Wydawca: 16
Joanna Mazur
Lewady i plaże oceaniczne Klify i wyniosłe góry Lasy wawrzynowe Wino i egzotyczne owoce Górskie wioski i rybackie porty Atlantydy nigdy nie odnaleziono, łatwo za to odszukać „wyspę kwiatów” – to Madera, rajski ogród pośrodku oceanu, podnoszący się z wód wysokimi klifami. Panuje tu wieczna wiosna, co czyni z tego skrawka lądu subtropikalną oazę, pełną kwiatów i egzotycznych owoców. Można tu wędrować po słynnych górskich lewadach, plażować i nurkować. Wieczorem zaś delektować się specjałami miejscowej kuchni i poszukiwać egzotycznych nut w smaku doskonałej... madery. Travelbook to Twój niezastąpiony towarzysz podróży. Wskaże najważniejsze atrakcje, podpowie, czego szukać poza głównymi szlakami, i wprowadzi w świat miejscowych obyczajów. Znajdziesz w nim opisy najciekawszych regionów i miast, a sprawdzone informacje praktyczne ułatwią zaplanowanie podróży. Przewodnik uzupełniają czytelne mapy, starannie dobrane zdjęcia i liczne ramki z ciekawostkami. Wszystko to w połączeniu z poręcznym formatem i atrakcyjną szatą graficzną sprawia, że Travelbook to najlepszy wybór dla ciekawych świata.
Joanna Mazur
Atlantydy nigdy nie odnaleziono, łatwo za to odszukać "wyspę kwiatów" - to Madera, rajski ogród pośrodku oceanu, podnoszący się z wód wysokimi klifami. Panuje tu wieczna wiosna, co czyni z tego skrawka lądu subtropikalną oazę, pełną kwiatów i egzotycznych owoców. Można tu wędrować po słynnych górskich lewadach, plażować i nurkować. Wieczorem zaś delektować się specjałami miejscowej kuchni i poszukiwać egzotycznych nut w smaku doskonałego wina, jakim jest słynna madera.
Madera. #travel&style. Wydanie 1
Joanna Mazur, Julita Kucińska
Madera, zwana wyspą wiecznej wiosny, to miejsce z pewnością niezwykłe. Już przy pierwszym spotkaniu skutecznie przekonuje swoich gości, że raj na ziemi może się znajdować się całkiem blisko, i że wcale nie trzeba lecieć na drugi koniec świata, by doświadczyć prawdziwego cudu natury. Położona u wybrzeży Afryki wyspa szczyci się wspaniale zachowaną i dobrze chronioną przyrodą oraz niesamowicie łagodnym, przyjemnym klimatem. To kraina ciągłych zaskoczeń i zachwytów. Według jednej z legend Bóg po stworzeniu świata był tak zadowolony ze swego dzieła, iż ucałował ziemię – i tak właśnie miała powstać Madera…
Tadeusz Miciński
Tadeusz Miciński In loco tormentorum Madonna Dolorosa żelazny posąg z kolcami do wewnątrz, w którym zamykano przestępcę Coś w mem sercu dziko pęka w dzwon uderza ciemna Groza i kolczata dusi ręka to Madonna Dolorosa. W snów mistycznych mym ogrodzie drga konwulsyą Lilia Roza, zamrożona lśni mimoza, a w piekielnym tortur ... Tadeusz Miciński Ur. 9 listopada 1873 w Łodzi Zm. w lutym 1918 pod Czertykowem na Białorusi Najważniejsze dzieła: W mroku gwiazd, Kniaź Patiomkin, W mrokach złotego pałacu czyli Bazylissa Teofanu, Nietota. Księga tajemna Tatr, Xiądz Faust Prozaik, poeta, dramaturg, publicysta; zafascynowany gnozą, mistycyzmem, towianizmem, głosił idee panslawistyczne i mesjanistyczne. Urodził się w rodzinie inteligenckiej w Łodzi, ukończył szkołę średnią w Warszawie, następnie studiował w Krakowie (UJ, literatura polska, historia) oraz w Berlinie i Lipsku (filozofia i psychologia). Był członkiem radykalnych ugrupowań studenckich; pracował jako nauczyciel domowy. W 1896 r. debiutował poematem ,,Łazarze" i otrzymał drugą nagrodę krakowskiego ,,Czasu" za opowiadanie Nauczycielka (1896). Podczas studiów zagranicznych zaprzyjaźnił się ze Stanisławem Przybyszewskim i Wincentym Lutosławskim, filozofem i mesjanistą, propagatorem abstynencji, wówczas wykładającym w Hiszpanii; tam też ożenił się (1897) z Marią Dobrowolską, pochodzącą z zamożnego ziemiaństwa, co zabezpieczyło jego byt materialny i pozwoliło poświęcić się pracy intelektualnej i twórczej. Po powrocie do kraju osiadł w Krakowie, często przebywał też w Zakopanem, gdzie przyjaźnił się ze Stanisławem Witkiewiczem (ojcem), współpracował z krakowskim ,,Życiem". W 1902 r. wydał swój jedyny tom poezji W mroku gwiazd, później pisał jedynie poematy, często wplecione w większe całości. W 1906 r. opublikował tom artykułów Do źródeł duszy polskiej oraz dramat Kniaź Patiomkin, a w 1909 r. ukazał się kolejny dramat historyczny, tym razem z dziejów Cesarstwa Bizantyńskiego, W mrokach złotego pałacu (...). Następnie związał się z Warszawą. Wydał dwie ważne powieści Nietotę (1910) i Xiędza Fausta (1913), do których krytyka odniosła się z pełnym zastrzeżeń dystansem. Publikował m.in. w ,,Tygodniku Ilustrowanym", a w 1914 r., podczas wybuchu konfliktu bałkańskiego wyjechał do Sofii jako korespondent tygodnika "Świat". W latach 1915--1918 przebywał w Rosji, w Moskwie współpracował z czasopismami ("Gazeta Polska", "Russkoje słowo", "Russkije wiedomosti") oraz kołem literacko-artystycznym przy Domu Polskim, był oficerem oświatowym w korpusie polskim Józefa Dowbora-Muśnickiego. W drodze powrotnej korpusu do kraju, Miciński zginął w przypadkowym starciu czy napadzie, zabity przez chłopów lub żołnierzy Gwardii Czerwonej; dokładna data śmierci nie jest znana. Z pozostałych rękopisów wydano pośmiertnie m.in. dramat Termopile, powieści Wita, Mene-Mene-Thekel-Upharisim oraz poemat Niedokonany. Będąc twórcą Młodej Polski, Miciński kształtuje odrębny styl, oparty na odrębnym również światopoglądzie. Przedstawiał wizję świata jako pola walki dobra ze złem (manicheizm), opowiadając się zarazem za moralnym obowiązkiem doskonalenia siebie, własnego narodu i świata (realizacja idei wolności). Jego symbolizm przechyla się niekiedy w kierunku surrealizmu, jego twórczość dramatyczna, określana jako ekspresjonistyczna, wykracza w kierunku misteriów filozoficznych; operując poetyką snu, strumienia świadomości, Miciński nie wahał się przeplatać te wysokie tony mistyczne analizą społeczną i groteską. Zafascynowany nim Witkacy czerpał wiele inspiracji artystycznych z twórczości Micińskiego, ponadto zadedykował mu Nienasycenie oraz sportretował w jednej z postaci z młodzieńczej powieści 622 upadki Bunga. Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.
Sabahattin Ali
Fascynująca historia miłosna, ale i tragiczna historia człowieka nieprzystosowanego do życia w społeczeństwie. Lata dwudzieste XX wieku. Młody Turek przyjeżdża na naukę zawodu do Berlina. Na wystawie malarstwa wielkie wrażenie wywiera na nim autoportret młodej niemieckiej artystki, zadziwiająco podobny do Madonny z obrazu renesansowego mistrza. Pewnego dnia poznaje jego autorkę. Tak zaczyna się jedna z najpiękniejszych, najbardziej autentycznych historii miłosnych w nowoczesnej literaturze tureckiej. Wywodzący się z innej kultury, bezstronny obserwator w mistrzowski sposób odmalowuje burzliwą atmosferę Niemiec, które liżą powojenne rany. Udaje mu się uchwycić nastroje i rozmowy berlińskiej ulicy, a także stworzyć wyrazistych bohaterów. To proza, która oddaje nastrój tamtej epoki równie znakomicie jak utwory Ericha Marii Remarquea.
Aleksander Minkowski
Zbiór opowiadań o niełatwych losach emigrantów, którzy zdecydowali się żyć w Ameryce. Podróż do Stanów jest dla bohatera-narratora okazją do spotkań z ludźmi różnych narodowości, o odmiennych historiach, z dużym bagażem doświadczeń życiowych. W przedstawionych losach pojawiają się pesymistyczne obrazy samotności i zagubienia, obalony zostaje mit o dostatnim życiu emigrantów. Przeszłość to trudne, a czasem traumatyczne, wojenne, wspomnienia, przyszłość pozostaje niepokojącą zagadką. Wszyscy, którzy z zainteresowaniem przeczytali historie amerykańskich Polaków, które opisała Dorota Malesa, odnajdą w Madonnie..." portret starszego niż przedstawione w " pokolenia.
Aleksander Minkowski
Zbiór opowiadań o niełatwych losach emigrantów, którzy zdecydowali się żyć w Ameryce. Podróż do Stanów jest dla bohatera-narratora okazją do spotkań z ludźmi różnych narodowości, o odmiennych historiach, z dużym bagażem doświadczeń życiowych. W przedstawionych losach pojawiają się pesymistyczne obrazy samotności i zagubienia, obalony zostaje mit o dostatnim życiu emigrantów. Przeszłość to trudne, a czasem traumatyczne, wojenne, wspomnienia, przyszłość pozostaje niepokojącą zagadką. Wszyscy, którzy z zainteresowaniem przeczytali historie amerykańskich Polaków, które opisała Dorota Malesa, odnajdą w Madonnie..." portret starszego niż przedstawione w " pokolenia.
ks. Radosław Rychlik
Pobożność maryjna przedstawiana jest jako niedzisiejsza. Współczesny Europejczyk zapomniał o Bogu. Nie da się ukryć, że władze naszego kontynentu bardzo starają się usunąć Boga z przestrzeni życia publicznego. Promowany styl życia nie zawiera w sobie akcentu chrześcijańskiej moralności, ducha modlitwy i zawierzenia Matce Bożej. Chociaż dziś jednocząca się Europa dystansuje się od wartości, które niesie Kościół katolicki, nie można zaprzeczyć temu, że to właśnie katolicy stali u fundamentów Wspólnoty Europejskiej. Chociaż dziś ucieka się od symboliki religijnej, nie da się zakwestionować tego, że dwanaście gwiazd na fladze Unii Europejskiej ma swoje źródło w obrazie "Niewiasty obleczonej w słońce" opisanym w Apokalipsie (por. Ap 12,1). Europa przez wieki związana była z Kościołem katolickim i pobożnością maryjną. Wielcy święci, ludzie Kościoła, czciciele Matki Bożej odcisnęli niezatarte piętno na kulturze naszego kontynentu. Przemierzając różne kraje Europy, widzimy sieć sanktuariów maryjnych, do których wierni nieustannie pielgrzymują, aby oddać cześć Maryi. Pobożność maryjna była przez wieki wyznacznikiem czystości wiary, umiłowania Kościoła, zawierzenia swych losów Opatrzności Bożej. Bóg poprzez Maryję pragnie ożywiać naszą wiarę i wskazywać drogę życia uczciwego i spełnionego. Stwórca wciąż opiekuje się nami i za pośrednictwem Bogarodzicy udziela swych szczególnych łask w wielu sanktuariach maryjnych rozsianych po całej Europie. O tej szczególnej obecności Maryi na Starym Kontynencie świadczy historia powstania flagi zjednoczonej Europy. W maju 1949 roku w Strasburgu powstała Rada Europy. Nie miała ona władzy politycznej, a jej celem było położenie podwalin pod przyszłą federację europejską. Rok później ogłoszono otwarty konkurs na flagę przyszłej wspólnoty krajów Europy. Młody alzacki artysta Arsene Heitz wykonał projekt, który przedstawiał krąg dwunastu złotych gwiazd na błękitnym tle. Inspiracją był dla niego tekst z Apokalipsy o "Niewieście obleczonej w słońce" z koroną na głowie. Sam Heitz, jak później wyznał, był gorącym czcicielem Maryi. Rada Europy spośród 101 projektów, które napłynęły z całego świata, wybrała właśnie jego projekt. Przewodniczącym komisji wybierającej nową flagę był Żyd Paul Levy. Wybór ten nie miał więc charakteru wyznaniowego. Błękitna flaga Europy z dwunastoma gwiazdami została oficjalnie przyjęta 8 grudnia 1955 roku w Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Maryi. I tym razem nie kierowano się motywami religijnymi. Na wybór daty miał wpływ kalendarz politycznych wydarzeń. Trzema największymi orędownikami zjednoczenia, zwanymi "ojcami Europy", byli ludzie głęboko wierzący: Niemiec Konrad Adenauer, Włoch Alcide de Gaspari i Francuz Robert Schuman. Byli oni przywódcami partii chrześcijańskich w swych krajach. Tak samo jak znak "Niewiasty obleczonej w słońce" widnieje na fladze zjednoczonej Europy, tak Maryja obecna jest w życiu naszego kontynentu.