S. kennen, einen Witwer und Vater von neun Kindern, der ihn zu sich nach Hause einladen möchte. Werther schiebt den Besuch jedoch auf und hat ihn bald vergessen. Auf der Fahrt zu einem Tanzvergnügen mit anderen jungen Leuten macht die Kutschgesellschaft beim Haus des Amtmanns Halt, um dessen Tochter Lotte abzuholen... (https://de.wikipedia.org/wiki/Die_Leiden_des_jungen_Werthers) The majority of The Sorrows of Young Werther is presented as a collection of letters written by Werther, a young artist of highly sensitive and passionate temperament, and sent to his friend Wilhelm. In these letters, Werther gives a very intimate account of his stay in the fictional village of Wahlheim (based on the town of Garbenheim, near Wetzlar).He is enchanted by the simple ways of the peasants there. He meets Lotte, a beautiful young girl who is taking care of her siblings following the death of their mother. Despite knowing beforehand that Lotte is already engaged to a man named Albert who is 11 years her senior, Werther falls in love with her.... (https://en.wikipedia.org/wiki/The_Sorrows_of_Young_Werther) Werther et Charlotte se rencontrent un bal et tombent amoureux. Werther pense quil passera sa vie avec cette femme, mais Charlotte est promise un autre homme, Albert. Les deux hommes se rencontrent, et Werther se rend compte des qualités dAlbert : il senfuit pour tenter doublier Charlotte, et croit tre sauvé lorsquil rencontre une autre femme. Mais les coutumes de la société dans laquelle il se retrouve lennuient, et Werther rejoint Charlotte, quil aime de plus en plus, et maintenant mariée Albert. Comprenant que cet amour est impossible, Werther se suicide... (https://fr.wikipedia.org/wiki/Les_Souffrances_du_jeune_Werther)"
Honoriusz Balzak
W Angouleme Dawid Séchard kupuje od ojca nieuznającego prostego przekazywania z pokolenia na pokolenia drukarnię, z zamiarem udoskonalenia panującego w niej sposobu produkcji. Wkrótce udaje mu się poważnie ulepszyć pracę w swojej drukarni. Jednak jego naiwność sprawiła, że drogą misternej intrygi został oszukany przez konkurentów braci Cointet i wtrącony do więzienia. Zrozpaczony Lucjan, czując się współwinnym za los przyjaciela, postanawia popełnić samobójstwo, topiąc się w stawie. Po drodze spotyka jednak tajemniczego księdza, Hiszpana Carlosa Herrerę (w rzeczywistości Jacques Collin, znany już z Ojca Goriot), który odwodzi go od tego kroku. Namawia Lucjana, by wrócił do Paryża i na nowo spróbował wspiąć się na szczyty towarzyskiej drabiny, jednak za cenę całkowitego posłuszeństwa jego radom. Lucjan zgadza się, wysyła Dawidowi pieniądze potrzebne do uregulowania wszystkich wierzytelności, po czym wraca do stolicy. Cierpienia wynalazcy to klasyka twórczości autora.