Результати пошуку
Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca
Katarzyna Droga
"Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca" - Nad Narwią W małym domku nad brzegami cichej czasem, innym zaś razem niespokojnej rzeki, zapomniany przez mieszkańców, stoi Wiluś. Wiluś jest zdobioną szafką z czasów cesarza Wilhelma — stąd nazwa. Odsunięty w kąt, skrywa rodzinne papiery: zdjęcia, notatki, dokumenty. Pamiątki po ludziach, którzy byli, żyli, a teraz już ich nie ma. Jednak Wiluś wiernie przechowuje w swym wnętrzu świadectwo istnienia. Sięga po nie Katarzyna Droga, by spełnić dawne marzenie: opisać historię swojej rodziny i urodę Podlasia… Wszystko zaczyna się od pamiętnika Janki, dziewczyny zaledwie pięć lat młodszej od odzyskanej, niepodległej Polski. Janka rodzi się i mieszka w niewielkiej wiosce Stokowo nad Narwią. Wiedziona potrzebą zachowania dla przyszłych pokoleń wiedzy o tym, co było, spisuje losy swych bliskich od początku dwudziestego wieku. Cała opowieść o pokoleniach osnuta jest wokół jej osoby, bo życie Janki upływa w najbardziej burzliwym okresie naszych najnowszych dziejów. Czas wojny i to, co po niej, mocno odbił się na losach rodziny, raz na zawsze odmieniając stabilny dotąd świat. "Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca" to książka o pewnej polskiej rodzinie i jej historii w dwudziestym wieku. Równocześnie jest to opowieść o wielu rodzinach. Niejeden Czytelnik znajdzie tu bowiem ślady własnych przodków. W końcu wielu z nas wywodzi się z takich maleńkich wiosek przycupniętych nad spokojnymi wodami przyjaznych rzek… Polecamy także książki o rozwiązywaniu problemów dostępne w naszej ofercie. Katarzyna Droga - absolwentka Wydziału Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, urodziła się na Podlasiu, w Zambrowie, w roku 1965. Jej przodkowie pochodzą z małej wsi nad Narwią i tu, w podlaskich miejscowościach, upłynęło jej dzieciństwo. Po ukończeniu studiów pracowała jako nauczycielka języka polskiego, potem jako dziennikarz i redaktor w prasie edukacyjnej i kobiecej, była także wydawcą czasopism młodzieżowych. Obecnie jest redaktor naczelną magazynu „SENS. Rozwój zdrowie piękno” Wydawnictwa Zwierciadło. Mieszka z rodziną w Warszawie, ma dwa psy, wielki sentyment do Pragi Południe i Krakowskiego Przedmieścia, które są jej codziennością, ale w każdej wolnej chwili powraca do rodzinnego domu nad Narwią. Patroni medialni: Książka Katarzyny Drogiej sprawiła, że zapomniałam o obiedzie, pracy, wieczornym filmie. To mój ulubiony gatunek — wspomnienia, w dodatku napisane prostym, ładnym językiem, bez tak modnych dzisiaj udziwnień. Zaplecione wątki dawniejsze i nowsze rzucone są na szerokie tło Podlasia i Mazur. Ciekawe postacie, ciepłe, wielowymiarowe, sprawiają, że podczas czytania wsiąkamy w ich dzieje i chcemy być z nimi, nie bacząc na odłożone obowiązki. Taki czar mają wspomnienia! Może dlatego, że dzisiejszy świat pędzi, media szaleją, a tu, w opowieści Katarzyny-Marianny, świat zatrzymał się i możemy w nim tkwić, ciekawi dalszych losów bohaterów… choć dotarliśmy do ostatniej strony i wiemy, że to już koniec! Bardzo serdecznie polecam, świetna lektura! Małgorzata Kalicińska, autorka sagi rodzinnej Dom nad rozlewiskiem Są książki, które czytam jednym tchem - często szybko o nich zapominając - i takie, których lekturę przeciągam, nie chcąc się z nimi rozstać. Pokolenia to książka, którą chce się żyć jak najdłużej - bogactwem jej postaci, ich charakterów i losów. Historia Janki i jej rodziny, choć bardzo osobista, jest niezwykle uniwersalna. Polecam! Katarzyna Montgomery, Zwierciadło, Mała Czarna „Pragnę, aby czytelnicy pokochali bohaterów mojej książki” — powiedziała mi Katarzyna. Trudno ich nie kochać! Żyją pełnią życia w niełatwym świecie, z siłą i odwagą mierzą się z losem. To książka pisana każdą komórką ciała, w rytmie serca. Sprawdźcie! Renata Arendt-Dziurdzikowska, dziennikarka „Zwierciadła”, trenerka rozwoju osobistego, coach, Mistrz NLP, autorka książek Tym, którzy mają dość krzykliwego miasta, pragną na chwilę uciec od współczesności w nastrojowy początek minionego stulecia, nad rozległe łąki i brzeg cichej Narwi, polecam wyprawę w Wiek deszczu, wiek słońca Kasi Drogiej. Chwila ucieczki może się przedłużyć, bo opowieść rodzinna o miłości, przyjaźni, tajemnicach i dramatach kilku pokoleń nie jest krótka, lecz zajmująca i zmienna jak burzliwy wiek XX. Wzrusza i bawi, czasem przeraża, ale losy bohaterów dowodzą, że po smutku jednak nadchodzi szczęście. Jak słońce po deszczu. Edyta Jungowska, aktorka Książkę Katarzyny Drogiej Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca czyta się jak powieść, bo też jest w niej wszystko, co potrzebne dobrej powieści: bohaterka, która budzi sympatię, uwikłana w zdarzenia ważne dla całej epoki, wzloty i upadki, nagłe zwroty akcji, dramaty i cudowne spełnienie. Autorka chwyta szczegóły, w których rozpoznajemy skrawki własnych rodzinnych wspomnień i dzięki którym widzimy wielką przemianę świata, zachodzącą w ciągu jednego życia. I jeśli wziąć pod uwagę, że jest to historia prawdziwych osób, których życiorys podobny jest w zarysach do innych życiorysów, lecz zachowuje pewne znaki szczególne, to już wiadomo, że to książka niezwykła. Lekka, chwilami żartobliwa, ciepła opowieść rodzinna, w której — jak przy wigilijnym stole — pozostawiono miejsce na uczucia czytelników. Bo jeśli tak wygląda zwyczajne życie, to naprawdę warto je przeżyć. Hanna Samson, psycholożka, pisarka, dziennikarka Ładnie napisane Pokolenia wpisują się w nurt literatury zawsze chętnie czytanej. Można ją nazwać „zwierciadłem czasu”. Opisuje najciekawsze ludzkie historie — bo prawdziwe. Katarzyna Miller, psychoterapeutka, filozofka, poetka, pisarka Pokolenia to jedna z tych książek, które tworzą korzenie polskiego lasu. Korzenie rodzinne. A bez takich korzeni jesteśmy ułomnym społeczeństwem i narodem. Ta książka zręcznie i wdzięcznie łączy dokument, relację, pamiętniki z fabularyzowana narracją. Jak na dłoni widać tu polski dramat na przestrzeni XX wieku, odzyskanie niepodległości, dwie światowe wojny, opresję nowego ustroju. W wędrówce przez pokolenia widzimy okrucieństwa okupacji, tragedie żydowskich sąsiadów, nawet dramat wysiedlanych po wojnie Niemców. I w końcu zwykłe życie. To świadectwo rodzinne z mocną wkładką społeczną i moralną, czasami poetycka opowieść o przeszłości, opowieść sprawiedliwa — co niełatwe tam, gdzie było tyle zła. Tomasz Jastrun, poeta, pisarz, publicysta
Honorata Chorąży-Przybysz
Wstyd się przyznać, lecz ta książka powstała z mojego... zdenerwowania i zamiłowania do bycia przekorną. Nigdy nie lubiłam nieprawdziwej wizji życia emigrana-nieudacznika, pracującego całe życie gdzieś w podrzędnym barze, za marne pieniądze i do tego nielegalnie. W pewnym momencie polskie media i prasa skupiły się głównie na ukazaniu smutnego losu emigranta, który nie znajduje upragnionej krainy mlekiem i miodem płynącej, lecz jedynie poniżenie i zawodową porażkę. Miałam dość! Postanowiłam się zbuntować! Książka pokazuje i tłumaczy dlaczego tak wielu emigrantom się nie udaje i co zrobić by jednak odnieść sukces emigracyjny, na przekór stereotypom i mitom społecznym. Udowodniłam swoim życiem, że sukces na emigracji jest możliwy i pragnę by jeszcze więcej osób podążyło moją ścieżką, bo zwyczajnie na to zasługują! Jest to wyjątkowy poradnik dla emigrantów (i nie tylko) dotyczący tego jak odnieść sukces zawodowy w nowym kraju.Pokazuje, że nie tylko znajomość języka decyduje o sukcesie za granicą, ale przede wszystkim inteligencja społeczna, czyli określony sposób zachowań oraz działań, które umożliwiają adaptację w innym kraju. Książka obala kilka typowych mitów związanych z wiarą w sukces na emigracji, objaśniając przyczyny ich powstania i popularności. Dzieło dużo uwagi poświęca tematyce motywacji wewnętrznej oraz inteligencji społecznej, które są kluczowe w procesie pozytywnej adaptacji do nowych warunków emigracyjnych. Przykłady, poparte moim własnym doświadczeniem, niekiedy smutne, niekiedy humorystyczne pozwalają czytelnikowi zrozumieć prawidła swoistej "psychologii społecznej emigracji". Spis treści: WSTĘP To jest możliwe! Sukces zawodowy zagranicą. Krótko o mnie "emigrantce z wyboru" Emigracja zarobkowa po 2004 roku. Jak to się stało? Społeczeństwo ucieka, a w konserwie już nie Stalin tylko Polak Młodzi gniewni Grupy zawodowe Rodziny, krewni i "znajomi królika" PUŁAPKI EMIGRACJI Typ "emigranta-utkwionego" Błędne koło "magistra w magazynie"- dlaczego tak wielu ludzi wykształconych pracuje poniżej swoich kwalifikacji Łatwe złego początki... Być a mieć - oto jest pytanie! Błędne koło OBALAMY MITY O SUKCESIE NA EMIGRACJI Musisz znać język obcy perfekcyjnie, by znaleźć dobrą pracę (o tym że często bardziej liczy się inteligencja społeczna niż umiejętności językowe!) Nie tak wielu urodziło się geniuszem... Dlaczego ludzie tak myślą? Jak dobrze muszę znać język obcy? Język a inteligencja społeczna Dobra praca tylko po znajomości - a co kiedy tych znajomości nie mamy? Czasem z rodziną najlepiej wychodzi się tylko na... zdjęciu! Samotny jak palec Najpierw uniwersytet, potem dobra praca. A jednak czasem na emigracji jest odwrotnie Co liczy się naprawdę w nowoczesnym świecie sukcesu? Schowaj dumę do kieszeni i naucz się sprzedawać... siebie! Za granicą jest już za dużo Polaków i nie ma już pracy - czy to prawda? Żaden obcokrajowiec nie dostanie dobrej pracy: czy rasizm i uprzedzenia naprawdę blokują? NA CO MUSISZ BYĆ PRZYGOTOWANY Trudności językowe: przede wszystkim nastaw się na ciężką pracę! Strategie życia z językiem obcym Spolszczenie mediów na emigracji Praca z Polakami a postęp językowy Szkoła językowa Codzienność po angielsku Wyboje na drodze do sukcesu: formalności, formalności i jeszcze raz formalności Zderzenie kultur Kilka podstawowych różnic kulturowych, których znajomość ułatwia codzienne życie OK! Uśmiech You! Brak formalności Zawsze rozmawiaj o ... pogodzie Tęsknota za rodziną, przyjacółmi i życiem w kraju: jak posmakować trochę Polski na obczyźnie (w przenośni i dosłownie) Pakistańczycy, bigos i "Pani Domu" Ósmy cud świata SKUTECZNE ZACHOWANIE Pozwól by twoje wady stały się zaletami: jak wykreować swój pozytywny wizerunek emigracyjny Przełam stereotypowy wizerunek emigranta Nie udawaj że jesteś Anglikiem! Sprawa akcentu i przyznawania się do swojej narodowości Parodia udawania Kwestia imion Przeklęty akcent Inteligencja społeczna w praktyce: zrób użytek ze swoich wad i wypromuj sam siebie! Bądź sobą nawet... z polskim akcentem! Uwierz w sukces i mów o tym! Ciesz się ze swojej unikalności Inteligencja społeczna - dlaczego to tak ważne? "Polacy-Ponuracy" O mentalności narodowej i jak się do niej dostosować SKUTECZNE DZIAŁANIE Plan Personalny: ustal, co chcesz osiągnąć, by wiedzieć gdzie zmierzasz -technika małych kroczków Mapa umysłu Technika małych kroczków (schody motywacyjne) Język obcy na każdym kroku Pierwsze miesiące - zanurzenie totalne Media Książki i gazety Kiedy ręce bolą od... mówienia Słodkich snów Efektywne poszukiwanie pracy Agencje pracy Job centre Prasa, internet Znajomi Inne Ty na rozmowie kwalifikacyjnej jak się zaprezentować, czego unikać, jak odpowiadać Pierwszy dzień w pracy- jak przetrwać? Codzienność w pracy, relacje z szefem i współpracownikami, spotkania po pracy Kolega szef - a jednak nie do końca Po pracy Szukanie nowej pracy, odejście z firmy, referencje Szukaj nowej pracy dużo wcześniej Nie pal za sobą mostów - kwestia referencji Nie daj się odizolować - żyj "normalnie" na emigracji Żyć z Polakami czy nie? Czy warto trzymać się z rodakami? Żyj "normalnie", a nie jak niewolnik ZAKOŃCZENIE Co po emigracji: możliwości po powrocie do kraju Emigracja do innego kraju? Nowe wyzwania - Nowa przygoda! DODATEK - NOWOMOWA EMIGRANTÓW Jak Polacy spolszczyli angielski, czyli słówka angielskie w nowej wersji!
Wojna w Ukrainie. Kobiece historie
Wiktoria Czyrwa, Olga Smetanska
Czy pamiętamy, co robiliśmy 23 lutego 2022 roku? Niewielu zapewne przypomina sobie, że to była środa. Ot, dzień jak co dzień. Praca, dom, obiad, jakieś zakupy, pomoc dzieciom w lekcjach. Wszędzie podobnie, te same sprawy, troski, radości, na Wschodzie, czy na Zachodzie. Ella Iwanowa, blogerka kulinarna z Krzywego Rogu pamięta, że tego dnia kupili piekarnik. Ella wybierała go od dawna, bo był potrzebny jej do pracy. Jednak w domu nagle okazało się, że piekarnik nie nagrzewa się dobrze. Postanowili zadzwonić do serwisu następnego dnia. Dla Mariny Jagodkiny, aktorki i prezenterki radiowej z Kijowa, to także był zwyczajny dzień. Może poza tym, że przygotowywali się do wyjazdu następnego dnia, do Charkowa, to pierwsze miasto ich teatralnego tournée po Ukrainie. Wyjazd zaplanowali wcześnie rano, przygotowywali się do trasy, powtarzali role. W Ukrainie ludzie zapamiętali 23 lutego, bo był to ostatni dzień pokoju, ostatni dzień życia, jakie mieli do tej pory. 24 lutego pamiętamy dużo lepiej. Z mediów dowiedzieliśmy się o wojnie. Zdumienie, strach, nieraz przerażenie i współczucie. Mówiło się już jakiś czas, że wojna może wybuchnąć. Ale przecież to absurdalne, niemożliwe, takie rzeczy nie mogą się dziać! W Ukrainie wojna toczy się od 2014 r., ludzie żyli jednak normalnie, działania zbrojne były prowadzone lokalnie, ale żeby taka jawna agresja, próba podboju? To się nie mieści w głowie, nawet gdy wojna czai się z każdego kąta. (...) Wybuchła wojna i „coś trzeba było robić”. Nasze bohaterki szybko uczyły się żyć w tych nowych realiach. Opowieści tej książki opowiadają właśnie o zaradności i sile kobiet. Ich determinacji i walce o każdy dzień, bezpieczeństwo dla najbliższych, czy to będzie rodzina, czy ukochany zwierzak. Wojna zmienia sposób patrzenia na świat, zwraca uwagę na inny system wartości. Switłana Musienka, znana prawniczka pracująca dla międzynarodowych kancelarii, mówi, że nigdy nie cieszyła się tak bardzo, jak wtedy, kiedy udało im się zdobyć worek mąki, gdy przyszło im żyć na terenie okupowanym przez rosjan (pisownia zamierzona). Wojna też zbliża rodziny, „skazuje” na wspólnie spędzanie czasu, grę w szachy, gry planszowe, o tym także opowiada Switłana Musienko. Autorkami książki są dwie dziennikarki z Kijowa, które pozostały w czasie wojny w Ukrainie. W książce znajdują się też opowieści czterech kolejnych autorek – dziennikarek z Kijowa i Lwowa. Pierwsze opowieści powstały w pierwszych dniach i tygodniach wojny, kiedy jeszcze nie było nic wiadomo o zbrodniach rosjan w Buczy, czy Mariupolu. Ostatnie już w trzecim miesiącu wojny, w którym wciąż nie było wiadomo, kiedy to się skończy, ale było jasne, że naród ukraiński jest niepokonany. Dziennikarka Wiktoria Czyrwa pisała: „Za swój wkład w zwycięstwo Ukrainy uważam niesienie światu informacji o zbrodniach żołnierzy rosyjskich, a także historie osób dotkniętych wojną”. Ta książka ma być dokumentem epoki, nieść przekaz światu o zwykłym codziennym bohaterstwie, o ludziach, którym odebrano jutro. Nie można zapomnieć o zbrodniach, to nie jest tylko wojna putina (pisownia celowa), to wojna rosjan przeciw Ukrainie. To nie są tylko zbrodnie putina, to są zbrodnie rosjan. Książka jest też uwieńczeniem akcji Dziennikarze dziennikarzom, w której polskie media publikowały reportaże ukraińskich dziennikarek. Uczestniczyły w niej: Wysokie Obcasy, Kobieta, Gazeta.pl, Zwierciadło, Ofeminin.pl, Gazeta Bankowa, Twój Styl. Wybrane reportaże, które zostały już opublikowane w mediach, zamieszczamy w książce, dzięki uprzejmości redakcji i wydawnictw. Twórcy książki serdecznie dziękują redakcjom i wydawnictwom, które wsparły akcję Dziennikarze dziennikarzom, wsparły dziennikarki z Ukrainy w najtrudniejszych dniach, dając możliwość kontynuowania pracy i pasji dziennikarskiej, wsparcie materialne i solidarność. Szczególnie dziękujemy redakcji Wysokich Obcasów – wydawnictwo Agora, Zwierciadła – wydawnictwo Zwierciadło, Twojego Stylu – wydawnictwo Bauer za zgodę na publikację artykułów, które wcześniej ukazały się na ich łamach. Fragment Wstępu do książki