Результати пошуку
Dzikie dziecko. Jak wspierać rozwój psychoruchowy dziecka w zgodzie z naturą
Leszek Naziemiec
Dzikie dziecko rozwija się w zgodzie ze swoją naturą Ta książka powstała przede wszystkim z myślą o rodzicach, którym właśnie urodziło się dziecko. Przedstawione w niej pomysły i idee mogą być stosowane w domu i poza nim, w żłobku, przedszkolu i pierwszych klasach szkoły podstawowej. Przydadzą się również terapeutom, którzy na co dzień pracują z niemowlętami i maluchami, dbając o ich aparat ruchu. Żyjemy w warunkach diametralnie innych od tych, w których na świecie pojawił się nasz gatunek. Cywilizacja zmieniła bardzo dużo ― także sposób, w jaki opiekujemy się dziećmi. Umieszczamy je w różnego rodzaju nosidłach, fotelikach i bujakach, uczymy chodzić w butach, korygujemy postawę i sposób, w jaki chodzą czy siedzą. To wszystko wyrazy troski o najmłodszych, które jednak... nie zawsze są dla nich dobre. Jeśli chcesz się dowiedzieć, jak w zgodzie z naturą wspomóc rozwój sensomotoryczny swojego dziecka ― ten poradnik jest dla Ciebie!
Orestes Kowalski
Dlaczego lepiej być weganinem Paul McCartney stwierdził kiedyś, że gdyby rzeźnie miały szklane ściany, każdy byłby wegetarianinem. Może. Może powiedział to Paul, a może jego żona Linda. Może gdyby ubojnie zwierząt były ze szkła, wielu z nas porzuciłoby jedzenie ich ciał. A może ludzie machnęliby ręką i nadal konsumowaliby mięso i produkty odzwierzęce, nawet jeśli nie mogliby dłużej usprawiedliwiać się niewiedzą. Zaraz, zaraz! Przecież w internecie jest mnóstwo informacji. Filmy z rzeźni są dostępne na YouTube, wystarczy jedno kliknięcie... Rzeźnie MAJĄ szklane ściany, co nie powstrzymuje większości ludzi od konsumpcji mięsa. Czyżby wiedza niczego w tym zakresie nie zmieniła? Czyżby ludzie byli po prostu okrutni i nic nie mogło zmienić ich postawy? Weganie, którzy porzucili mięso i produkty odzwierzęce z przyczyn ideowych, mają często skłonność do piętnowania mięso- i nabiałożerców jako osób niemoralnych. Część środowiska wegan lubi uważać się za lepszych. W końcu MY nie krzywdzimy zwierząt. Tylko czy taka postawa daje coś poza poczuciem wyższości? Czy może doprowadzić do zmiany zwyczajów żywieniowych większości społeczeństwa? Owszem, rezygnacja z produktów odzwierzęcych jest decyzją głęboko etyczną, ale droga do jej podjęcia nie wiedzie przez upokarzanie mięsożerców. Właściwą postawą weganina wobec przyszłego weganina powinno być argumentowanie. Odpowiednimi, logicznymi argumentami można dotrzeć do wielu potencjalnych wegan i pomóc im stać się faktycznymi weganami. Ta książka powstała właśnie po to, by przekonać nieprzekonanych.
Orestes Kowalski
Dlaczego lepiej być weganinem Paul McCartney stwierdził kiedyś, że gdyby rzeźnie miały szklane ściany, każdy byłby wegetarianinem. Może. Może powiedział to Paul, a może jego żona Linda. Może gdyby ubojnie zwierząt były ze szkła, wielu z nas porzuciłoby jedzenie ich ciał. A może ludzie machnęliby ręką i nadal konsumowaliby mięso i produkty odzwierzęce, nawet jeśli nie mogliby dłużej usprawiedliwiać się niewiedzą. Zaraz, zaraz! Przecież w internecie jest mnóstwo informacji. Filmy z rzeźni są dostępne na YouTube, wystarczy jedno kliknięcie... Rzeźnie MAJĄ szklane ściany, co nie powstrzymuje większości ludzi od konsumpcji mięsa. Czyżby wiedza niczego w tym zakresie nie zmieniła? Czyżby ludzie byli po prostu okrutni i nic nie mogło zmienić ich postawy? Weganie, którzy porzucili mięso i produkty odzwierzęce z przyczyn ideowych, mają często skłonność do piętnowania mięso- i nabiałożerców jako osób niemoralnych. Część środowiska wegan lubi uważać się za lepszych. W końcu MY nie krzywdzimy zwierząt. Tylko czy taka postawa daje coś poza poczuciem wyższości? Czy może doprowadzić do zmiany zwyczajów żywieniowych większości społeczeństwa? Owszem, rezygnacja z produktów odzwierzęcych jest decyzją głęboko etyczną, ale droga do jej podjęcia nie wiedzie przez upokarzanie mięsożerców. Właściwą postawą weganina wobec przyszłego weganina powinno być argumentowanie. Odpowiednimi, logicznymi argumentami można dotrzeć do wielu potencjalnych wegan i pomóc im stać się faktycznymi weganami. Ta książka powstała właśnie po to, by przekonać nieprzekonanych.
Jak porozumieć się z nastolatkiem. 10 rzeczy, które powinien wiedzieć każdy rodzic
Paulina Pawłowska
Nastolatek - już nie dziecko, jeszcze nie dorosły, jak się z nim porozumieć? Okres nastoletni to trudny czas. Zarówno dla dorastającego człowieka, jak i dla jego rodziców. To ten moment, kiedy znika dobrze nam znane dziecko, a w jego miejsce pojawia się osoba, która może i przypomina naszą pociechę fizycznie, ale psychicznie... Zrozumienie nastolatków wydaje się pozostawać poza naszym zasięgiem. Mimo wszystko próbujemy - i co jakiś czas zadajemy najbardziej znielubione przez nich pytanie: jak było w szkole? Wiemy, że ono nie pomaga w nawiązaniu kontaktu, ale nadal po nie sięgamy, ponieważ brakuje nam pomysłu na to, co innego można zrobić, by zbliżyć się do nastolatka. Wbrew temu, co czasem możemy odczuwać, jako rodzice wcale nie jesteśmy bezradni wobec nieoczywistego toku myślenia i zachowania naszych dzieci. Kluczem do ich zrozumienia jest poświęcenie odrobiny czasu na to, by się dowiedzieć, czego naprawdę potrzebują nastolatki, a czego zupełnie nie. Jakie pytania mogą wywołać u nich frustrację, a które będą wstępem do pogłębionej rozmowy. Jakiego rodzaju wsparcia rzeczywiście oczekują od nas nastolatki, a czego wolą z naszej strony uniknąć? Z tym poradnikiem będzie Ci łatwiej je dostrzec, zrozumieć. Po prostu - będzie Ci łatwiej dogadać się z Twoim nastolatkiem.
Jak porozumieć się z nastolatkiem. 10 rzeczy, które powinien wiedzieć każdy rodzic
Paulina Pawłowska
Nastolatek - już nie dziecko, jeszcze nie dorosły, jak się z nim porozumieć? Okres nastoletni to trudny czas. Zarówno dla dorastającego człowieka, jak i dla jego rodziców. To ten moment, kiedy znika dobrze nam znane dziecko, a w jego miejsce pojawia się osoba, która może i przypomina naszą pociechę fizycznie, ale psychicznie... Zrozumienie nastolatków wydaje się pozostawać poza naszym zasięgiem. Mimo wszystko próbujemy - i co jakiś czas zadajemy najbardziej znielubione przez nich pytanie: jak było w szkole? Wiemy, że ono nie pomaga w nawiązaniu kontaktu, ale nadal po nie sięgamy, ponieważ brakuje nam pomysłu na to, co innego można zrobić, by zbliżyć się do nastolatka. Wbrew temu, co czasem możemy odczuwać, jako rodzice wcale nie jesteśmy bezradni wobec nieoczywistego toku myślenia i zachowania naszych dzieci. Kluczem do ich zrozumienia jest poświęcenie odrobiny czasu na to, by się dowiedzieć, czego naprawdę potrzebują nastolatki, a czego zupełnie nie. Jakie pytania mogą wywołać u nich frustrację, a które będą wstępem do pogłębionej rozmowy. Jakiego rodzaju wsparcia rzeczywiście oczekują od nas nastolatki, a czego wolą z naszej strony uniknąć? Z tym poradnikiem będzie Ci łatwiej je dostrzec, zrozumieć. Po prostu - będzie Ci łatwiej dogadać się z Twoim nastolatkiem.
Jedzenie emocjonalne i inne podjadania. Jak poprawić swoje relacje z jedzeniem
Joanna Derda, Marta Pawłowska
O jedzeniu emocjonalnym Jedzenie to konieczność - bez energii, którą nam daje, nie przeżyjemy. Jest jednak czymś znacznie ważniejszym niż tylko naturalnym sposobem na dostarczenie sobie paliwa. Z jedzenia czerpiemy przyjemność, celebrujemy je i potrafimy się nim delektować. Niestety, bywa ono także niebezpieczne - usidleni przez marketing, ale też przez własne, utrwalane latami złe nawyki żywieniowe, sami wyrządzamy sobie krzywdę, nieodpowiednio się odżywiając. Tyjemy, chorujemy, cierpimy z powodu niedoboru witamin i minerałów. Albo wpadamy w pułapkę kompulsywnego odchudzania lub tak restrykcyjnie przestrzegamy reguł zdrowego odżywania, aż... staje się ono niezdrową obsesją. To nie jest kolejna pozycja poświęcona cudownej, jedynie słusznej i skutecznej diecie. To książka o jedzeniu, o naszych z nim relacjach, często niełatwych, a także o mechanizmach powodujących, że pielęgnujemy szkodliwe nawyki żywieniowe, nawet jeżeli wiemy, że są dla nas złe. Zrozumienie przyczyn, dla których zachowujemy się przy stole czy w sklepie tak, a nie inaczej, stanowi punkt wyjścia do tego, by na nowo poczuć smak życia - harmonijnego, zrównoważonego, pełnego dobrych emocji. Jak podkreślają autorki, nie ma tu prostych rad czy kilkunastu punktów z zadaniami do wykonania, książka z założenia bowiem ma być źródłem inspiracji, dodać odwagi do wejścia na drogę mądrej zmiany. O książce w mediach: Anna Maruszeczko - Wojowinicy i Wojowniczki: Marta Pawłowska – "OK, zjedz drożdżówkę, ale w wolności". O naprawie relacji z jedzeniem Radio Klinika: Ptasim mleczkiem dziury w sercu nie zatkasz! Podcast o naszych relacjach z jedzeniem Ofeminin.pl: "Otyłość to często nie nasza wina, ale zawsze nasza odpowiedzialność" Onet:pl (Styl życia): Kaloryczne emocje. W jedzeniu szukamy pocieszenia Charaktery.eu: Jak jeść, żeby nie zwariować, czyli o jedzeniu emocjonalnym Zwierciadlo.pl: Jedzenie emocjonalne - na stres, w nagrodę, na pocieszenie... Styl.pl: Gorzkie emocje przełykamy z cukrem Psychologiaprzykawie.pl: Kaloryczne emocje Pytanie na Śniadanie (PnŚ): Jedzenie a emocje Ketoreva.pl: Jedzenie emocjonalne i inne podjadania Jak przestać zajadać emocje? LIVE z Martą Pawłowską i Joanną Derdą Zwierciadlo.pl: Sabotażyści diety. Kto i dlaczego staje na naszej drodze do zdrowia? pl.aleteia.org: „Czekoladą dziury w sercu nie załatamy”. Czym jest emocjonalne jedzenie? [Wywiad] Radio Warszawa · Recepta 2021 - 09 - 13
Jedzenie emocjonalne i inne podjadania. Jak poprawić swoje relacje z jedzeniem
Joanna Derda, Marta Pawłowska
O jedzeniu emocjonalnym Jedzenie to konieczność - bez energii, którą nam daje, nie przeżyjemy. Jest jednak czymś znacznie ważniejszym niż tylko naturalnym sposobem na dostarczenie sobie paliwa. Z jedzenia czerpiemy przyjemność, celebrujemy je i potrafimy się nim delektować. Niestety, bywa ono także niebezpieczne - usidleni przez marketing, ale też przez własne, utrwalane latami złe nawyki żywieniowe, sami wyrządzamy sobie krzywdę, nieodpowiednio się odżywiając. Tyjemy, chorujemy, cierpimy z powodu niedoboru witamin i minerałów. Albo wpadamy w pułapkę kompulsywnego odchudzania lub tak restrykcyjnie przestrzegamy reguł zdrowego odżywania, aż... staje się ono niezdrową obsesją. To nie jest kolejna pozycja poświęcona cudownej, jedynie słusznej i skutecznej diecie. To książka o jedzeniu, o naszych z nim relacjach, często niełatwych, a także o mechanizmach powodujących, że pielęgnujemy szkodliwe nawyki żywieniowe, nawet jeżeli wiemy, że są dla nas złe. Zrozumienie przyczyn, dla których zachowujemy się przy stole czy w sklepie tak, a nie inaczej, stanowi punkt wyjścia do tego, by na nowo poczuć smak życia - harmonijnego, zrównoważonego, pełnego dobrych emocji. Jak podkreślają autorki, nie ma tu prostych rad czy kilkunastu punktów z zadaniami do wykonania, książka z założenia bowiem ma być źródłem inspiracji, dodać odwagi do wejścia na drogę mądrej zmiany. O książce w mediach: Anna Maruszeczko - Wojowinicy i Wojowniczki: Marta Pawłowska – "OK, zjedz drożdżówkę, ale w wolności". O naprawie relacji z jedzeniem Radio Klinika: Ptasim mleczkiem dziury w sercu nie zatkasz! Podcast o naszych relacjach z jedzeniem Ofeminin.pl: "Otyłość to często nie nasza wina, ale zawsze nasza odpowiedzialność" Onet:pl (Styl życia): Kaloryczne emocje. W jedzeniu szukamy pocieszenia Charaktery.eu: Jak jeść, żeby nie zwariować, czyli o jedzeniu emocjonalnym Zwierciadlo.pl: Jedzenie emocjonalne - na stres, w nagrodę, na pocieszenie... Styl.pl: Gorzkie emocje przełykamy z cukrem Psychologiaprzykawie.pl: Kaloryczne emocje Pytanie na Śniadanie (PnŚ): Jedzenie a emocje Ketoreva.pl: Jedzenie emocjonalne i inne podjadania Jak przestać zajadać emocje? LIVE z Martą Pawłowską i Joanną Derdą Zwierciadlo.pl: Sabotażyści diety. Kto i dlaczego staje na naszej drodze do zdrowia? pl.aleteia.org: „Czekoladą dziury w sercu nie załatamy”. Czym jest emocjonalne jedzenie? [Wywiad] Radio Warszawa · Recepta 2021 - 09 - 13
Jesteś wartościowa! 10-tygodniowy trening doceniania siebie. Wydanie II
Małgorzata Trzaskowska
Tylko 70 dni dzieli Cię od prawdziwego poczucia własnej wartości Pomocna, zawsze uśmiechnięta, ustępliwa, pracowita, gotowa do poświęceń dla bliskich i stawiająca potrzeby innych ponad własne ― identyfikujesz się z tymi określeniami? Ze wszystkich sił starasz się taka być, a w środku... ciągła walka. Z jednej strony bowiem masz dosyć bycia miłą, urobioną po pachy kobietą bez prawa do odczuwania smutku i gniewu, z drugiej ― czujesz, że tylko jeśli będziesz uosabiać powyższe cechy, zasłużysz sobie na miano osoby wartościowej. Tyle że to tak nie działa. Ani poświęcanie siebie, ani zaprzeczanie sobie nie doprowadzą Cię do punktu, w którym ludzie będą Cię doceniać i szanować. Co więcej, lekceważąc własne potrzeby, wartości, emocje, zmierzasz do smutnego, ciemnego miejsca, pełnego frustracji, cierpienia i pogardy dla samej siebie. Na szczęście nie jesteś na nie skazana. Możesz wybrać zupełnie inną drogę. W jej trakcie, stosując 10 skutecznych strategii, nauczysz się doceniać siebie taką, jaka jesteś. Strategie te pomogą Ci uwolnić się od lęku przed byciem "nie dość dobrą" i sprawią, że przestaniesz nieustannie siebie naprawiać. Zamiast tego zaczniesz siebie akceptować. W efekcie zrozumiesz, że do poczucia własnej wartości nie potrzeba Ci aprobaty innych ludzi. Będziesz je odtąd czerpać z własnego wnętrza ― z tego, kim naprawdę jesteś. Z całym zestawem Twoich własnych potrzeb, wartości i emocji. Brzmi dobrze? Zatem zaczynamy ― daj sobie 10 tygodni na zmianę!