Publisher: 24
Honoré de Balzac
Eugenia Grandet Od tłumacza Eugenia Grandet powstała ściśle sto lat temu, w r. 1833: to tak dojrzałe, zrównoważone dzieło wyszło spod pióra trzydziestoczteroletniego młodego człowieka. Balzac wchodzi w tym momencie w pełnię swej twórczości. Wyzwala się z rozczochranego romantyzmu, którego tyle jest jeszcze w epizodach Historii Trzynastu, i z obcego jego duchowi swedenborgizmu, i z polityki dydaktycznej podanej trochę na surowo w Lekarzu wiejskim. Coraz bliższy jest odczytania w sobie swej prawdziwej myśli twórczej, która niebawem buchnie w nim świadomością olbrzymiego dzieła Komedii ludzkiej. Już przedtem wśród dość nierównych jego utworów znajdowały się drobne klejnoty, takie jak Proboszcz z Tours (1832), ale Eugenia Grandet rozpoczyna szereg wielkich jego arcydzieł. [...]Honoré de BalzacUr. 20 maja 1799 r. w Tours Zm. 18 sierpnia 1850 r. w Paryżu Najważniejsze dzieła: cykl powieściowy Komedia ludzka (w skład którego wchodzą m.in.: Ojciec Goriot , Eugenia Grandet , Proboszcz wiejski), Kuzyn Pons, Jaszczur Francuski prozaik okresu romantyzmu. Określany mianem ?mistrza realizmu?. Jego najpopularniejszym dziełem jest Komedia ludzka obrazująca życie społeczne, polityczne i obyczajowe we Francji od czasów rewolucji francuskiej do rządów Ludwika Filipa. W 1850 r. poślubił swą wielką miłość, Polkę, E. Hańską. W swej prozie portretował kobiety dojrzałe, stąd popularne określenie ?kobiety w wieku balzakowskim? (tj. po trzydziestce). Obok Dickensa i Tołstoja, Balzac jest uważany za jednego z najważniejszych twórców współczesnej powieści europejskiej. autor: Aleksandra NowakKupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.
Eugenia Grandet. Eugénie Grandet
Honoré de Balzac
Feliks Grandet jest bednarzem. Dzięki zręczności w interesach i niezwykłemu skąpstwu zgromadził olbrzymi jak na warunki prowincjonalne majątek. Były mer Saumur mieszka w bardzo skromnych warunkach z żoną, córką Eugenią i służącą Nanon. Mieszkańcy Saumur, którzy wielce poważają Grandeta, ze względu na jego majątek, uważają Eugenię za najlepszą partię w okolicy. O jej rękę starają się rywalizujące ze sobą rodziny Cruchotów i de Grasinsów. Eugenia w swej niewinności i naiwności nie domyśla się niczego, aż do dnia przybycia Karola Grandet, bratanka Grandeta. Karol został wysłany do Saumur przez ojca, zamożnego paryskiego kupca, który, zagrożony bankructwem, postanowił oddać syna pod opiekę brata, przed popełnieniem samobójstwa. Stary Grandet przekazuje mu złe nowiny. Pogrążony w rozpaczy Karol znajduje współczujące serce u Eugenii. Młodzi zakochują się w sobie i ślubują sobie dozgonną miłość. (za Wikipedią). Oczywiście to dopiero początek tej ciekawej powieści. Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i francuskiej Version bilingue: polonaise et française.
Magda Louis
Gdy Eugenia Bester postanawia wyjść za Williama Kennedy’ego, sporo starszego od siebie Anglika, nie przeczuwa jeszcze, co się święci. Nie wie, że tak naprawdę wchodzi w związek również z nachalną byłą żoną Williama, dwójką niesfornych pasierbów i zrzędliwą matką wybranka. Eugenia zaczyna mieć wątpliwości, czy udźwignie ciężar pierwszego związku męża i wyobcowania wynikającemu z faktu, że jest cudzoziemką w konserwatywnej, angielskiej społeczności. Po latach dojrzała już Eugenia Kennedy nagle ucieka od męża i wraca do Polski, do rzeszowskiej zabytkowej kamienicy i mieszkania odziedziczonego wraz z bratem po rodzicach. W budynku „rządzi” Stara Pilarska, kobieta postrach, która dobrze pamięta Eugenię. Sprawa wykupu kamienicy, dawne rywalki, zawiedziona miłość, lokatorzy, którzy tu mieszkali, i ich historie, to wszystko wraca do Eugenii ze zdwojoną siłą. Ale może to i tak lepsze niż małżeństwo, w którym tkwiła tyle lat? „Eugenia Kennedy wraca do domu” to opowiedziana w pierwszej osobie, w sarkastycznym stylu, zabawnym językiem, ujmująca historia Eugenii Kennedy, z domu Bester, i jej próby odnalezienia się w Polsce, w nowych realiach, po wielu latach nieobecności.
Magda Louis
Gdy Eugenia Bester postanawia wyjść za Williama Kennedy’ego, sporo starszego od siebie Anglika, nie przeczuwa jeszcze, co się święci. Nie wie, że tak naprawdę wchodzi w związek również z nachalną byłą żoną Williama, dwójką niesfornych pasierbów i zrzędliwą matką wybranka. Eugenia zaczyna mieć wątpliwości, czy udźwignie ciężar pierwszego związku męża i wyobcowania wynikającemu z faktu, że jest cudzoziemką w konserwatywnej, angielskiej społeczności. Po latach dojrzała już Eugenia Kennedy nagle ucieka od męża i wraca do Polski, do rzeszowskiej zabytkowej kamienicy i mieszkania odziedziczonego wraz z bratem po rodzicach. W budynku „rządzi” Stara Pilarska, kobieta postrach, która dobrze pamięta Eugenię. Sprawa wykupu kamienicy, dawne rywalki, zawiedziona miłość, lokatorzy, którzy tu mieszkali, i ich historie, to wszystko wraca do Eugenii ze zdwojoną siłą. Ale może to i tak lepsze niż małżeństwo, w którym tkwiła tyle lat? „Eugenia Kennedy wraca do domu” to opowiedziana w pierwszej osobie, w sarkastycznym stylu, zabawnym językiem, ujmująca historia Eugenii Kennedy, z domu Bester, i jej próby odnalezienia się w Polsce, w nowych realiach, po wielu latach nieobecności.
Honoré de Balzac
Depicting the fatal clash between material desires and the liberating power of human passions, Honoré de Balzacs Eugénie Grandet (1833) is one of the earliest and most famous novels in his Comedie humaine cycle, which portrays a society consumed by the struggle to amass wealth and achieve power. The Grandet household, oppressed by the exacting miserliness of Grandet himself, is jerked violently out of routine by the sudden arrival of Eugenies cousin Charles, recently orphaned and penniless. Eugenies emotional awakening, stimulated by her love for her cousin, brings her into direct conflict with her father, whose cunning and financial success are matched against her determination to rebel that results in tragedy for all. This classic work of social satire, carnal desire, greed, and obsession is both an exquisitely drawn portrayal of private life and an extraordinary document of post-revolutionary France.
Eugeniusz Bodo. Już taki jestem zimny drań
Ryszard Wolański
Gra pan jak Bodo! Dlaczego? Bo do du.... To tylko żartobliwy kalambur Adolfa Dymszy, prawda bowiem była zupełnie inna. Eugeniusz Bodo grał jak z nut, chociaż ich nie znał. Dwa etapy jego życia upłynęły mu śpiewająco. Otaczała go wtedy miłość rodzinnego domu, sława zdobyta w warszawskich kabaretach, wreszcie uwielbienie kinowej widowni za ekranową wszechstronność. I kto wie, jak potoczyłyby się jego artystyczne losy, gdyby nie wojna. Tragiczna, niesprawiedliwa i okrutna. O tym właśnie opowiada ta książka. Od wydawcy: Sądziłam, że będzie to jeszcze jedna biografia w dorobku Ryszarda Wolańskiego. Nie miałam wątpliwości, że będzie świetna i bardzo rzetelna, bo autor słynie z dokładności, skrupulatności i umiłowania archiwaliów. Jednak to jest coś więcej niż doskonała biografia Eugeniusza Bodo, to książka, która ujawnia fakty zupełnie nieznane. Rozdział o wojennych losach Bodo jest wstrząsający. Protokoły z przesłuchań aktora przez NKWD obnażają całą podłość sowieckiego systemu. Nie chce się wierzyć, że to mogło się zdarzyć. Moja babcia była zafascynowana międzywojenną Warszawą, nazywała ją Paryżem północy. Czytając książkę Wolańskiego, wierzy się, że tak rzeczywiście było. Udało mu się uchwycić atmosferę i czar tamtego miasta, którego Bodo był królem. Już nic więcej Państwu nie powiem. Trzeba to koniecznie przeczytać. Maria Szabłowska
Aleksander Puszkin
Aleksander Puszkin Eugeniusz Oniegin tłum. Leo Belmont ISBN 978-83-288-2712-7 Przedmowa Mickiewicz, który stawiał wysoko geniusz poetycki Puszkina, uważa słusznie Oniegina za najpiękniejszy, najoryginalniejszy i najnarodowszy jego utwór. Wszystkie inne utwory największego rosyjskiego poety nie mogą iść w porównanie z tym jednym, choć odsłaniają częstokroć nowe strony tego bogatego talentu. Może tylko czar jednaki wieje jeszcze z drobnych lirycznych jego utworów, a... Aleksander Puszkin Ur. 6 czerwca 1799 w Moskwie Zm. 10 lutego 1837 w Petersburgu Najważniejsze dzieła: Rusłan i Ludmiła (1820), Jeniec Kaukazu (1822), Borys Godunow (1831), Eugeniusz Oniegin (1833), Jeździec miedziany (1833), Dama pikowa (1834) Najwybitniejszy obok Lermontowa autor rosyjskiego romantyzmu. Urodzony w rodzinie szlacheckiej, nauczany początkowo przez francuskich guwernerów, kształcił się w ekskluzywnym Liceum w Carskim Siole. Wcześnie zainteresował się poezją, tworząc drobne utwory w stylu klasycystycznym i preromantycznym. Jego fascynacja bajronizmem zaowocowała w 1820 roku baśniowym poematem Rusłan i Ludmiła. Za krążące w odpisach wiersze, krytykujące despotyczne rządy carskie, został zesłany na południe Rosji, gdzie napisał kolejne poematy romantyczne, związane z Krymem i Kaukazem. W tym czasie rozpoczął także pracę nad obszernym poematem dygresyjnym Eugeniusz Oniegin. W roku 1824 jego karę złagodzono na odosobnienie w wiejskim majątku rodziców, gdzie kontynuował pisanie Oniegina i stworzył Borysa Godunowa, pierwszą rosyjską tragedię romantyczną. W 1826 roku zezwolono mu na powrót do Moskwy, w 1831 poślubił Natalię Gonczarową i przeprowadził się do Petersburga. Tam intensywnie zajął się prozą oraz tematyką historyczną, pisząc m.in. polemikę z Ustępem III części Dziadów Mickiewicza: poemat historiozoficzny Jeździec miedziany. W 1837 roku został ciężko ranny w pojedynku w obronie honoru żony, zmarł dwa dni później. Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.
Aleksander Puszkin
„Eugeniusz Oniegin” to poemat dygresyjny autorstwa Aleksandra Puszkina. Puszkin rozpoczął pracę nad tym utworem w 1823, a ukończył w 1831 roku. Mimo iż poemat powstawał w długim przedziale czasu, odznacza się jednolitością kompozycji. Tytułowy bohater jest człowiekiem rozczarowanym wielkim światem, w którym nie zaznał ani prawdziwej przyjaźni, ani miłości. Zniechęcony i znudzony życiem wyjeżdża na wieś. Gdy pojawia się powracający ze studiów w Niemczech poeta Leński, Oniegin wyśmiewa jego romantyczny idealizm. Oniegin flirtuje podczas balu z narzeczoną poety, a ten obrażony wyzywa go na pojedynek w którym ginie. Na skutek tego Oniegin opuszcza wieś i udaje się w podróż po miejscach z przeszłości.