Аудіокниги
Nieznany
Pamiętnik ten powielony został w bardzo niewielkiej ilości egzemplarzy. Dlatego też żaden egzemplarz nie powinien być zniszczony przez jakieś tchórzliwe ręce. Niech każdy zeszyt obiega dziesiątki i setki czytelników, niech krąży aż do zupełnego zniszczenia, pełniąc swe zadanie w służbie polskiej informacji. Przekazuj go dalej tylko ludziom całkowicie pewnym, ale zarazem takim, którzy zobowiążą się puścić pamiętnik dalej. Pamiętnik ten napisał młody chłopak, ciężko chory po zwolnieniu z Oświęcimia blisko rok temu. Impulsem do napisania go, podług świadectwa najbliższych, było przede wszystkim żarliwe powiązanie, ponad życie trwalsze, z pozostawionymi w obozie towarzyszami. W każdym dniu, po wiele razy powracał do nich myślą i zdawało mu się, że szczegółowe opisanie, utrwalenie wszystkich okoliczności obozowego męczeństwa jest obowiązkiem tego, który się wydostał, jakkolwiek nie miał żyć dłużej. Z drugiej strony uważał za konieczne przedstawić różnorodny zespół więźniów Oświęcimia prawdziwie, tak jak jest, gdyż sądził, że społeczeństwo wie o tym niewiele, często też przedstawia sobie rzeczy inaczej, niż wyglądają. Rozstając się z życiem w młodym wieku, umierał w przeświadczeniu, że inni przetrzymają, że właściwa Polakom psychiczna odporność i umiejętność koncentrowania woli zdecyduje na ogół o możliwości zniesienia srogiego męczeństwa. Wkrótce po napisaniu pamiętnika - a praca ta zajęła choremu parę miesięcy - umarł. Zdaje się, że w końcu wypisałem to wszystko, czego mi jeszcze brakło. Umieram dobrej myśli. Z wielką uciechą konstatuję teraz: nie złamali i mnie!... Bynajmniej! Ani na chwilę. Muszę umrzeć, jak Jacek, z mechanicznych powodów: ta nerka! Ale będą żyli inni, przetrwa naród, powstanie Polska! Polska, której straszne cierpienia pod butem hitlerowskim sprawiły już, że się stanie teraz bastionem, opoką, twierdzą w walce przeciw wszelkim zakusom naśladowania Niemców, przeciw wszelkiemu totalizmowi, ciemiężeniu i poniewieraniu człowieka... Powrócimy do najpiękniejszych z naszych tradycji... Będzie Polska!
Otchłań Ganimedesa. Otchłań Ganimedesa 1: Emigrant (#1)
Tomasz Biedrzycki
Czerwiec 2012. Mieszkaniec Ziemi Martin van Hansen opuszcza przeludnioną macierzystą planetę w poszukiwaniu lepszego życia. Jego celem jest Ganimedes, największy księżyc Jowisza, gdzie potężna korporacja zdobyła dla ludzkości podwodne, niedostępne wcześniej obszary. Z pozoru idylliczne miejsce okazuje się źródłem wielu niebezpieczeństw. Holender musi stawić czoła sytuacjom, o których nikt nie mówił, kiedy wyruszał z Ziemi. Czy zdoła ocaleć?
Otchłań Ganimedesa. Otchłań Ganimedesa 2: Banita (#2)
Tomasz Biedrzycki
Dalsze losy emigranta z Ziemi, który osiedlił się na największym księżycu Jowisza. Martin van Hansen powraca na pole bitwy w pobliżu kopalni Almera. Chce odnaleźć Nami. Trafia na słaby trop, prowadzący wprost ku pirackiej przystani. Okazuje się, że jego wyobrażenia dotyczące Ganimedesa i obecności na nim człowieka są dalekie od rzeczywistości. Czy będzie w stanie ocalić dziewczynę i swoje własne życie? I czy bezwzględna korporacja puści płazem mieszanie się w jej interesy?
Otchłań Ganimedesa. Otchłań Ganimedesa 3: Uciekinier (#3)
Tomasz Biedrzycki
Trzecia część serii o Martinie van Hansenie, który emigrował z Ziemi, by znaleźć się na powierzchni Ganimedesa największego księżyca Jowisza. Wraz z poznanym w gnieździe przemytników Barrym Lavejoyem oraz odbitą z rąk korporacji Nami, Martin trafia do stacji Gecko, prosto w ręce przedstawiciela głęboko zakonspirowanego ruchu oporu. Szczęśliwie udaje im się wymknąć, lecz to nie koniec ucieczki, bo ich tropem wciąż podąża korporacyjny, bezwzględny łowca głów. Szukając schronienia trafiają do miejsca, o którego istnieniu wiedzą nieliczni ukrytej kolonii stworzonej przez pierwotnych mieszkańców Ganimedesa i współpracujących z nimi ludzi.
Sabina Ogrodnik
Kiedy dopadnie cię przeznaczenie, nawet nie próbuj uciekać. Emilia Klark, ambitna studentka medycyny z Poznania, kultywuje tradycje rodzinne. Jej rodzice również byli lekarzami, cenionymi i znanymi, często wyjeżdżającymi do ubogich rejonów świata, by nieść pomoc najbiedniejszym. Podczas jednej z takich misji stracili życie, a dziewczynką zaopiekowała się jej babcia. By podreperować swój skromny budżet, Emilia dorabia jako kelnerka w restauracji Zaklęcie. Pewnego dnia jest świadkiem strzelaniny, w której biorą udział rywalizujący ze sobą handlarze bronią. Od tego momentu jej poukładane życie zacznie przypominać pełen napięcia film sensacyjny. Film z zaskakującym, nieoczywistym zakończeniem... Czy Emilii uda się przetrwać w świecie, gdzie nie istnieje słowo litość"? Jaką rolę odegrają od lat skrywane, mroczne rodzinne sekrety? I kim okaże się mężczyzna, próbujący ją ocalić od najgorszego? Przed oczami zmaterializowała jej się nagle twarz mężczyzny. Jego twarz. Właściciela tej pięknej dłoni, która zaledwie przed chwilą ją dotykała. Badał ją teraz wzrokiem niczym trofeum, które w końcu udało mu się upolować. Znała dobrze te mroczne rysy. Michał Krauze był powodem wszystkich jej ostatnich problemów. Witaj szepnął. Ciężko było cię odnaleźć, przyznam. Jednak ja nigdy nie daję za wygraną, słyszysz? Nie wiem, dlaczego wydawało ci się, że uciekniesz przede mną...? Lecz muszę przyznać, że podjęta przez ciebie próba była niemal godna podziwu. Niemal.
Mira Jaworczakowa
Powieść dla dzieci 7-9-letnich, która weszła na stałe do kanonu lektur szkolnych. Jej bohaterką jest Kasia dotychczas wzorowa uczennica i ulubienica rodziców i dziadków której rodzi się siostrzyczka. Zazdrosna dziewczynka przeżywa bunt prowadzący do samozniszczenia: staje się agresywna, popada w konflikty z kolegami i z domownikami, przestaje się uczyć... I dopiero ciężka choroba siostrzyczki, do której Kasia sama się przyczyniła, pozwala jej zrozumieć, jak bardzo kocha małą, i wrócić do dawnego stylu życia. Mira Jaworczakowa studiowała fizykę na UW. Publikowała w czasopismach dla dzieci (. Płomyk", Iskierki", Świerszczyk"), współpracowała z Polskim Radiem jako autorka słuchowisk. Napisała wiele popularnych książek dla dzieci, do najbardziej znanych należą obyczajowe i psychologiczne powieści Oto jest Kasia", Zielone pióro", Coś ci powiem, Stokrotko" oraz opowieść dla młodszych czytelników Jacek, Wacek i Pankracek". Kochała zwierzęta, w swojej twórczości często podejmowała tematykę przyrodniczą, dużą wagę przywiązywała do spraw wychowawczych, kształtowania postaw moralnych i zachowań społecznych. Hanna Czajkowska malarka, graficzka, ilustratorka. Studia w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych rozpoczęła w 1939 roku, a ukończyła już po wojnie, pod kierunkiem . Tadeusza Pruszkowskiego (malarstwo) i Jana Marcina Szancera (grafika). Szybko nawiązała współpracę z wydawnictwami specjalizującymi się w literaturze dla dzieci. Przez całe życie zawodowe zajmowała się książkami dla najmłodszych zilustrowała ich ponad sto, a najbardziej znane to: Dzieci z Bullerbyn, Nils Paluszek i Karlsson z Dachu Astrid Lindgren (dzięki nim stała się specjalistką od skandynawskiej literatury dziecięcej), Bajka o rybaku i rybce Aleksandra Puszkina, Oto jest Kasia Miry Jaworczakowej i Zajączek z rozbitego lusterka Heleny Bechlerowej. Współpracowała z redakcją Misia. W swej twórczości stosowała czyste, wyraziste barwy, dążyła do uogólnienia, zachwycały też jej ilustracje kreskowe. Prace Hanny Czajkowskiej były wielokrotnie wystawiane w kraju i za granicą. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
Altan
Jest piękny, słoneczny dzień. Armando idzie do lasu zbierać poziomki, gdy nagle w krzakach zauważa coś niezwykłego: biało-czerwonego psa o imieniu Pimpa! Armando zabiera ją ze sobą do domu. Tam Pimpa odkrywa wiele nowych rzeczy i zaprzyjaźnia się z budzikiem, krzesłem w kuchni i lodówką... Tak zaczynają się przygody Pimpy! W tej ekscytującej opowieści młodsi i starsi słuchacze mogą wreszcie poznać odpowiedź na pytanie, skąd wzięła się Pimpa i jak poznała Armanda.
Otogizoshi: Księga japońskich opowieści
Osamu Dazai
Fascynująca interpretacja tradycyjnych opowieści japońskich osadzona przez autora w realiach II wojny światowej. Uniwersalne historie o uczuciach i zmaganiach z losem opowiedziane są w ciekawy, intrygujący sposób, a stare opowieści nabierają nowego sensu w obliczu wojennej tragedii. „Otogizōshi. Księga japońskich opowieści” to świetny przykład na książkę, która pozostając na wskroś „japońska” przemawia również do zachodniego czytelnika. Osamu Dazai (właśc. Shūji Tsushima; 1909-1948) to jedna z najważniejszych postaci w literaturze japońskiej. W czasie swojego burzliwego – bo naznaczonego uzależnieniami i licznymi próbami samobójczymi – życia zasłynął jako mistrz nowego stylu, świetnie władający językiem, potrafiący głośno wyrazić stany uczuciowe kolejnych pokoleń młodych Japończyków.