Wydawca: 16
Stendhal
Młody Julian Sorel, syn drwala, marzy o karierze oficera. Jednak po klęsce Napoleona musi pożegnać się z planami na przyszłość. Jedyną szansą na wyrwanie się z domu i podążanie za ambicjami jest wstąpienie na drogę duchowną. Przedtem jednak chłopak podejmuje się pracy nauczyciela w posiadłości państwa de Renal, gdzie zadurza się w pani domu. Kiedy romans wychodzi na jaw, Julian w atmosferze skandalu opuszcza dwór. Choć jego życie płynie dalej, echa przeszłości uniemożliwiają mu odcięcie się od tego, co było.
Stendhal
"Czerwone i czarne" to jedna z fundamentalnych powieści europejskiego realizmu psychologicznego. Stendhal z niemal chirurgiczną precyzją ukazuje ambicje, sprzeczności i dążenia swojego bohatera, który balansuje między miłością a wyrachowaniem w postnapoleońskiej Francji. Konflikt między szczerym uczuciem a pragnieniem społecznego awansu nie jest łatwy do rozstrzygnięcia i to właśnie ta moralna niejednoznaczność sprawia, że książka jest ponadczasowym dziełem. Proza autora jest bezpośrednia, analityczna, często ironiczna, a obraz hipokryzji burżuazji i duchowieństwa, jaki tworzy, pozostaje druzgocący. [Sergi Lapeira, goodreads.com] Jedna z najbardziej fascynujących książek, jakie czytałem. Język, ówczesne życie towarzyskie, władza i intrygi. Utwór z dawnych lat, który zdecydowanie przetrwał próbę czasu. [Moe Mur, amazon.com] Opublikowane w 1830 r. "Czerwone i czarne" to obok "Pustelni parmeńskiej" najsłynniejsze dzieło Stendhala. Tytułowe kolory symbolizują mundur i sutannę, czyli Francję napoleońską i Francję w epoce restauracji Burbonów. Julian Sorel, młody plebejusz - zdolny, wrażliwy, rozkochany w literaturze i piękny - marzy o awansie społecznym i olśniewającej karierze. Po namiętnym romansie z żoną swego chlebodawcy chroni się w seminarium duchownym, wkrótce jednak porzuca je, by wyruszyć na podbój Paryża i wielkiego świata. Wykorzystując swój urok, inteligencję i wrażenie, jakie robi na kobietach, krok po kroku wkrada się w łaski wyższych sfer. Determinacja, z jaką dąży do celu, każe mu odrzucić skrupuły natury moralnej. Kiedy burzliwy związek z piękną Matyldą otwiera mu drogę do upragnionej kariery, sytuacja zaczyna się komplikować. [Wydawnictwo SBM, 2023] Niewiele książek pochłonęło mnie tak całkowicie, jak ta francuska powieść napisana prawie dwieście lat temu. [lotzintranslation.com] To, co mnie od początku urzekło, to przede wszystkim postać Juliana. Duża w tym zasługa Stendhala, że tak drobiazgowo przedstawiony egoista, pełen dumy i hipokryzji, może wzbudzić sympatię czytelnika. Na uwagę zasługują też postacie kobiece: pani de Renal i panna de la Mole - będące swoimi przeciwieństwami - po części odzwierciedlają również krańcowo różne cechy głównego bohatera. W ogóle w "Czerwonym i czarnym" nie spotka się wyłącznie pozytywnych albo negatywnych bohaterów - każdy z nich "ma coś za uszami", co oczywiście jest ogromnym plusem powieści. [chrumkington, lubimyczytac.pl] ADAPTACJE FILMOWE. Powieść Stendhala była wielokrotnie adaptowana na potrzeby kina i telewizji. Za pierwszą ekranizację uchodzi włoski niemy film "Il rosso e il nero" w reżyserii Maria Bonnarda z 1920 roku. Następnie powstały m.in. niemiecki "Der geheime Kurier" (1928) oraz włoski "Il corriere del re" (1947). Najbardziej znaną adaptacją pozostaje francusko-włoski film Claude'a Autant-Lary z 1954 roku, z Gerardem Philipe'em w roli Juliana Sorela oraz Danielle Darrieux (pani de Renal) i Antonellą Lualdi (Matylda de La Mole). Produkcja zdobyła uznanie krytyków, otrzymując nagrodę French Syndicate of Cinema Critics dla najlepszego filmu 1955 roku, i do dziś uchodzi za klasyczną ekranizację powieści. W kolejnych latach powstały również francuski film telewizyjny Pierre'a Cardinala (1961), dwa brytyjskie miniseriale BBC - "The Scarlet and the Black" z 1965 i 1993 roku, radziecka ekranizacja Siergieja Gierasimowa z 1976 roku, kubański film telewizyjny "El rojo y el negro" (1979) oraz francuski miniserial Jean-Daniela Verhaeghe'a z 1997 roku, z Kimem Rossim Stuartem i Carole Bouquet w rolach głównych. ADAPTACJE TEATRALNE. "Czerwone i czarne" doczekało się również licznych adaptacji scenicznych. Do najbardziej znanych należy musical japońskiej grupy Takarazuka Revue, wystawiony po raz pierwszy w 1957 roku i wielokrotnie wznawiany. W 2016 roku we Francji odbyła się premiera widowiska "Le Rouge et le Noir - L'Opera Rock", które odniosło duży sukces i przyczyniło się do ponownego zainteresowania powieścią. W następnych latach powstały także opera Jorisa Barcarolego (2019) oraz balet Pierre'a Lacotte'a (2021), inspirowane dziełem Stendhala. POLSKA ADAPTACJA TEATRALNA. Polska adaptacja "Czerwonego i czarnego" miała premierę 23 marca 2025 roku w krakowskim Teatrze Łaźnia Nowa, we współpracy z Teatrem im. Juliusza Słowackiego. Spektakl wyreżyserował Bartosz Szydłowski, adaptację przygotował Krzysztof Szekalski, wykorzystując przekład Tadeusza Boya-Żeleńskiego. Twórcy ujęli historię Juliana Sorela w formę współczesnego śledztwa, zachowując najważniejsze wątki powieści i podkreślając ich aktualność. TŁUMACZENIA. Książka została przetłumaczona z francuskiego na wiele języków, m.in. na: polski, angielski, niemiecki, hiszpański, włoski, duński, rosyjski, czeski, serbski, chorwacki, szwedzki, fiński, japoński, arabski, grecki, hebrajski oraz chiński. Nota: przytoczone powyżej opinie są cytowane we fragmentach i zostały poddane redakcji. O AUTORZE. Stendhal, a właściwie Marie-Henri Beyle (1783-1842). Był francuskim pisarzem epoki romantyzmu, uznawanym za prekursora realizmu w literaturze. Do jego najważniejszych dzieł należą m.in. "Czerwone i czarne", "Pustelnia parmeńska", "O miłości" oraz "Kroniki włoskie". W swoich utworach ukazywał ludzkie uczucia, ambicje i konflikty na tle społecznym, a jego prozę wyróżniają jasny, precyzyjny styl oraz głęboka analiza psychologiczna bohaterów. Znajdujące się na początku każdego rozdziału obcojęzyczne motta zostały, w niniejszym wydaniu, przetłumaczone na polski. Na okładce: Carl Joseph Begas, autoportret, olej na płótnie, namalowany około roku 1820.
Stendhal
Czerwone i czarne Od tłumacza Na przełomie wieku XVIII i XIX widzimy dwie postacie będące zupełnym niemal przeciwieństwem: Chateaubriand i Stendhal. Jeden czerpie w dawnej Francji idee hierarchii, dyscypliny społecznej, powagi królewskiej, ale odświeża je tchem religijnego odrodzenia; drugi sięga w wiek XVIII swą bezreligijnością, materializmem filozoficznym, radykalizmem społecznym: ale i on spłaca swój dług romantyzmowi epoki: staje się piewcą energii, namiętności wcielonej w rapsod napoleoński. [...]StendhalUr. 23 stycznia 1783 w Grenoble Zm. 23 marca 1842 w Paryżu Najważniejsze dzieła: Czerwone i czarne, Lamiel, Pustelnia parmeńska, Kroniki włoskie, Pamiętnik egotysty Właśc. Marie-Henri Beyle. Powieściopisarz francuski doby romantyzmu, twórca realistycznych powieści łączących wątki psychologiczne, obyczajowe i romansowe oraz szkiców z zakresu historii sztuki i literatury. Służył w armii Napoleona I aż do odwrotu spod Moskwy; był żarliwym obrońcą pamięci Cesarza Francuzów. Serdecznie związany z Włochami i ich kulturą, napisał kilka szkiców na temat sztuki włoskiej (Historia malarstwa we Włoszech, 1817; przewodnik po Rzymie, Neapolu i Florencji), a na swym nagrobku kazał nazwać się ,,Mediolańczykiem".Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.
Czerwone i czarne. Le Rouge et le Noir
Stendhal
Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i francuskiej. Version bilingue: polonaise et française. W prowincjonalnym francuskim miasteczku, w rodzinie drwala, żyje Julian Sorel młody chłopak, o niezwykłej wrażliwości i doskonałej pamięci. W przeciwieństwie do swojej ograniczonej rodziny odczuwa pociąg do literatury i sztuki. Ma olbrzymie ambicje pragnie zostać oficerem. Droga do kariery wojskowej po klęsce Napoleona została zamknięta dla plebsu. Jedynym sposobem na ucieczkę z domu, w którym jest lekceważony i bity, jest stan duchowny. W tym celu zaprzyjaźnia się z miejscowym proboszczem, księdzem Chelan. Głównym przesłaniem autora było najpełniejsze ukazanie francuskiego społeczeństwa doby ponapoleońskiej wyrachowania, próby ograniczenia młodych plebejuszy i narzucenia im na powrót feudalnego jarzma. Stworzył on odpowiadającą temu celowi koncepcję powieści zwierciadła, które będzie odbijało to lazur nieba, to błoto przydrożnej kałuży. Julian walczy więc ze społeczeństwem jego własną bronią intrygą, podłością i hipokryzją. Ponosi klęskę, gdyż zdaniem autora, napoleoński posiew jeszcze nie wzeszedł w jego ojczyźnie. (za Wikipedią).
Maurice Leblanc
Skomplikowana fabuła i narastające napięcie czynią tę powieść pasjonującą lekturą. Aura tajemniczości i grozy pozwalają zakwalifikować utwór jako świetny thriller. Zapraszamy do lektury...
Maurice Leblanc
“Czerwone koło” to powieść Maurice’a Leblanca. Autora serii powieści o przygodach Arsena Lupina, dżentelmena - włamywacza. Oto zadziwiająca i budząca dreszcz emocji historia Czerwonego Koła, owego straszliwego piętna, które w każdym pokoleniu naznacza niby pieczęcią jednego z członków rodziny Bardenów brakiem równowagi psychicznej. Gdy ostatni przedstawiciele rodziny, bandyta Jim Barden i jego syn Bob, umierają, uważa się, że klątwa zniknie wraz z nimi. Ale oto fatalny znak pojawia się ponownie na dłoni tajemniczej kobiety…
Czerwone koło. Le Cercle rouge
Maurice Leblanc
Oto zadziwiająca i budząca dreszcz emocji historia Czerwonego Koła, owego straszliwego piętna, które w każdym pokoleniu naznacza niby pieczęcią jednego z członków rodziny Bardenów brakiem równowagi psychicznej. Gdy ostatni przedstawiciele rodziny, bandyta Jim Barden i jego syn Bob, umierają, uważa się, że klątwa zniknie wraz z nimi. Ale oto fatalny znak pojawia się ponownie na dłoni tajemniczej kobiety a co będzie dalej, dowie się czytelnik, po przeczytaniu całej powieści. Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i francuskiej. Version bilingue: polonaise et français.
Czerwone księżniczki PRL-u. Żony, diwy, towarzyszki
Iwona Kienzler
Która z żon partyjnych dygnitarzy nazywana była towarzyszką królową? Czyja tapirowana fryzura zyskała status ludowej legendy? Jak zostawało się gwiazdą szklanego ekranu w PRL-u? Czerwonymi księżniczkami nazywane były w czasach PRL-u żony i partnerki partyjnych dygnitarzy oraz kobiety uważane za wpływowe. Jak wyglądało ich życie? Czy rzeczywiście było usłane różami? Czy opływały w luksusy i dobra, o jakich zwykła Polka udręczona walką o zdobycie najpotrzebniejszych, często niedostępnych dóbr, mogła jedynie pomarzyć? Iwona Kienzler, znana pisarka i popularyzatorka historii, w swojej najnowszej książce szuka odpowiedzi na te pytania, przybliżając nam losy m.in. Niny Andrycz, Zofii Gomułkowej, Stanisławy i Ariadny Gierek, Ireny Dziedzic.