Historyczna
Septimius Felton. Or, The Elixir of Life
Nathaniel Hawthorne
Septimus Felton talks about the thirst for eternal life. Gothic, and sometimes irresistible, is the last book of this author. He changes the roles of the characters and spreads the story, which becomes mysterious and ambiguous. Inside the novel is a story about a bleeding shadow, like a collection of what is in the book.
Karen Witemeyer
Grace Mallory odnalazła schronienie w kobiecej kolonii Harper's Station. Kiedy jednak okazuje się, że prześladowca wie o jej miejscu zamieszkania, zaczyna się obawiać, że ponownie będzie musiała wyjechać. Amos Bledsoe jest uważany za dziwaka. Nie popisuje się siłą, jeździ na bicyklu, a rozmowy przez telegraf ceni sobie bardziej niż spotkania z kobietami ze swojego otoczenia. Tajemnicza Panna G., z którą co wieczór wymienia wiadomości, wydaje się nawet kimś, z kim mógłby dzielić życie. Gdy mężczyzna wreszcie decyduje się pójść za głosem serca i spotkać z telegrafistką, wychodzi na jaw, że grozi jej niebezpieczeństwo. Amos stanie przed wyzwaniem, by porzucić bezpieczny kokon i stać się bohaterem, którego potrzebuje Grace.
Leo Tolstoy
Three short stories about the everyday life of besieged Sevastopol a century and a half ago. There are no main characters as such, or rather, each participant, whether an officer or a soldier, at one point or another is in the sight of the authors attention. It is felt that the essays were written by a participant in the events, an eyewitness. In the first part of the work, the writer introduces us to the military situation of that time, the faces of the military through a description of the life of the soldiers, some episodes in my imagination merge into one face of a Russian soldier, who may have to die here.
Józef Bohdan Dziekoński
Michał Sędziwój - Królewski alchemik. Alchemia od zawsze rozpalała umysły ludzi - niezmierzone możliwości, jakie teoretycznie mogła dać ta nauka, interesowały nawet Królów. Jednym z najbardziej znanych alchemików Królestwa Polskiego jest Michał Sędziwój, który próbuje odkryć tajemnicę mistycznego kamienia filozoficznego, dającego nieśmiertelność...
Józef Bohdan Dziekoński
Opis życia i dokonań Michała Sędziwoja, polskiego alchemika żyjącego w XVI wieku. Alchemia, nauka tajemnicza, przez tyle wieków zapalająca ciekawość i namiętność ludzi, uważana z jakiego być stanowiska, otwiera niezmierzone pole wyobraźni. Granice rzeczywistości giną tu roztapiając się w cudowności, która znowu - uświęcona podaniami historycznymi - nabiera prawdy artystycznej, zadowalającej wszystkie wymagania sztuki. Zbytecznym byłoby wykazywanie, iż podobny przedmiot dla poezji romantycznej nadzwyczaj jest pociągający: z tej przyczyny każda literatura oświeceńszych ludów posiada utwory, których alchemia lub spokrewnione z nią nauki są treścią lub podstawą. Autorowi niniejszego pisemka mniej chodziło o oryginalność szczegółowych pomysłów, dlatego nie unikał już objawionych myśli, gdzie mu się nastręczały z tychże samych źródeł czerpane, ponieważ całość usnuta jest wiernie na szczupłych podaniach, jakie nam historia przekazała o rodzinnej naszej postaci tyle sławnej swego wieku, z nadaniem jednakże własnego samodzielnego dążenia pojedynczym danym. Życie Michała Sędziwoja, dziś jak przez mgłę rysujące się, przedstawia właśnie owe warunki bytu w połowie do tajemniczej nauki, w połowie do rzeczywistości należące; a jeżeli zarzucić słusznie można, iż autor nie umiał z tej poetycznej postaci korzystać, to przynajmniej sumienności rysowania wszystkich zewnętrznych szczegółów nikt zarzucić nie zdoła.
May Agnes Fleming
It began as a dark crime story. It was Christmas Eve, and most people celebrated except Madge Oranmore. She and the good doctor Wiseman were planning to kill a daughter-in-law and her young child. That night before Christmas, two children remained on the beach.
Sherlock Holmes i sprawa niedojrzałych czereśni gejowskie opowiadanie erotyczne
Maja Margasińska
Sherlock oderwał usta od mych warg i podał mi kolejną czereśnię, a następnie pocałował moją szczękę, gardło, jabłko Adama. Wyciągnął ze spodni moją koszulę, sięgnął pod nią, a kiedy dotknął żeber, drgnąłem gwałtownie, a moje wszystkie nerwy śpiewały z niezwykłą wrażliwością pod tymi ciekawskimi, delikatnymi palcami skrzypka. Opuszki jak gdyby nieumyślnie musnęły mój prawy sutek i mięśnie mego brzucha napięły się mimowolnie. Przyjaciel pocałował mnie szybko i mocno, po czym wolną ręką podał mi do ust garść owoców. Musiał je długo trzymać w dłoni, bo smakowały nim, jego skórą. Porządnie szumiało mi w uszach z pragnienia. Nie mogłem myśleć, cały byłem tylko czuciem. Marzyłem o tym mężczyźnie przez długie miesiące, ale nawet w swych najbardziej wyrafinowanych marzeniach nie przypuszczałem, że to będzie tak. Że może być tak. Obróciłem językiem czereśnię w ustach i właśnie wtedy poczułem wargi mego przyjaciela tuż pod pępkiem. Jęknąłem głośno." Oto ujrzała światło dzienne zapomniana historia o jednej ze starych spraw Sherlocka Holmesa. Genialny detektyw i jego nieodłączny towarzysz doktor John Watson w błyskotliwym stylu rozwiązują zagadkę, a przy okazji Watson odkrywa, że darzy Holmesa uczuciami zupełnie nieplatonicznymi. Co doktor zrobi z tym odkryciem i jak potoczą się losy nierozłącznych przyjaciół?
James Clavell
Shōgun był najwyższym stanowiskiem, jakie śmiertelnik mógł osiągnąć w Japonii. Shōgun oznaczał tytuł najwyższego wojskowego dyktatora. Mógł go posiadać w określonym czasie tylko jeden daimyō. I tylko Jego Cesarska Wysokość, władający cesarz, Boski Syn Niebios, który żył w odosobnieniu z Cesarską Rodziną w Kioto, mógł go przyznać. W parze z mianowaniem na shōguna szła absolutna władza - cesarska pieczęć i mandat. Shōgun rządził w imieniu cesarza. Cała władza pochodziła od cesarza, gdyż jego ród wywodził się bezpośrednio od bogów. Dlatego każdy daimyō, który przeciwstawiał się shōgunowi, chcąc nie chcąc buntował się przeciwko tronowi cesarskiemu, od razu stawał się wyrzutkiem, a jego dobra ulegały konfiskacie. Panujący cesarz był czczony jako bóstwo, ponieważ pochodził w prostej linii od bogini słońca Amaterasu Omikami, córki bóstw Izanagi i Izanami, które ze sklepienia niebieskiego stworzyły wyspy Japonii. Z mocy boskiego prawa do władającego cesarza należała cała ta ziemia, a władał on i miał posłuch absolutny. W praktyce jednak od ponad sześciu wieków prawdziwa władza spoczywała poza cesarskim tronem. W rękach shōguna.