Wydawca: 16
Karol May
„Dolina Śmierci” to siódmy tom z 11-tomowego cyklu przygodowego „Szatan i Judasz”, autorstwa Karola Maya. Winnetou - szlachetny indiański wódz, wraz z innymi znanymi i lubianymi bohaterami z powieści Karola Maya, odbywa szalone podróże, przeżywa ekscytujące przygody i podejmuje ryzyko w walce z otaczającymi go wrogami. W skład cyklu „Szatan i Judasz” wchodzą: TOM I - ŚWIĘTY DNIA OSTATNIEGO TOM II - YUMA SHETAR TOM III - THE PLAYER TOM IV - KLĘSKA SZATANA TOM V - WINNETOU W AFRYCE TOM VI - DŻEBEL MAGRAHAM TOM VII - DOLINA ŚMIERCI TOM VIII - U STÓP PUEBLA TOM IX - JASNA SKAŁA TOM X - OCALONE MILIONY TOM XI - ŚMIERĆ JUDASZA
Karol May
Karol May, autor powieści "Dolina Śmierci", kontynuuje swój epicki cykl "Szatan i Judasz", prowadząc czytelników na Dziki Zachód, do świata, gdzie poznają wiele kultowych postaci, takich jak Old Firehand i Winnetou. Ta powieść, będąca kontynuacją innych z tego cyklu, stanowi jednak zupełnie samodzielną, zamkniętą całość, która zachwyca czytelnika frapującą i miejscami przerażającą akcją. W "Dolinie Śmierci" Karola Maya, odkrywamy kolejne fascynujące rozdziały w życiu bohaterów, których pokochaliśmy z poprzednich tomów. Niezwykle porywający jest sposób, w jaki May buduje napięcie i atmosferę tej opowieści. Akcja jest pełna zwrotów akcji i momentów pełnych grozy, które trzymają czytelnika w napięciu. Świat Dzikiego Zachodu ożywa przed oczami czytelnika, a postaci są tak realistycznie przedstawione, że można poczuć się, jakby się tam znajdował. Podsumowując, "Dolina Śmierci" to powieść, która z pewnością zasługuje na uwagę wszystkich miłośników literatury przygodowej. Karol May mistrzowsko łączy elementy westernu, przygody i dramatu, tworząc opowieść, która wciąga od pierwszej do ostatniej strony. To lektura, która nie tylko dostarcza rozrywki, ale także skłania do refleksji nad naturą ludzką i przyjaźnią.
Beata Zdziarska
Co skrywa sielska dolina? Kiedy pewnego dnia Hania dowiaduje się, że ojciec zniknął z domu, przeżywa wstrząs. Niedługo potem przychodzi list, w którym ojciec prosi o przebaczenie i obiecuje, że za jakiś czas się odezwie. Po kilku latach Hania odbiera od niego telefon. Okazuje się, że ojciec mieszka w beskidzkiej wiosce i zaprasza córkę do siebie. Pomimo wątpliwości kobieta ostatecznie przyjeżdża do malowniczej Świątkowej Małej w Beskidzie Niskim, nie mając pojęcia, jakie zagadki i tajemnice na nią czekają. W czasie pobytu na wsi poznaje jej mieszkańców oraz zaprzyjaźnia się z dwójką turystów: Joanną - miłośniczką cerkwi, i Jonem, rowerzystą z Belgii. Sielankową, letnią atmosferę beskidzkich wakacji psuje tajemnicze zniknięcie Joanny. Kilka dni później miejscowe dzieciaki natrafiają w lesie na plecaczek Joanny, a niedługo potem zostają odnalezione jej zwłoki Piękna, skłaniająca do refleksji opowieść pokazująca, że zło może być szansą na dobrą zmianę w życiu. Polecam! Górowianka
Lucy Maud Montgomery
“Dolina Tęczy” to powieść autorstwa kanadyjskiej pisarki Lucy Maud Montgomery, autorki słynnego na całym świecie cyklu powieści o Ani z Zielonego Wzgórza. Jest to siódma część z serii o Ani z Zielonego Wzgórza. Minęło piętnaście lat od ślubu Ani Shirley i Gilberta Blythe’a. Ania dalej zajmuje się domem i wychowaniem szóstki dzieci. Tymczasem na plebanii, znajdującej się niedaleko domu Blythe’ów, zamieszkuje owdowiały pastor, John Knox Meredith, z czwórką dzieci, które są przyczyną wielu nieporozumień w Glen St. Mary.
Lucy Maud Montgomery
Dolina Tęczy (oryg. Rainbow Valley) – powieść autorstwa Lucy Maud Montgomery, siódma część z serii o Ani z Zielonego Wzgórza. Minęło piętnaście lat od ślubu Ani Shirley i Gilberta Blythe’a (tzn. powieść zaczyna się ok. 1906 roku). Ania dalej zajmuje się domem i wychowaniem szóstki dzieci. Tymczasem na plebanii, znajdującej się niedaleko domu Blythe’ów, zamieszkuje owdowiały pastor, John Knox Meredith, z czwórką dzieci: Jerrym, Karolem, Florą i Uną, które są przyczyną wielu nieporozumień w Glen St. Mary. Innym ważnym wydarzeniem w wiosce jest adoptowanie przez panią Kornelię sieroty, Marii Vance, która zostaje przyjaciółką dzieci Blythe’ów i Meredithów. Toczy się tu również historia miłosna pana Mereditha i Rozalii (Rosemary) West. (za Wikipedią).
Arthur Conan Doyle
“Dolina trwogi” to powieść Arthura Conana Doyle’a, znanego na całym świecie jako twórca serii powieści i opowiadań o Sherlocku Holmesie. Jest to powieść znana równiez pod tytułem “Dolina strachu”. Do Holmesa i Watsona przychodzi zaszyfrowany list. Z listu wynika, że niejaki John Douglas zostanie wkrótce zamordowany. Chwilę później odwiedza ich inspektor Scotland Yardu i informuje ich o śmierci pana Douglasa.
Dolina trwogi. The Valley of Fear
Arthur Conan Doyle
W 1884 r. Abercrombie Smith, sportowiec i student medycyny na Uniwersytecie Oksfordzkim, zostaje wezwany do pokoi swojego sąsiada i kolegi Edwarda Bellinghama. Bellingham, fanatycznego student egiptologii, który posiada wiele starożytnych egipskich artefaktów, który zemdlał z powodu szoku. Kiedy Smith wykorzystuje swoje umiejętności medyczne, aby ożywić Bellinghama, przyjaciel tego ostatniego, William Monkhouse Lee wyjaśnia, że Bellingham ma dziwną obsesję na punkcie egipskiej mumii, którą kupił na aukcji. Bellingham trzyma mumię w swoim pokoju i nazwa ją Lot 249, bo tak brzmiały słowa, którymi określano ją podczas licytacji. Przez kilka następnych tygodni Smithowi często przeszkadzają odgłosy bełkotu i mamrotania z pokoju Bellinghama. Dozorca budynku, Thomas Styles, zwierza się Smithowi, że słyszał, jak coś chodzi po pokoju Bellinghama, gdy Bellingham jest poza domem. Niedługo potem student o imieniu Long Norton, do którego Bellingham ma od zadawnioną urazę, zostaje brutalnie zaatakowany przez tajemniczą i pozornie nieludzką postać. A co było dalej czytelnik dowie się po lekturze opowiadania. Zachęcamy!
Zygmunt Gloger
Powiśle miasta przedstawia się biednie. Można mieć dopiero nadzieję, że w przyszłości wielki gród pozyska bulwary, które mu się należą. Gdzie indziej w miastach nadbrzeżnych ruch publiczny ześrodkowuje się nad wodą. U nas przeciwnie, jak u prawdziwych Polan, nawet zgiełk mieszczański uciekł od Wisły w pola. Za to malowniczy sprawia widok miasto na wyżynie, owe wychylające się z zieleni stoków płaskowzgórza warszawskiego gmachy: Trynitarzy, Foksalu, konserwatorium na podstawie starego kasztelu, Denasów, Sewerynowa, Uniwersytetu, Wizytek, pałacu Koniecpolskich i Radziwiłłów, czyli namiestnikowski, kościoły: karmelitów i bernardynów (fundowany przez dwie Anny: mazowiecką i Jagiellonkę) wreszcie b. zamek królewski, z przytulonym do stóp jego pałacykiem Pod blachą. Do b. zamku przytyka bezpośrednio Stare Miasto, jak mrowisko wąskich, wysokich kamienic, które tak się zacisnęły i skupiły tu dlatego, że się nie mogły rozszerzyć w ciasnym pierścieniu murów i baszt obwodowych grodu będącego jak każde dawne miasto twierdzą obronną. (Fragment)