Результати пошуку
Biblia 1000- lecia Pallottinum
Autorem Dziejów Apostolskich według zgodnej tradycji Kościoła, jest św. Łukasz. W sprawie ustalenia czasu i miejsca napisania Dz brak pewnych danych. Przyjmuje się że powstały ok. 70 r. Zresztą data ma znaczenie drugorzędne, skoro wyjątkowa wartość tej księgi polega, z jednej strony, na tym, że autor był naocznym świadkiem znacznej części zdarzeń, a z drugiej na bogactwie źródeł, do których się odwołuje przy relacjonowaniu tego, czego sam nie widział. To stanowi gwarancję historycznej wartości księgi. Zamierzeniem tego dzieła jest ni mniej, ni więcej tylko przedstawienie historii i początków chrześcijaństwa. Całą księgę przenika atmosfera radości duchowej i nadprzyrodzonego podziwu, co może nie zachwycić tylko tych, którzy nie pojmują tego unikalnego fenomenu, jakim było narodzenie się chrześcijaństwa.
Biblia 1000- lecia Pallottinum
Niezależnie od tego, czy powstanie Ap datuje się na czasy Domicjana czy Nerona, jest nieodzowne dla właściwego jej rozumienia, aby została umiejscowiona w kontekście historycznym, w którym powstała: w czasie zamieszek i gwałtownych prześladowań, skierowanych przeciw rodzącemu się Kościołowi, podobnie bowiem jak apokalipsy, które ją poprzedzały (szczególnie Daniela) i z których wyraźnie czerpie inspiracje, jest ona przede wszystkim pismem okolicznościowym, przeznaczonym do podniesienia i umocnienia ducha chrześcijan, niewątpliwie wstrząśniętych tym, że mogło się rozpętać tak gwałtowne prześladowanie Kościoła Tego, który powiedział: ,,odwagi! Jam zwyciężył świat.
Biblia 1000-lecia Pallottinum
Religijne bogactwo psalmów jest oczywiste. Są one modlitwami ST, w których sam Bóg wzbudzał uczucia, jakie względem Niego powinny żywić Jego dzieci, oraz słowa, którymi powinny się do Niego zwracać. Odmawiał je nasz Pan, Jezus Chrystus, i Dziewica Maryja, apostołowie i pierwsi męczennicy. Kościół chrześcijański uczynił z psalmów swą oficjalną modlitwę, niczego w nich nie zmieniając. Te okrzyki uwielbienia, błagania i dziękczynienia, nie zmienione choć wyrwały się z duszy psalmistów w konkretnych okolicznościach ich epoki a także ich osobistego doświadczenia, mają wymowę uniwersalną, ponieważ wyrażają postawę, jaką powinien mieć wobec Boga każdy człowiek. Stare błagania stają się bardziej żarliwe, odkąd ostatnia wieczerza, krzyż i zmartwychwstanie pouczyły człowieka o nieskończonej miłości Boga, o powszechności i sile grzechu, o chwale obiecanej sprawiedliwych. Spełniają się w nadziei wyśpiewane przez psalmistów: Mesjasz przyszedł i panuje, a wszystkie narody są wezwane do uwielbiania Go