Видавець: 24
Dworek pod Malwami 7 - Królowe zaułków
Marian Piotr Rawinis
Staś Kalinowski, wywieziony z białostockiego więzienia gdzieś w głąb Rosji, zaginął bez śladu. Politycznemu więźniowi nie przysługiwały ani odwiedziny, ani jakakolwiek korespondencja z bliskimi. Rodzina z Kalinówki bezskutecznie próbuje ustalić, co stało się z chłopcem. Wreszcie Klementyna bierze sprawy w swoje ręce i wciela się w rolę Sherlocka Holmesa. Udaje się do Białegostoku, by odszukać Floriana. Przed dziewczyną bardzo niebezpieczna wyprawa, która może wywrócić jej życie do góry nogami.
Dworek pod Malwami 7 - Królowe zaułków
Marian Piotr Rawinis
Staś Kalinowski, wywieziony z białostockiego więzienia gdzieś w głąb Rosji, zaginął bez śladu. Politycznemu więźniowi nie przysługiwały ani odwiedziny, ani jakakolwiek korespondencja z bliskimi. Rodzina z Kalinówki bezskutecznie próbuje ustalić, co stało się z chłopcem. Wreszcie Klementyna bierze sprawy w swoje ręce i wciela się w rolę Sherlocka Holmesa. Udaje się do Białegostoku, by odszukać Floriana. Przed dziewczyną bardzo niebezpieczna wyprawa, która może wywrócić jej życie do góry nogami.
Dworek pod Malwami 70 - Kalinowscy
Marian Piotr Rawinis
W dworze Kalinowskich pojawia się tajemnicza żebraczka, do której przylgnęło określenie Szalona Isia. Przygarnęła ją dawna pokojowa, Wacia Potocka. Pan Michał Kalinowski nie jest zadowolony z tego pomysłu, przybłęda straszy mu gości, ale Franciszka lituje się nad nieszczęśnicą i docenia dobry uczynek panny Potockiej. Doktor wezwany, by skontrolował stan zdrowia żebraczki, rozpoznaje w niej dawną bogatą pannę z Topolan, Justynę Nowacką. Kobieta skrywa tajemniczy medalik z wizerunkiem Matki Boskiej Ostrobramskiej.
Dworek pod Malwami 8 - Piekielny Witia
Marian Piotr Rawinis
Romans Ignasia i Natalii trwa w najlepsze. Zniedołężniały młynarz nie może im przeszkodzić, więc młodzi spotykają się w domu Wudkiewiczów. Tymczasem Justyna budzi się z porannymi mdłościami, czyżby życie małżonków miało wejść w kolejny etap? W Kalinówce pojawiają się goście. To małżeństwo Sidorowiczów, bliscy znajomi Michała. Przyjeżdżają w odwiedziny wraz ze swoim kilkuletnim synem. Witia nie bez powodu otrzymał przezwisko Piekielny. Nieustannie broi i tylko jedna osoba jest w stanie go uspokoić...
Dworek pod Malwami 8 - Piekielny Witia
Marian Piotr Rawinis
Romans Ignasia i Natalii trwa w najlepsze. Zniedołężniały młynarz nie może im przeszkodzić, więc młodzi spotykają się w domu Wudkiewiczów. Tymczasem Justyna budzi się z porannymi mdłościami, czyżby życie małżonków miało wejść w kolejny etap? W Kalinówce pojawiają się goście. To małżeństwo Sidorowiczów, bliscy znajomi Michała. Przyjeżdżają w odwiedziny wraz ze swoim kilkuletnim synem. Witia nie bez powodu otrzymał przezwisko Piekielny. Nieustannie broi i tylko jedna osoba jest w stanie go uspokoić...
Dworek pod Malwami 9 - Sposoby i spiski
Marian Piotr Rawinis
Witia Sidorowicz ma dziewięć lat i właśnie został sierotą. Z pożaru w Rafałówce nie udało się uratować ani matki, ani ojca. Chłopiec został zupełnie sam. Michał decyduje, by tymczasowo przyjąć Witię do Kalinówki. Jest jednak jeden problem. Chłopaka wcale nie ma w Białymstoku. Kolejny raz uciekł spod kurateli doktora Meierbachera. Krewni Sidorowiczów przybyli na pogrzeb w ogóle nie interesują się losem chłopca. Liczyli tylko na jakiś zysk. Tymczasem okazuje się, że cały dorobek rodziny spłonął do zgliszczy. A Witii jak nie było, tak nie ma...
Dworek pod Malwami 9 - Sposoby i spiski
Marian Piotr Rawinis
Witia Sidorowicz ma dziewięć lat i właśnie został sierotą. Z pożaru w Rafałówce nie udało się uratować ani matki, ani ojca. Chłopiec został zupełnie sam. Michał decyduje, by tymczasowo przyjąć Witię do Kalinówki. Jest jednak jeden problem. Chłopaka wcale nie ma w Białymstoku. Kolejny raz uciekł spod kurateli doktora Meierbachera. Krewni Sidorowiczów przybyli na pogrzeb w ogóle nie interesują się losem chłopca. Liczyli tylko na jakiś zysk. Tymczasem okazuje się, że cały dorobek rodziny spłonął do zgliszczy. A Witii jak nie było, tak nie ma...
Klemens Junosza
Ze wprowadzenia Autora: „Już się ten dworek zrujnował zupełnie, już go rozebrano, a na jego miejsce postawiono nowy; już na cmentarzu pozapadały się mogiły drogie, poczerniały krzyże, głazy pamiątkowe w ziemię wrosły, a przecież nie tak dawno, jak je położono i łzami żalu oblano. Nie wiek to temu, a przecież tak się to już dawnym, takiem odległym wydaje. Widzę te czasy i tych ludzi, widzę ich przez pryzmat pamięci. O szarej godzinie, w chwili dumań samotnych rysują się one wyraźnie: krajobraz odtwarza się w odległej perspektywie, postacie nabierają życia, mówią, śmieją się, płaczą. I z postaciami tymi, które z cmentarzysk wychodzą i dawne na powrót przybierają kształty, powstają zarazem ich ideały, marzenia, troski, życie całe. Snuje się pasmo wspomnień, nawiązane w dzieciństwie, chropowate, szare, bo nie z jedwabnej przędzy, nie ze złotogłowiu, ale z twardych konopnych włókien uprzędzione...