Przewodniki i podróże
Przypływ. O emocjach i seksualności dojrzałych kobiet
Alicja Długołęcka
Nietypowa wersja edukacji psychoseksualnej dla dojrzałych kobiet w postaci książki-przewodniczki, która będzie ci towarzyszyć na drodze ku kolejnemu etapowi dojrzewania. Alicja Długołęcka, specjalistka od kobiecej seksualności, zaprasza do kobiecego kręólnie ze swoimi bohaterkami odkrywa różne oblicza i doświadczenia menopauzy oraz przekonuje, że to kolejny naturalny proces życiowej zmiany i dojrzewania.W refleksyjnych, pogłębionych rozmowach autorka rozprawia się ze stereotypem starej baby z uderzeniami fal gorąca, upomina się o dojrzałą kobiecą seksualność i udowadnia, że jeśli masz 50 lat, to jeszcze wiele dobrego przed tobą. Przygotuj się na jeden z najbardziej wyzwalających okresów w twoim życiu! Autorka oraz jej rozmówczynie poprowadzą cię przez swoje najbardziej osobiste doświadczenia i pokażą, jak możesz: poradzić sobie ze stratą i syndromem opuszczonego gniazda, zrewidować swoje potrzeby i z autentyczną troską wreszcie zająć się sobą, zadbać o swoje zdrowie seksualne, poznać swoje ciało i nauczyć się czerpać przyjemność z życia, przepracować relację z partnerem/partnerką, poznać smak nowej miłości albo zrobić miejsce na poszukiwanie samej siebie, eksperymentować ze swoją seksualnością, podjąć nowe wyzwania samorozwojowe i zawodowe. Ile kobiet, tyle doświadczeń, dróg i emocji I chociaż nie ma gotowych odpowiedzi, ta książka może okazać się pomocna w odnalezieniu ich w samej sobie. Rozmówczynie Alicji Długołęckiej: Agnieszka Czapczyńska, Katarzyna Skórzewska, Iwona Demko, Izabela Cisek, Izabela Dziugieł, Agnieszka Graff, Maria Beisert, Magdalena Środa, Ewa Woydyłło, Wirginia Szmyt DJ Wika. Edukacja psychoseksualna dla dojrzałych kobiet może jedynie przybrać formę antyporadnika. Przemyślałam to i właśnie taką decyzję podjęłam. Ta książka powstaje jako wyraz buntu przeciw byciu wciskaną w ogłupiający schemat potulnej, nudnej starszej pani, tłumiącej to, kim jest i kim może się stawać. Kobiety pozbawianej seksualności, którą próbuje się kontrolować, przypinając jej łatkę niestosowności i śmieszności, kiedy wymyka się utartym wyobrażeniom. To sprzeciw wobec traktowania dojrzałej kobiety jak przezroczystej i niewidzialnej baby konstruktu będącego obiektem społecznej irytacji, lęków i drwin. Baby, którą diabeł posyła tam, gdzie sam nie może, która schodzi z wozu, żeby koniom było lżej, jest pośmiewiskiem za kierownicą i przychodzi do lekarza ku uciesze innych. Baby, która wysiaduje w poczekalni życia. Susan Sontag już pięćdziesiąt lat temu w swoim tekście The Double Standard of Aging pisała o tym, że kobiety mogą się starzeć wbrew stereotypom bez zażenowania. Warto o tym pomyśleć jak najwcześniej i świadomie porzucić bycie miłą, usłużną i pełną wdzięku, a zamiast tego rozwijać w sobie mądrość, kompetencje i siłę. Nie musimy być młode tak długo, jak to tylko możliwe, możemy być dojrzałe i pozwalać, żeby nasze twarze i ciała były świadectwem naszych przeżyć. Autentyczność to kwestia decyzji, na którą możemy być gotowe już w młodości albo właśnie teraz. Do 2025 roku liczba kobiet po pięćdziesiątym roku życia na całym świecie osiągnie 1,1 miliarda. W 1900 roku średnia życia Amerykanek wynosiła czterdzieści osiem lat, a obecnie to osiemdziesiąt . Z kolei według statystyk w 2020 roku polscy mężczyźni żyli przeciętnie 72,6, natomiast kobiety 80,7 lat .Te dane pokazują, że wiele z nas po menopauzie ma przed sobą jeszcze jakieś trzydzieścitrzydzieści pięć lat życia. To więcej niż jedna trzecia całego czasu, jaki jest nam dany! Christiane Northrup w Mądrości menopauzy przywołuje badania, z których jasno wynika, że wielu ludzi realizuje trzy różne kariery w trakcie całego swojego życia: pierwszą w wieku trzydziestuczterdziestu lat, drugą w wieku pięćdziesięciusześćdziesięciu lat i trzecią w wieku siedemdziesięciu. U prawie połowy badanych szczyt możliwości twórczych rozpoczynał się w okolicach pięćdziesiątki i trwał przez następne dwadzieścia pięć lat. Oznacza to, że w uwspółcześnionej perspektywie wiek średni mieści się w przedziale pięćdziesiątosiemdziesiąt lat Moją podstawową motywacją do nadania takiego, a nie innego kształtu tej publikacji jest mój stosunek do Was, Drogie Czytelniczki. Radzenie innym z pozycji autorytetu karmi ego i w istocie niesie przekaz Niewiele wiesz, więc nie ufaj sobie, lecz mnie, ponieważ wiem lepiej. Nie ma we mnie na coś takiego zgody. Jestem przekonana, że edukacja dojrzałych kobiet polega przede wszystkim na odwoływaniu się do ufności wobec siebie. Chodzi w niej o to, by poruszać czułe struny, wytrącać z utartego toru myślenia, złościć się i wzruszać, by dotykać granic, które dla każdej z nas leżą gdzie indziej. Dojrzałość postrzegam jako otwartość na nieustające stawianie pytań, gotowość do dokonywania wyborów, zdolność do pomieszczenia w sobie bardzo różnych uczuć i przemyśleń. Czuję, że to ciekawa i kojąca perspektywa. /fragment książki/
Dawid Masło
W naszym kraju nie brakuje fascynujących o każdej porze roku dzikich zakątków, w których niepodzielnie rządzi natura. Przyroda polska to zaproszenie do ich odkrywania. To zbiór pasjonujących opowieści o sekretach flory i fauny. W kolejnych rozdziałach autor zabiera czytelnika na długą wędrówkę przez cztery pory roku, prezentując oszałamiające bogactwo życia toczącego się wśród traw, liści, kwiatów, w koronach drzew i na dnie lasu, w ptasich gniazdach, podziemnych norach, pod kamieniem na dnie rzeki, w stawie czy nad jeziorem. Niektóre wyprawy prowadzą w świat ukryty przed ludzkim okiem - do wnętrza liścia, maleńkiego nasionka czy pnia drzewa. Podczas tych wypraw można też spojrzeć na świat okiem pszczoły, poczuć lekkość lotu ważki, zwiedzić mrowisko czy podziemny apartament borsuka. Autor zachęca do zatrzymania się w biegu, by dostrzec bogactwo barw letniej łąki i poznać jej intrygujących mieszkańców, wysłuchać żabiego koncertu, zobaczyć coś, czego na co dzień nie zauważamy. Ta książka jest zaproszeniem do świata, który na szczęście wciąż czeka na nas tuż za progiem.
PSI BUFET. 63 przepisy na zdrowe i smakowite dania dla twojego psa
Wawrysiuk Piotr, Olga Lasek, Aleksandra Więcławska
JEDYNA TAKA PSIĄŻKA KUCHARSKA 63 przepisy na przepyszne, zdrowe i pełnowartościowe posiłki dla każdego psa Twój pies uwielbia ruch i długie zabawy? Zapewnij mu odpowiednią dawkę energii i ugotuj wysokokaloryczne danie z wołowiny z dodatkiem sardynek. Psiemu seniorowi na deser zaproponuj galaretkę z kurzych łapek smakuje wyśmienicie i doskonale wspomaga stawy. A jeśli twój pupil ma objawy alergii pokarmowej, wypróbuj połączenie banana i mięsa z królika, które z powodzeniem zastąpi tradycyjną karmę. Gotowanie dla psa wcale nie musi być trudne! W tej książce znajdziesz proste pomysły na PSOTRAWY, czyli dania główne, starannie opracowane tak, aby każdego dnia twój czworonożny przyjaciel otrzymywał to, czego najbardziej potrzebuje. Dzięki PSIESMAKOM wzbogacisz dietę swojego pupila zdrowymi, w pełni naturalnymi przekąskami. A na specjalne okazje urodziny, adopciny oraz inne święta przygotowaliśmy kilka naprawdę wyjątkowych PSIECJAŁÓW! O to, by wszystkie potrawy były nie tylko smakowite, ale też zdrowe, zadbał zespół ekspertów, którzy o psach i ich żywieniu wiedzą wszystko: doktor Olga Lasek, psia dietetyczka, Piotr Wawrysiuk, założyciel firmy PsiBufet, na co dzień zapewniającej catering kilku tysiącom czworonogów, oraz Aleksandra Więcławska, redaktorka prowadząca serwisu , najbardziej popularnego portalu w polskim psinternecie.
Puszcza Białowieska - Ostatni las pierwotny Europy
Wojciech Biedroń
Puszcza Białowieska to nasza polska perełka, ale też unikat na skalę światową. Kiedy zabrałem się za opracowywanie tematu okazało się, że jest on bardzo interesujący, ale zarazem złożony. Pisząc o Puszczy starałem się wpisać ją w ramy geograficzno - historyczne, nie zapominając podzielić się z Tobą Czytelniku moimi wrażeniami z kilku dni, które tutaj spędziłem. Puszcza Białowieska to nie tylko najlepiej zachowany las pierwotny w Polsce i Europie. Puszcza to również las, który nie cały jest objęty parkiem narodowym a więc może pewnego razu zniknąć. Zmienia się klimat i zmiania się Puszcza. Mam nadzieję, że poniższe opracowanie zainspiruje Cię, aby tam pojechać jeśli jeszcze nie byłeś a także do powrótu jeśli juz spotkałeś się z kilkusetletnimi drzewami, żubrami, trudną a zarazem ciekawą historią tego miejsca oraz ludźmi, którzy tam żyją.
Region Babiej Góry - Beskid Żywiecki Górskie wędrówki
Wojciech Biedroń
Wikipedia przytacza jedną z legend według której na szczycie Babiej Góry diabeł budował zamek dla zbójnika, który podpisał z nim umowę. Jednak gdy zapiał kur, niemal już ukończony zamek zawalił się, grzebiąc w ruinach zbójnika. Podczas burzy można podobno usłyszeć spod głazów brzęk jego ciupagi. Stąd też dla tego szczytu w ludowym nazewnictwie używano nazwy Diablak, Diabli Zamek lub Diable Zamczysko. Ja słyszałem, że podobno kiedyś (nie wiem czy teraz też) na Babiej Górze zbierały się czarownice, aby wziąć udział w sabacie. A to z kolei kojarzy się na przykład ze słynnym obrazem Francisco Goyi, który został zatytułowany nie inaczej jak właśnie "Sabat czarownic". W centralnej części dzieła znajduje się Wielki Kozioł, a więc sam Diabeł, który jest otoczony przez wiedźmy. Kiedy udało mi się wspiąć na Diablak (drugi raz w moim życiu) była piękna słoneczna pogoda i "ocean" z chmur, a więc nic z przytoczonych powyżej mrocznych legend nie miało miejsca. Tak więc tym razem przedstawiam w "górskich wędrówkach" krótki trekking w tej części Beskidu Żywieckiego, jednoczesnie dzieląc się wrażeniami z marszu oraz podając za jednym z przewodników różne warianty tras. Zdecydowanie polecam ten piękny region naszego kraju o każdej porze roku. Przy czym jeśli zdecydujemy się wędrować po szlakach Babiej Góry w okresie później jesieni czy zimy warto zwrócić uwagę na dodatkowe wyposażenie o czym więcej w tekście.
Kazimierz Ciemny
Wspomnienia marynarza z rejsu do Dżakarty na drobnicowcu „Duwet” zbudowanym w stoczni gdańskiej dla armatora indonezyjskiego, które autor napisał na podstawie notatek sporządzonych podczas tego rejsu, tj. w 1960 r. Bez tamtych zapisów sprzed kilkudziesięciu lat nie byłoby możliwe wydanie tej książki, pokazującej autentyzm ciężkiej pracy na statku, wysiłku, ale też zachwytu nad egzotyką, z którą autor stykał się podczas podróży.
François-René De Chateaubriand
Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i francuskiej. Version bilingue: polonaise et française. Na język polski przełożył Tadeusz Boy-Żeleński. Młodzieniec imieniem René przybywa do Luizjany francuskiej, gdzie osiedla się w wiosce plemienia Naczezów, spędzając jednak całe dnie sam, wędrując po lasach i rozmyślając. Nakłoniony przez sachema Szaktasa i księdza Suela postanawia opowiedzieć im swoją historię. René, syn francuskiego szlachcica, stracił przy porodzie matkę. Jego ojciec faworyzował starszego brata i nie interesował się nim, następnie zaś również zmarł. Jako chłopiec, a następnie młodzieniec, jedyne oparcie René znajdował w starszej siostrze Amelii. Był człowiekiem melancholijnym, nie widział w życiu żadnego sensu, uważał, że każdy ludzki wysiłek i tak niweczy nieuchronna śmierć. Początkowo chciał wstąpić do klasztoru, następnie za lekarstwo na ciągły smutek wziął podróże... (za Wikipedią). A co było w owym liście i jakie były dalsze przygody tytułowego bohatera, można się dowiedzieć po przeczytaniu całego utworu. Zapraszamy i zachęcamy!
Szymon Szewczyk
Utwór "Retrospection" pochodzi z filmu krótkometrażowego "Pre Mortem" (reż. Konrad Łęcki), dramatu historycznego, opowiadającego o losach żołnierzy, zamordowanych w Katyniu. Utwór przeznaczony jest na fortepian solo, pojawia się w scenach filmu oraz napisach końcowych. Nie jest motywem przewodnim, ale zawiera jego elementy. Cała muzyka z filmu "Pre Mortem" przeznaczona jest na bardzo kameralny skład: fortepian, smyczki i harfę. Te emocjonalne kompozycje odzwierciedlają charakter epoki. Przywodzą na myśl stylistykę muzyczną późnego romantyzmu, w Polsce, obecną jeszcze w czasach międzywojennych. Utwór "Retrospection" może być pod względem interpretacyjnym, interesującą pozycją dla doświadczonych pianistów. Nie jest jednak skomplikowany technicznie, co czyni go również ciekawą propozycją dydaktyczną "We will not give away even a button," said many of them. Young, handsome and self-confident. The Polish elite of the early 1940's, ready to fight for their homeland. They believed in a quick return. Everyone talked about a lightning war which will end after a few days. Bidding farewell to their wives, mothers, sons and sisters, they had no idea it was the last time they see them. They were about to be slaughtered, and their hope for the spring meeting in Warsaw was never meant to be fulfilled... - Nawet guzika nie oddamy – tak mówiło wielu z nich. Młodych, pięknych i pewnych siebie. Elita Polski z początku lat 40 XX wieku, gotowa bronić swojej ojczyzny. Wierzyli, że nie wyjadą na długo. Wszyscy mówili, że to będzie błyskawiczna wojna, która zakończy się po kilku dniach. Nie zdawali sobie jednak sprawy, że żegnając się ze swoimi żonami, matkami, synami i siostrami, widzą ich po raz ostatni. Czekała ich rzeź, a ponowne spotkanie wiosną w Warszawie pozostało ich niespełnioną nadzieją… Szymon Szewczyk urodził się w 1983 roku w Łodzi. Swoją edukację muzyczną rozpoczął w ósmym roku życia i wtedy też powstały jego pierwsze, dziecięce utwory na fortepian. W roku 2002 ukończył Państwowe Liceum Muzyczne im. Henryka Wieniawskiego w Łodzi w klasie trąbki. W tym czasie pobierał również lekcje z zakresu kompozycji w klasie prof. Jolanty Markowskiej-Stępień. Następnie studiował na Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi (wydział Kompozycji, Teorii Muzyki, Rytmiki i Edukacji Artystycznej), gdzie uzyskał dyplom magistra sztuki w 2007 roku. Propedeutykę kompozycji ukończył w klasie prof. Bronisława Kazimierza Przybylskiego. Praca twórcza Szymona Szewczyka skupia się głównie na komponowaniu muzyki filmowej (Wigilia, reż. Rafał Szamburski), produkcyjnej (współpraca z bankami muzyki Paris Music, Universal Publishing Production Music, Eurozone Music) piosenek dla dzieci (Tęczowe Nutki, wyd. Akademia Muzyczna w Łodzi, 2007) oraz muzyki poważnej (Danza Alla Polacca na akordeon, wyd. Astra Edition, Łódź 2009). W kręgu jego zainteresowań leży również muzyka do gier komputerowych, teatralna, elektroniczna i relaksacyjna oraz wszelkie formy integracji sztuk, które może oprawić swoimi dźwiękami. Od 2008 roku, jako kompozytor, współpracuje ze Studio Alone (www.studio-alone.pl). Do znaczących festiwali na których można było usłyszeć kompozycje Szymona Szewczyka, należy zaliczyć: VII i VIII Międzynarodowy Festiwal Kultury Hiszpańskojęzycznej (Łódź 2008/2009), I Międzynarodowy Festiwal Zwyczajów i Tradycji Karnawałowych (Łódź 2009) oraz Maraton Chopinowski Najdłuższe Urodziny ( Warszawa 2010). Filmy z muzyką Szymona Szewczyka, prezentowane były na wielu prestiżowych festiwalach, m.in.: XXI Festiwal Mediów " Człowiek w Zagrożeniu" (11 X ŁÓDŹ), XX Ogólnopolski Festiwal Sztuki Filmowej "Prowincjonalia" (WIGILIA), 38 Festiwal Filmów Fabularnych w Gdyni, XXI Festiwal Sztuki Operatorskiej "Camerimage", XXV Festiwal Filmów Polskich w Chicago (PRE MORTEM). 11 Międzynarodowy Festiwal Fotografii w Rybniku, Moscow International Photography Awards (2014), International Photography Awards IPA, New York 2014 (CITYZENS) AWARDS: 2014 - The Winner of The International Sfogato Ringtone & Signal Composers Competition - ringtones & signals The 5th International Sfogato Music & Arts Festival in Cracow 2014 - International Photography Awards IPA, New York - CITYZENS by Anna66 Andrzejewska, 3rd prize, category : moving images, music: Szymon Szewczyk