Wydawca: 24
Filmowe spotkania z psychologią
red. Justyna Lipka, Michał Brol, Agnieszka Skorupa
Czy tylko dr Cal Lightman z „Magii kłamstwa” potrafi skutecznie wykryć kłamstwo? Czy każdy nastolatek ma tak silną potrzebę określenia swojej tożsamości jak Lady Bird? Czy „Sala samobójców” może nas uwrażliwić na syndrom presuicydalny? “Filmowe spotkania z psychologią” są zaproszeniem do poszukiwania odpowiedzi na te i wiele innych pytań, które pojawiają się na styku psychologii i filmu. W czternastu rozdziałach analizujemy filmy ukazujące funkcjonowanie rodziny w kryzysie, rozwój człowieka na przestrzeni życia, bliskie związki, czy choroby i zaburzenia. Dzieło filmowe staje się ilustracją zjawisk psychologicznych, które tłumaczone są w sposób bardzo przystępny, a jednocześnie zgodny z najnowszą wiedzą naukową z dziedziny. Książka dedykowana jest wszystkim osobom pracującym z filmem, nauczycielom chcącym pogłębić wiedzę własną lub przybliżyć uczniom zjawiska psychologiczne, studentom różnych kierunków jako uzupełnienie kursu z psychologii, a przede wszystkim każdemu, kto jest zainteresowany filmem i psychologią. Każde „spotkanie” jest okazją do analizy zjawisk psychologicznych na przykładzie konkretnego filmu, przytaczane są dialogi i opisy konkretnych scen. Na koniec znajduje się zestawienie innych polecanych filmów, do których czytelnik może sięgnąć samodzielnie.
Filmowe zarządzanie pamięcią. Kino polskie 2005-2020 o historii najnowszej
Magdalena Urbańska
Od 2005 roku – wraz z powstaniem Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej – nastąpił w polskim kinie renesans historii. Rodzime kino o historii stało się podstawą nowej narracji tożsamościowej i jednym z najważniejszych narzędzi odpowiedzialnych za budowę określonego obrazu przeszłości. Filmy nierzadko stanowią nie tylko reprezentację przeszłych wydarzeń, ale również – za ich pośrednictwem – komentarz do aktualnej sytuacji społecznej czy politycznej, a ich produkcja jest motywowana ideologicznym zapotrzebowaniem. Mają przez to zarówno kulturową, jak i polityczną nośność. Wychodząc z założenia, że wszelkie pozafilmowe okoliczności mają wpływ na całościowy obraz kina, w Filmowym zarządzaniu pamięcią korzenie poszczególnych wątków filmowych sięgają realnych państwowych działań, wydarzeń, debat i dyskusji, a także czasem trudnego do ujęcia „ducha czasów”. Z takiej analizy wyłania się obraz historii podatnej na polityczne aktualizacje oraz będącej poważną stawką w grze o pamięć zbiorową. Za znakomity uważam już sam pomysł Magdaleny Urbańskiej, aby przyjrzeć się filmowemu zarządzaniu pamięcią. Należy podkreślić, że było to zadanie niezwykle trudne, ponieważ wymagało namysłu nad zjawiskami znajdującymi się w gruncie rzeczy in statu nascendi, budzącymi silne emocje, uwarunkowanymi kwestiami politycznymi i tożsamościowymi. Autorka wywiązała się z niego świetnie, oferując czytelnikom oryginalne, zajmujące i efektywne ujęcie interesującego ją zagadnienia, ale także przybliżając i pogłębiając wiedzę o szeroko rozumianych relacjach kina, historii i polityki, polskiej kinematografii czy społecznym imaginarium. Magdalena Urbańska napisała książkę interesującą, oryginalną, posiadającą dużą wartość poznawczą, poruszającą problematykę o fundamentalnym znaczeniu dla polskiej kultury, oferującą czytelniczą przyjemność na różnych poziomach. Z recenzji prof. dr. hab. Piotra Zwierzchowskiego Magdalena Urbańska – absolwentka wiedzy o teatrze, filmoznawstwa oraz studiów doktoranckich w zakresie nauk o sztuce na Uniwersytecie Jagiellońskim. Menedżerka kultury, producentka wydarzeń artystycznych, koordynatorka projektów kulturalnych. Laureatka Stypendium Twórczego Miasta Krakowa. Zajmuje się współczesnym kinem polskim. Przedsięwzięcie jest realizowane ze środków pochodzących ze „Stypendium Twórczego Miasta Krakowa”.
Filmy, których nigdzie nie grają
Yorick Goldewijk
Czy to możliwe, by przenieść się w przeszłość i przeżyć coś, czego nigdy nie zdążyliśmy doświadczyć? Zapraszamy do kina pani Kano! Magiczna powieść o pamięci, bliskości i podróżach w czasie. Dwunastoletnia Cato uwielbia filmy kung-fu, komiksy o zombie i swojego wielkiego królika, który chrumka jak prosię. Lubi też przyglądać się rzeczom, na które nikt nie zwraca uwagi. Takim jak wizytówka, którą niespodziewanie znalazła: Kino pani Kano Filmy, których nigdzie nie grają, a które zawsze chcieliście obejrzeć Co to za dziwne kino? Cato musi to sprawdzić. I szybko odkrywa, że filmy, które w nim grają, nie są zwykłymi filmami, a ich moc daje szansę, by spełniło się jej najskrytsze marzenie. Tak zaczyna się podróż, która może zmienić całe jej życie jeśli tylko Cato znajdzie w sobie odwagę, by przebyć ją do końca. Powieść Filmy, których nigdzie nie grają zdobyła wiele wyróżnień, w tym najważniejszą holenderską nagrodę literacką Złoty Rysik. The Times i Sunday Times ogłosiły ją Dziecięcą Książką Roku 2024. Filmy, których nigdzie nie grają są bardzo przemyślnie skonstruowane. Każdy bohater ma tu swoją opowieść, a czytelnik zachodzi w głowę, jak te wszystkie opowieści się łączą. Yorick Goldewijk pozwala nam się delektować smakowitą frazą, nieoczekiwanymi zwrotami akcji i poczuciem, że właśnie dzieje się coś ważnego. Kidsweek Jedna z tych szczególnych książek dla młodych odbiorców, którą powinien przeczytać każdy. Zapiera dech w piersiach. The Times Książka ukazuje się w ramach projektu Siostrzeństwo Opowieści / Sisterhood of Stories. Dofinansowane ze środków UE. Wyrażone poglądy i opinie są jedynie opiniami autora lub autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy i opinie Unii Europejskiej lub Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Edukacji i Kultury (EACEA). Unia Europejska ani EACEA nie ponoszą za nie odpowiedzialności.
Filmy, których nigdzie nie grają
Yorick Goldewijk
Czy to możliwe, by przenieść się w przeszłość i przeżyć coś, czego nigdy nie zdążyliśmy doświadczyć? Zapraszamy do kina pani Kano! Magiczna powieść o pamięci, bliskości i podróżach w czasie. Dwunastoletnia Cato uwielbia filmy kung-fu, komiksy o zombie i swojego wielkiego królika, który chrumka jak prosię. Lubi też przyglądać się rzeczom, na które nikt nie zwraca uwagi. Takim jak wizytówka, którą niespodziewanie znalazła: Kino pani Kano Filmy, których nigdzie nie grają, a które zawsze chcieliście obejrzeć Co to za dziwne kino? Cato musi to sprawdzić. I szybko odkrywa, że filmy, które w nim grają, nie są zwykłymi filmami, a ich moc daje szansę, by spełniło się jej najskrytsze marzenie. Tak zaczyna się podróż, która może zmienić całe jej życie jeśli tylko Cato znajdzie w sobie odwagę, by przebyć ją do końca. Powieść Filmy, których nigdzie nie grają zdobyła wiele wyróżnień, w tym najważniejszą holenderską nagrodę literacką Złoty Rysik. The Times i Sunday Times ogłosiły ją Dziecięcą Książką Roku 2024. Filmy, których nigdzie nie grają są bardzo przemyślnie skonstruowane. Każdy bohater ma tu swoją opowieść, a czytelnik zachodzi w głowę, jak te wszystkie opowieści się łączą. Yorick Goldewijk pozwala nam się delektować smakowitą frazą, nieoczekiwanymi zwrotami akcji i poczuciem, że właśnie dzieje się coś ważnego. Kidsweek Jedna z tych szczególnych książek dla młodych odbiorców, którą powinien przeczytać każdy. Zapiera dech w piersiach. The Times Książka ukazuje się w ramach projektu Siostrzeństwo Opowieści / Sisterhood of Stories. Dofinansowane ze środków UE. Wyrażone poglądy i opinie są jedynie opiniami autora lub autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy i opinie Unii Europejskiej lub Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Edukacji i Kultury (EACEA). Unia Europejska ani EACEA nie ponoszą za nie odpowiedzialności.
Sebastian Brejnak
Znakomity debiut poetycki Sebastiana Brejnaka Kto wie, może to jest najciekawszy głos młodego pokolenia poetów? Oto debiutancki tom wierszy Sebastiana Brejnaka, wszechstronnie utalentowanego poety i muzyka. Filo to ciasto składające się z warstw, etymologicznie w różnych językach znaczyć może też, na przykład, nić albo ostrze. Taka jest ta poezja śmiała, wrażliwa, łącząca różne rejestry, języki itradycje. Jest w niej trochę zgrywy, ale równie dużo dążenia do wyławiania z pomieszania sensu prawdziwości lub nieprawdziwości tego, co wyrażane. Autor wyrywa słowa z ich utartych znaczeń, by wepchnąć je w inne konteksty; gra aluzjami, skojarzeniami, dochodząc do absurdu, a czasem do paradoksu.
Filo i Zofia Rozkminki filozoficzne
Justyna Ruebenbauer
Wierszowana opowieść o tym, jak Filip i Zosia, uczniowie szkoły podstawowej, wymyślają nową zabawę. Polega ona na rozkmince i wyjaśnianiu sobie o czym mówią do nas słynni filozofowie. Filo i Zofia (Bohaterowie książeczki) Kochaj i rób co chcesz (św. Augustyn) Wiem, że nic nie wiem (Sokrates) Spokojnemu umysłowi poddaje się cały wszechświat (Laozi) Zasada złotego środka (Arystoteles) Poznaj samego siebie, a stanie przed tobą otworem cały świat (Sokrates) Szczęściem jednego człowieka jest drugi człowiek (Sartre)
Sofokles
Tytułowym bohaterem sztuki jest Filoktet z krainy Ojty, syn Pojasa przesławny łucznik, który razem z Grekami wyruszył na podbój Troi. Po drodze został jednak ukąszony przez strażnika nimfy Chryse węża strzegącego bezlistnej figi, czego skutkiem była ropiejąca, niegojąca się rana wydzielająca okropny zapach. Greccy towarzysze Filokteta dowodzeni przez Odyseusza, króla Itaki, nie mogąc znieść jego głośnych jęków oraz samego smrodu, postanowili zostawić go na bezludnej wyspie Lemnos pod pretekstem niemożności odprawiania modłów do swoich bogów, zagłuszanych przez zawodzenia chorego. Zostawiono mu jego święty łuk ofiarowany przez jego przyjaciela Heraklesa, aby mógł w ten sposób zdobywać pożywienie. Akcja dramatu rozgrywa się na wybrzeżu wyspy, na której Filoktet mieszka już od dziesięciu lat. Wtedy też zjawiają się tam Odyseusz oraz Neoptolemos ze Skyros, syn Achillesa. Mają oni za zadanie doprowadzić Filokteta wraz z jego łukiem do wojsk greckich oblegających Troję, gdyż, zgodnie z przepowiednią pojmanego wieszcza trojańskiego Helenosa, bez syna Pojasa upadek tego potężnego miasta nie będzie możliwy. (Za Wikipedią).
Sofokles
Filoktetes to dramat Sofoklesa, największego obok Ajschylosa i Eurypidesa tragika starożytnej Grecji. Tytułowym bohaterem sztuki jest Filoktetes – przesławny łucznik, który wyruszył na podbój Troi. Po drodze został jednak ukąszony przez węża będącego strażnikiem nimfy Chryse, czego skutkiem była ropiejąca, niegojąca się rana wydzielająca okropny zapach. Greccy towarzysze Filoktetesa dowodzeni przez Odyseusza, nie mogąc znieść jego głośnych jęków oraz samego smrodu, postanowili zostawić go na bezludnej wyspie.