Klasyczna
Gabriela Zapolska
Główna bohaterka powieści Helena pragnie miłości mieniącej się milionem barw, jak tytułowa tęcza. Pisze listy z młodym urzędnikiem-artystą, Weryhą. Fabuła powieści zanurzona jest w parapsychologii. Helena przeżywa stany mediumistyczne i rozdwojenie jaźni. Gabriela Zapolska na kartach powieści szuka odpowiedzi na pytanie, kim jest artysta? Jaka jest jego rola w świecie? Czy aby móc nazwać się artystą potrzebne są osiągnięcia, szczególne predyspozycje, a może wystarczy odpowiednia wrażliwość?
Maria Konopnicka
Mała Julisia uwielbia słuchać bajek i opowieści. Szczególnie upodobała sobie jedną, o tym, jak zaczęto wykorzystywać len i tkać z niego ubrania. Zawsze gdy dziewczynka zakłada nową koszulkę, prosi starą Pawłową, by ta jeszcze raz przypomniała jej tę historię. A zaczyna się ona od tego, że w pewnym królestwie znajdowały się wszystkie dobra i bogactwa oprócz jednego. Brakowało w nim złota. Król na wszelkie sposoby starał się pozyskać kruszec, aż kiedyś spotkał kupca, który obiecał mu złoto z maleńkich ziarenek. Domyślacie się, co z nich wyrosło?
Maria Konopnicka
Jak wyglądają zachody słońca we włoskim miasteczku? Maria Konopnicka relacjonuje swój pobyt w Gorycji. Nie jest to jednak reporterski zapis podróży. Literackie opisy przyrody stanowią tło do opowieści o zwykłych mieszkańcach. Ich zwyczajach, upodobaniach, a nawet rywalizacji z sąsiadującymi Słoweńcami. Fascynująca lektura pozwala przenieść się do włoskiej prowincji z końca XIX wieku. Jeśli czujesz więź z klimatem Italii, zajrzyj także do opowiadania Jak słońce zimą w Gorycji wschodzi".
Maria Konopnicka
Jak to się stało, że Lejba Rabinowicz otrzymał przezwisko Jakton, czyli błazen? I dlaczego zamiast sprzeciwiać się złośliwości innych mieszkańców, zaczął chodzić z wysoko podniesioną głową? Czasem to, z czego inni się śmieją, okazuje się prawdziwym bohaterstwem. Maria Konopnicka przez postawę Rabinowicza pokazuje, że to nie opinia innych stanowi o ludzkiej godności, a czyny, które sprzeciwiają się okrucieństwu większości.
Aleksander Kuprin
Niezwykle kontrowersyjna w czasach swojego powstania powieść "Jama" to opis życia pracownic rosyjskiego domu publicznego. Autor traktuje temat prostytucji bez uprzedzeń, opisuje codzienne życie kobiet wykonujących - często z przymusu - "najstarszy zawód świata" takim, jakie jest, bez zbędnych ceremonii i szczerze, bez moralizatorskich wstawek, a wręcz ze współczuciem. To książka o ciekawej akcji i wyrazistych portretach psychologicznych.
Charlotte Brontë
Najsłynniejsza powieść Charlotte Brontë, która przyniosła jej międzynarodową sławę. Brontë opowiada historię młodej dziewczyny, która po stracie obojga rodziców, trafia do domu brata swojej matki. Nie potrafi jednak obudzić uczuć u ciotki, która – gdy tylko nadarza się okazja – pozbywa się dziewczynki, wysyłając ją do szkoły dla sierot, słynącej z surowego rygoru. Jane daje sobie jednak radę, zdobywa wykształcenie i wreszcie znajduje pracę jako guwernantka, w domu Edwarda Rochestera, samotnie wychowującego przysposobioną córkę. Wydawałoby się, że tu wreszcie znajdzie prawdziwe szczęście. Jednak los upomni się zadośćuczynienia za winy z przeszłości jej ukochanego pana. Jane nocą ucieka szukać swojej własnej drogi… To j e s t autobiografia – być może nie w ujęciu nagich faktów i okoliczności, lecz prawdziwego cierpienia i doświadczenia – pisał angielski filozof, George H. Lewes – to właśnie nadaje książce jej urok: dusza przemawia tutaj do duszy; jest to wypowiedź z głębin wewnętrznego zmagania i bólu ducha, który wiele przeszedł. Jane Eyre to powieść, o której wnet po jej opublikowaniu gazety angielskie pisały codziennie, do tego – niemal w samych superlatywach, a taki publiczny zachwyt nie zdarza się często. Książka Charlotte Brontë rzeczywiście porwała tłumy. Po ponad stu sześćdziesięciu latach nadal pozostaje powieścią kultową i choć epoka wiktoriańska dawno przeminęła, Jane Eyre wciąż żyje w umysłach czytelników. W czym tkwi jej fenomen? Wydaje się, że w wierności samemu życiu. Charlotte Brontë była pisarką, której nigdy nie myliło się ono ze sztuką. Bez względu na epokę, w której człowiek żyje, samotność, tęsknota i cierpienie są zawsze te same i zawsze tak samo przeżywane. Zwłaszcza jeśli jest to samotność wśród ludzi, tęsknota za zwykłym ciepłem drugiego człowieka i cierpienie wynikające z odtrącenia przez innych. Czy działo się to dawno temu, czy działo się wczoraj – trauma odrzucenia pozostaje ta sama, a lekcja miłości do odrobienia. Tymczasem Jane Eyre ukazała tę drogę nie tylko jako możliwą do przezwyciężenia, ale pewną, przykładem własnej osoby ręcząc, że sprawiedliwość istnieje, a cierpienie zostaje wynagrodzone.
Maria Konopnicka
Wszyscy dobrze znamy polskie tradycje bożonarodzeniowe. Ale czy zastanawialiście się kiedyś, jak wyglądają jasełka w innych krajach Europy? Maria Konopnicka zabiera nas w przedświąteczną podróż do Włoch i dzieli się opowieściami o najpiękniejszych przyklasztornych szopkach. Tam od wieków o dekoracje dbali nie tylko zakonni braciszkowie lub ubodzy żacy, a prawdziwi artyści. Dzięki mistrzom dłuta postacie wyglądają niemal jak żywe, a jasełka nabierają statusu dzieł sztuki.
Maria Rodziewiczówna
Zamknięta w powieść historia o losach polskiego ziemiaństwa z końca XIX wieku. W czasach zaborów, w tzw. Kongresówce, Polakom niezwykle trudno było zbudować karierę. Ci, którzy chcieli się rozwijać, zmuszeni byli odłączyć się od rodziny i szukać pracy za granicą. W "Jaskółczym szlakiem" poznajemy jedną z takich rodzin, podczas odwiedzin w dawno niewidzianej Polsce. Rodziewiczówna wykorzystuje perspektywę emigrantów do pokazania złożoności portretu polskiego ziemiaństwa i wsi. Jak zwykle w powieściach tej pisarki, społeczno-historyczne tło współgra z miłosnymi perypetiami głównego bohatera, który w Polsce szuka żony.
Maria Konopnicka
Prawdziwy ranny ptaszek z tej jaskółeczki! O świcie wylatuje z gniazdka i od razu zabiera się do pracy. Musi uzbierać muszek dla swoich dziatek, a to dopiero początek jej obowiązków. Uwija się w pośpiechu i trudno ją uchwycić wzrokiem. Jest, za chwilę już jej nie ma! Zupełnie inaczej wyglądają poranki dzieci z folwarku. Najchętniej zakopałyby się po uszy w pierzynach i w ogóle nie wstawały. Na szczęście z pomocą przybywa jaskółeczka i zaczyna śpiewać im radosne piosenki.
Honoré de Balzac
“Jaszczur” to powieść Honoriusza Balzaka, powieściopisarza francuskiego, który obok Dickensa i Tołstoja uznawany jest za jednego z najważniejszych twórców powieści europejskiej XIX wieku. Dwudziestopięcioletni Rafael de Valentin postanawia popełnić samobójstwo po tym, gdy przegrał w kasynie ostatnie posiadane pieniądze. Przypadkowo trafia do sklepu z dziełami sztuki, którego właściciel pokazuje mu kawałek jaszczuru z inskrypcją w sanskrycie. Głosi ona, że właściciel jaszczura będzie mógł spełnić każde swoje marzenie, jednak równocześnie skóra będzie się kurczyć. W momencie gdy zniknie całkowicie, jej posiadacz umrze. Mimo ostrzeżeń właściciela sklepu Rafael postanawia wziąć ze sobą jaszczura, rezygnuje z samobójstwa i zapowiada rozpoczęcie nowego, pełnego rozrywek życia.
Honoré de Balzac
Mieć czy być? Odpowiedź na to pytanie popycha Rafaela de Valentina do samobójczych myśli. Jego życie naznacza permanentny brak. Traci rodzinę, przeżywa nieszczęśliwą miłość, nie potrafi spełnić się zawodowo ani jako dramaturg, ani jako filozof. Do tego przegrywa wszystkie swoje pieniądze. Czy w świecie zdominowanym przez materializm i gromadzenie dóbr jest w stanie przywrócić człowiekowi wiarę w sens jego istnienia? Gdy Rafael przypadkiem trafia do sklepu z działami sztuki, wydaje się, że szczęście może powstać jedynie dzięki magii... Mężczyzna natrafia bowiem na nietypowy talizman.
Honoré de Balzac
Rafael de Valentin postanawia popełnić samobójstwo. Jego życie zupełnie się nie układa — stracił rodzinę, nie udało mu się zrobić kariery dramaturga ani filozofa, przeżywa nieszczęśliwe miłości, a na dodatek traci ostatnie pieniądze w kasynie. Przypadek jednak sprawia, że Rafael trafia do sklepu z dziełami sztuki, a tam znajduje fragment jaszczuru (skóry przeznaczonej m.in. do wyrobu galanterii) z inskrypcją w sanskrycie. Zdaniem sklepikarza, kto posiada ten talizman, może spełniać swoje marzenia, za każdym razem jednak jaszczur będzie się kurczył, aż zniknie, a wtedy właściciel umrze. Po zakupie jaszczuru, Rafael spotyka przyjaciół i postanawia rozpocząć nowe życie. Jaszczur jest poniekąd sam w sobie Komedią ludzką ujętą w skrócie. Problem życia i śmierci, jednostki i społeczeństwa, człowieka genialnego i mierności świata, problem myśli i użycia, nędzy i zbytku, poezji i prozy, wiedzy i tajemnicy, miłości i ambicji, materii i woli — wszystkie te wielkie zagadnienia, które później wypełniają dzieło Balzaca, są już i tutaj; kipią nadmiarem myśli, tłoczą się gorączkowo na kartach tego tomu. Tadeusz Boy-Żeleński
Joseph Conrad
Charles Marlow, kapitan parowca, wyrusza do serca Konga, by odnaleźć Kurtza, kierownika placówki dostarczającej kość słoniową, powszechnie uważanego za szlachetnego i dobrego człowieka. Podczas podróży odkrywa jego mroczne i przerażające sekrety. Jądro ciemności to opowieść o okrucieństwie kolonializmu, samotności, szaleństwie i upadku człowieka, który nie potrafił się oprzeć złu.
Joseph Conrad
Zapierająca dech w piersiach wyprawa do serca Afryki, gdzie odkryjesz mroczną naturę człowieka! Ten klasyk zabierze Cię w pełną tajemnic wyprawę z kapitanem Charlesem Marlowem do serca kolonialnej Afryki. W gąszczu dżungli Marlow odkrywa mroczną stronę zachowania człowieka, symbolizowaną przez postać handlarza Kurza. Ta poruszająca opowieść Conrada bada granice cywilizacji i dzikości, stając się arcydziełem literatury angielskiej. Książka doczekała się ekranizacji oraz słynnej adaptacji filmowej Czas apokalipsy". Nie przegap tej fascynującej podróży w głąb ludzkiej duszy!
Joseph Conrad
Arcydzieło literatury światowej. Jądro ciemności to opowieść o podróży do kresu cywilizowanego świata i wytrzymałości własnej wyobraźni. Marlow, główny bohater powieści, tak jak sam Conrad przed laty, podróżuje rzeką, niewielkim parostatkiem, przez nieogarnioną, pełną niebezpieczeństw afrykańską dżunglę, by dotrzeć do legendarnego agenta kolonii, niejakiego Kurtza. Im bliżej celu, tym świat staje się mroczniejszy, wydarzenia coraz mnie zrozumiałe, a zło bliższe i niepokojąco wytłumaczalne. Podróż do serca dżungli, pełna okrutnych epizodów nieodwołalnie zmienia bohatera, stając się w istocie wyprawą do najmroczniejszych zakątków własnej duszy. A spotkanie z umierającym Kurtzem wieńczy dotyk obłędu, zbliżając bohatera do tytułowego jądra ciemności. „Mam wrażenie, że usiłuję wam opowiedzieć sen — a wysiłek mój jest daremny, ponieważ żadna relacja nie może dać pojęcia o sennych wrażeniach, o tej mieszaninie bez sensu, niespodzianki i oszołomienia wśród dreszczy walki i buntu — o tym poczuciu, że się jest we władzy niewiarygodnego — poczuciu, które stanowi prawdziwą istotę snu...”
Maciej Roman Wierzbiński
Z Warszawy na Zachód wyjeżdża młoda para świeżo upieczonych małżonków. Janusz Zabitowski jest dwudziestopięcioletnim lekarzem, a Otylja, jego dwa lata młodsza żona, jest córką warszawskiego profesora. Po miesiącu miodowym w Szwajcarii osiadają na stałe w Paryżu, gdzie Janusz otrzymał posadę asystenta światowej sławy okulisty. Związek Otylji i Janusza wydawał się idealnym połączeniem miłości i rozsądku. Wszyscy wokół powtarzali, że są bardzo dobraną parą. Jednak była to tylko gra pozorów. Doktor Zabitowski z miesiąca na miesiąc odkrywa smutną prawdę: jego żona i on są dziećmi z innych planet i nigdy nie będą ze sobą szczęśliwi... Po kilku latach oschłego małżeństwa ostatecznie decyduje się na rozstanie. Jak teraz potoczą się ich dalsze losy?