Publisher: 16
Rose Merrin
XVII-wieczna Holandia to czas kolonizacji, rozwoju, nauki i dobrobytu. Złoty wiek. Jej tolerancja religijna przyciąga ludzi z całej Europy, w tym Żydów wypędzonych z Hiszpanii i Portugalii. Ci obcokrajowcy niosą ze sobą swoje różnice, kulturę, odrębne wartości i marzenia. Uwięziona pomiędzy dwoma światami młoda Isabella nie należy do żadnego z nich. Co stanie się z kobietą poszukująca niezależności w złożonym świecie, w którym indywidualne dążenia zderzają się z uprzedzeniami i normami? Do jakich niemożliwych wyborów i zbrodni będzie musiała się posunąć, aby ocalić swoją dumę? Jej uroda sprawia, że staje się modelką Johannesa Vermeera i pozuje do dwóch jego obrazów: Dziewczyna z perłą i Dziewczyna siedząca przy klawesynie - ostatnia praca artysty. Pas Oriona to książka o kobietach, emancypacji, miłości i wolności. Książka o przemianie, jaką narzuca nam życie, ale która po jej urzeczywistnieniu zapewnia oczyszczenie i wyzwolenie.
Jarosław Januszewicz
W metafizycznych Katowicach nic nie jest do końca takie, jakim się wydaje. Zbrodnia, kryptowaluty i nocne życie klubów splatają się w historię pełną ironii, absurdu i śląskiego noir. Wszystko zaczyna się od włamania w katowickim klubie. Błaha sprawa. Ot, nocna rozróba. Tyle że w tle jest coś znacznie większego zniknięcie Leny, jednej z osób zamieszanych w sprawę. Do gry wchodzi Dzidka. Rudowłosa dziewczyna z Gliwic. Zbyt inteligentna, by wierzyć w przypadki. Zbyt ironiczna, by ufać komukolwiek. Śledztwo prowadzi ją przez półświatek hazardu, szemrane antykwariaty, kryptowalutowe transfery i konwoje humanitarne, które nie zawsze przewożą to, co widnieje w dokumentach. Cyniczny antykwariusz, birbant-filozof, romantyczny mechanik, milczący funkcjonariusze... Czy Dzidka zdoła odkryć, kto jest kretem, zanim będzie za późno? Czarna komedia kryminalna, pełna ironii, melancholii i brutalnej rzeczywistości. Idealna dla osób ceniących historie z przymrużeniem oka, w których Tarantino spotyka Chandlera i Lyncha pod budką z kebabem. Jarosław Januszewicz to muzyk, kompozytor filmowy i teatralny, producent, scenarzysta oraz aktor, absolwent Szkoły Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego w Katowicach, związany z grupą Mumio. Laureat Nagrody im. Leona Schillera i Grand Prix Music Vena Festival, od lat mieszka w Glasgow, a Pas Oriona jest jego debiutem literackim.
Jarosław Januszewicz
W metafizycznych Katowicach nic nie jest do końca takie, jakim się wydaje. Zbrodnia, kryptowaluty i nocne życie klubów splatają się w historię pełną ironii, absurdu i śląskiego noir. Wszystko zaczyna się od włamania w katowickim klubie. Błaha sprawa. Ot, nocna rozróba. Tyle że w tle jest coś znacznie większego zniknięcie Leny, jednej z osób zamieszanych w sprawę. Do gry wchodzi Dzidka. Rudowłosa dziewczyna z Gliwic. Zbyt inteligentna, by wierzyć w przypadki. Zbyt ironiczna, by ufać komukolwiek. Śledztwo prowadzi ją przez półświatek hazardu, szemrane antykwariaty, kryptowalutowe transfery i konwoje humanitarne, które nie zawsze przewożą to, co widnieje w dokumentach. Cyniczny antykwariusz, birbant-filozof, romantyczny mechanik, milczący funkcjonariusze... Czy Dzidka zdoła odkryć, kto jest kretem, zanim będzie za późno? Czarna powieść kryminalna, pełna ironii, melancholii i brutalnej rzeczywistości. Idealna dla osób ceniących historie z przymrużeniem oka, w których Tarantino spotyka Chandlera i Lyncha pod budką z kebabem. Jarosław Januszewicz to muzyk, kompozytor filmowy i teatralny, producent, scenarzysta oraz aktor, absolwent Szkoły Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego w Katowicach, związany z grupą Mumio. Laureat Nagrody im. Leona Schillera i Grand Prix Music Vena Festival, od lat mieszka w Glasgow, a Pas Oriona jest jego debiutem literackim.
Katarzyna Ryrych
Dobry adres, metka na ubraniu potwierdzająca najlepszą markę, piętrowe zajęcia pozalekcyjne oto pas startowy, czas kołować! Tylko czy jest on faktycznie potrzebny? Kornelia i Krystian, mimo dobrego adresu zamieszkania, nie czują się wybrańcami losu. Materialnie bardzo dobrze uposażeni, rosną na jałowej glebie, pozbawieni czułości, zrozumienia, rodzinnego ciepła i przede wszystkim miłości, która jest prawdziwym pasem startowym w dorosłe życie.
Pasaż tekstowy. Czytanie miasta jako forma doświadczania przeszłości we współczesnym eseju polskim
Katarzyna Szalewska
Podstawowym doświadczeniem modernizmu jest sytuacja bycia-w-mieście. Z tego utożsamienia nowoczesności i urbanizmu biorą początek rozważania przedstawione w książce. Tradycję prowadzonych w niej refleksji nad miastem w jego wymiarze antropologicznym wyznaczają nazwiska Charles’a Baudelaire’a z jego koncepcją flâneura jako bohatera nowoczesności, Waltera Benjamina, wreszcie – Michela de Certeau. Od twórcy Pasaży pochodzi ujęcie architektury urbanistycznej jako metaforycznego kształtu myśli historycznej, od de Certeau – utożsamienie aktu chodzenia z aktem wypowiadania. Szczególnym przypadkiem tak rozumianej retoryki miejskiej przechadzki jest pasaż tekstowy, rozumiany jako specyficzny gatunek twórczości eseistycznej. Odchodząc od ujęć tradycyjnej genologii, książka otwiera inną perspektywę myślenia o gatunkowości jako kulturowej formie reprezentacji doświadczenia i zbiorze reguł jego dyskursywnego porządkowania. Pozwala to na wyjście od analizy eseju ku szerszej problematyce związków między miastem i nowoczesną refleksją humanistyczną. Stawiane pytania dotyczą więc podmiotowych strategii współczesnych tekstów niefikcjonalnych (figura flâneura), związków między kształtami dyskursu a przestrzenią (miasto i retoryka) oraz możliwości zastosowania kulturowych ujęć przestrzeni urbanistycznej (zwłaszcza urban studies) w badaniu tekstów (lektura miasta jako problem filologiczny). Kluczowym rysem pasażu pozostaje jednak charakterystyczna dla nowoczesności potrzeba uobecniania historii, zainteresowanie miejskimi alegoriami, szczątkami, ruiną. Zagadnienie spajające całość rozważań ujętych w książce to zatem pytanie o modele doświadczania historii – czytanie miasta jako melancholijną formę lektury śladów, dyskursywne kształty wiedzy o przeszłości, wreszcie – przestrzenne figury współczesnej wyobraźni historycznej. Katarzyna Szalewska – pracuje w Katedrze Teorii Literatury i Krytyki Artystycznej Instytutu Filologii Polskiej UG. Współredaktorka książek Przekleństwo rzeczywistości. Rzecz o obsesji i fantazji oraz Czesława Miłosza „północna strona”. Autorka artykułów i recenzji poświęconych antropologii przestrzeni miejskiej, pismu melancholijnemu oraz współczesnej refleksji teoretycznohistorycznej.
Jerzy Gruza
Zbiór opowiadań z Warszawą w roli głównej i w tle, których autorem jest Jerzy Gruza – reżyser filmowy, telewizyjny i teatralny, aktor, scenarzysta, a także pisarz. Własne wspomnienia, anegdoty i przywołane z pamięci znane miejsca oraz postacie z telewizji, teatru i estrady śmieszą i bawią. Zawsze jednak niosą ze sobą nutę refleksji i zamyślenia nad czasem, który oddala i zaciera wspomnienia. Ta książka nie pozwala na zbyt szybkie zapomnienie ludzi i miejsc bliskich sercu autora. GUSTAW HOLOUBEK – KRÓTKA NOTKA: To dobrze, że Jerzy Gruza jest z wykształcenia i powołania reżyserem. Wszystko, o czym pisze bierze się u Niego z namiętnej obserwacji innych ludzi, z prób wnikliwego dotarcia do najcharakterystyczniejszych cech ich osobowości. Robi to z wyraźnym talentem, inteligentnie i z niezwykłym poczuciem humoru. Okazuje się, że Jerzy Gruza jest także pisarzem. KLUB (DZIENNIK TRYBUNA) – RECENZJA: „Pasaże warszawskie” to nie monotonny opis ulic, placów, kościołów i pałaców, nie „księgowy” rejestr jakich wiele. Gruza prowadzi nas po Warszawie przepuszczonej przez subiektywny filtr jego esprit, inteligencji i dowcipu. A humorystą jest Gruza wspaniałym, sytuującym się w ścisłej czołówce tego gatunku. Z francuska pasaż (passage) to – przejście, ale nie tylko w znaczeniu krótkiego aktu przejścia przesmykiem z jednej ulicy do drugiej i nie tylko określenie zadaszonej handlowej uliczki czyli pasażu handlowego. Pasaż to chodzenie. Chodzenie zaś jest jednym ze źródeł poznania świata. Tradycja pasaży jako tworzywa literatury sama w sobie jest bogata. Pasażem bez wątpienia jest „Ulisses” Joyce'a czyli wędrówki Blooma po Dublinie. Są też pasaże Balzaca w jego „Komedii ludzkiej”, czyli wędrówki Rastignaca czy Lucjana de Rubempre po Paryżu i pasaże bohaterów „Tajemnic Paryża” Eugeniusza Sue. Zapisem pasaży po starej, wesołej Anglii, jest „Klub Pickwicka” Dickensa, choć to takie pasaże nieklasyczne, bo podejmowane z pomocą dyliżansu, podobnie jak „Don Kichot” Cervantesa, gdy tytułowy bohater wałęsa się na chudym koniu z Sanczo Pansą u boku, po zapylonych traktach dawnej Hiszpanii. Są też pasaże Waltera Benjamina i najnowsze jak dotąd, błyskotliwe pasaże paryskie Krzysztofa Rutkowskiego (nie mylić z posłem-detektywem). Wyliczankę tę można by ciągnąć długo. Ale dość tych paranteli i pokrewieństw, bliższych i dalszych, bo „Pasaże warszawskie” Jerzego Gruzy mają swój własny, oryginalny walor, urok i smak. Gruza nie jest nowicjuszem w pisaniu, przeciwnie, ma już na swoim koncie kilka książek, naznaczonych jego oryginalnym, pełnym inteligentnej ironii stylem pisania. W ostatnim 15-leciu ukazało się sporo wywiadów-rzek lub wspomnień znanych aktorów i reżyserów, ale niestety większość z nich, mimo zawartych w nich interesujących informacji, jest literacko słaba, do tego nieraz naznaczona minoderią i – co gorsza – infantylizmem. Tymczasem Gruza to znakomity pisarz, obdarzony wyśmienitym zmysłem mądrej obserwacji, darem obrazowania, soczystym stylem i pyszną ironią. Jego książka sygnowana jest jako zbiór felietonów, ale to raczej powiastki, trochę filozoficzne, dyskretnie plotkarskie, pełne wolterowskiej ironii, to dobrotliwej, to sarkastycznej. To się po prostu pysznie czyta, znajdując co rusz istne perły wyrafinowanego lub inteligentnie stylizowanego na trywialny humoru. Równie cennym walorem „pasaży” Gruzy jest ich tytułowa warszawskość. Jego książka jest cennym wkładem w tworzenie legendy, duchowego obrazu współczesnej Warszawy. To „miasto nieujarzmione”, owiane oficjalną legendą bohaterstwa i miłością narodową ponad podziałami politycznymi, nie miało szczęścia do miłości zwykłej nie tylko Polaków, ale i samych mieszkańców stolicy. Warszawę powojenną (bo przedwojenna była w lepszej sytuacji) lubiła i lubi jedynie garstka pożytecznych maniaków, jej smakoszy, umiejących docenić trudny wdzięk nadwiślańskiej stolicy. Poza tym zewsząd słyszy się ton wobec Warszawy w najlepszym razie ironicznie protekcjonalny, a często niechętny, co streszcza się w określeniu „warszawka”, a w odniesieniu do Starego Miasta: „atrapa”, tak jakby to Starówka była winna temu, że ją Niemcy zburzyli. Nawet piosenki warszawskie w rodzaju „Warszawa da się lubić” czy „Sen o Warszawie” niewiele pomogły. Nie pomógł nawet „Zły” Leopolda Tyrmanda, być może najbardziej warszawska powieść w historii literatury polskiej od czasów „Lalki” Prusa. Bardzo wielu, i to także warszawian, nadal uważa uporczywie i niesprawiedliwie, że „Warszawa nie da się lubić”. Fakt, Warszawa ma swoje liczne wady, ale jaki byt jest od nich wolny na tym padole łez? Szczęśliwie w ostatnich latach zaczyna się to zmieniać, Warszawa intensywnie szuka swojego współczesnego kształtu, kolorytu, własnej mitologii i legendy, nie tylko spod znaku Warsa, Sawy, Syrenki i Złotej Kaczki przy Tamce. J. Gruza dopisał swój cenny akapit do tego tworzącego się wizerunku stolicy. Pasaż z Gruzą po Warszawie to spacer od basenu „Legii” z jego niegdysiejszym kolorytem towarzyskim i dzisiejszym upadkiem, poprzez nieistniejącą już kamienicę z okolic Dworca Centralnego, z klimatem pachnącym „Wspólnym pokojem” Uniłowskiego, kawiarnię w hotelu MDM, „centralę zdrad małżeńskich”, straż pożarną przy Polnej, magiczną ulicę Tarczyńską, słynną niegdyś „Baryłeczkę” na rogu Marszałkowskiej i Wilczej (dziś „Paryż-Texas”), pełen odorów klub PTTK naprzeciwko pomnika Kopernika, niezapomniany bar „Praha”, niegdysiejszą sensacyjną nowinkę socjalistycznej gastronomii stolicy, po „Supersam” przy Puławskiej, socjalistycznego pradziadka dzisiejszych supermarketów. Smaku dodają zabawnie wplatane wątki ze świata artystycznego i „erotyczne”, w której to dziedzinie Jerzy Gruza jest znanym, uznanym i bardzo doświadczonym koneserem. „Pasaże warszawskie”, to także lekko przewrotna „pochwała miasta”, żywiołu, w którym inteligent Gruza czuje się chyba najlepiej. Bo tylko na 3/4 ironicznie pisze: „Precz z naturą! Wychowani wśród murów, ulic, sklepów, magazynów, kin, teatrów...zadymionych kawiarni, pubów, dyskotek, smrodów tysięcy rur wydechowych, wyziewów ze śmietników, a nawet klimatyzowanych pomieszczeń wytwornych biur i urzędów, gdy tylko opuścimy swoje legowisko, padamy ofiarą natury, która tylko czyha, aby napaść na człowieka z miasta”. W „Pasażach warszawskich” Gruzy odbija się też – co ważne dla dokumentacyjnej strony książki – ówczesny klimat polityczno-społeczny, opisany nie wprost, ale poprzez aluzje, nawiązania do osób, procesów, postaw i opinii politycznych. Projekt okładki: Iwona Białas
Pasażerowie. Ayahuasca i duchy Amazonii
Mateusz Marczewski
Wyobraźmy sobie las, który nie należy do świata geografii. Jest dziurą w wyobraźni, słowem na końcu języka. Szaman prowadzi tam zagubionych, wspólnie idą do lasu po pomoc. Szaman odnajduje pewien gatunek liany, tnie tyle, ile potrzeba, gotuje z niej wywar, pozwala pić. Pasażerowie kładą się na ziemi, dają się ponieść jego mowie. Pojawiają się obrazy, a w nich ukryty przekaz. Coś mówi. Nie wiadomo, skąd mówi, ale mówi do środka, do samego sedna człowieka, do duszy. Wywar nazwano ayahuascą, lianą duszy albo duchów. Ta książka to wciągający, psychodeliczny, erudycyjny zapis osobistej podróży do świata rytuałów i w głąb Amazonii, krainy pociągających i niezgłębionych tajemnic brutalnie przeoranej przez kolonializm. Mateusz Marczewski snuje historię ayahuyaski, jej głębokiego i prawdziwego znaczenia, a rozważania o jaźni i śmierci przeplata z opowieścią o wciąż rozwijającej się turystyce i ludziach Zachodu, którzy traktują wywar nie jako metodę na poszerzenie świadomości, lecz jako egzystencjalne remedium.
Pascal. Ćwiczenia praktyczne. Wydanie III
Andrzej Kierzkowski
Naucz się myśleć jak programista Poznaj podstawy Pascala Dowiedz się, jak tworzyć dobre programy Język Pascal - prostszy, niż przypuszczasz! Choć popularny Turbo Pascal powstał niemal trzy dekady temu, a historia samego Pascala liczy sobie już ponad czterdzieści lat, nadal jest on jednym z najpopularniejszych języków programowania strukturalnego. Nie tylko dlatego, że wiele napisanych w nim programów działa po dziś dzień i w dalszym ciągu wymaga konserwacji, a bardzo popularne środowisko Delphi wykorzystuje pewną jego odmianę. Głównym powodem jest jego wartość edukacyjna — prosta i czytelna składnia Pascala, niewielki zestaw słów kluczowych i spore możliwości czynią z niego doskonałą platformę nauki dla początkujących programistów. Opanowanie tego języka znakomicie ułatwia poznawanie innych języków oraz skutecznie uczy rozwiązywania problemów algorytmicznych, o czym najlepiej może świadczyć fakt, że język ten nadal wykorzystywany jest w procesie kształcenia przyszłych informatyków na wielu polskich uczelniach. "Pascal. Ćwiczenia praktyczne. Wydanie III" to kolejne wydanie najpopularniejszej w Polsce książki o Pascalu, sprawdzonej i wykorzystywanej przez wykładowców, studentów, nauczycieli informatyki oraz ich uczniów. Znajdziesz tu zbiór ćwiczeń, dzięki którym poznasz zasady programowania w tym języku i używane w nim struktury danych. Nauczysz się rozwiązywać zadania programistyczne za pomocą algorytmów i dowiesz się, z jakich elementów składa się każdy program w Pascalu. Wykonując kolejne ćwiczenia, poznasz instrukcje tego języka, opracujesz własne procedury i funkcje, utworzysz nowe typy danych oraz dowiesz się, jak kompilować i uruchamiać swoje programy. Przede wszystkim zaś nauczysz się myśleć i działać jak prawdziwy informatyk. A wtedy kariera profesjonalnego programisty stanie przed Tobą otworem! Podstawowe pojęcia algorytmiki Korzystanie ze schematów blokowych Obsługa środowiska programistycznego Struktura programów w Pascalu Korzystanie z instrukcji języka Tworzenie oraz używanie funkcji i procedur Używanie wbudowanych typów danych i tworzenie własnych Metody dostępu do plików dyskowych Poznaj najlepsze metody rozwiązywania problemów programistycznych