Wydawca: 24
Radosław Jeż, Gabriela Kaptur, Aleksandra Sznajder, Dorota...
"Erotyka bez kagańca" to złożona z sześciu opowiadań antologia literacka ukazująca rozmaite oblicza miłości fizycznej. W książce znajdziemy zarówno utwory romantyczne, pełne aluzji, w których nic nie jest powiedziane wprost; opowiadania humorystyczne, pokazujące jak świetną zabawą może być seks; historię z morałem, ukazującą że to, czego szukamy gdzieś w świecie jest często najbliżej nas; a także erotyki bardziej dosadne, pełne gorących, pikantnych opisów. Różnorodność zaprezentowanych w zbiorku utworów pozwoli każdemu z Czytelników odkryć opowiadanie na miarę swoich potrzeb i wrażliwości. To historie które rozbawią, wzruszą, zainspirują... Lista Autorów Radosław Jeż - Gabriela Kaptur - Aleksandra Sznajder - Dorota Teuerle-Bień - Julia Wesołowska - Pani Wilkinson
Aleksandra Hajkowska, Marta Jankowska, Piotr Niedziejski, Maciej...
Erotyka bez kagańca tom 2 to kolejna odsłona antologii erotycznej. Zebrane opowiadania ukazują różne oblicza miłości i pożądania. Ta literatura erotyczna łączy jakość literacką, autentyczność i odwagę w mówieniu o bliskości. Utwory są pełne emocji i subtelnej namiętności. Dziewięć opowiadań autorstwa polskich pisarzy tworzy zmysłową prozę współczesną, w której emocje, pasja i intymność splatają się w jedno. Każdy tekst odsłania inny wymiar relacji - od subtelnych historii po odważne opowieści o miłości fizycznej. Seria Erotyka bez kagańca wnosi do literatury erotycznej świeże podejście i estetykę. Dzięki temu z pewnością przyciągnie czytelników ceniących erotykę z klasą, bez tabu i przesady. To książka o miłości i pragnieniu, idealna do oferty księgarń stacjonarnych i internetowych. Polecana czytelnikom szukającym literatury współczesnej o zmysłowym charakterze, łączącej emocje, pasję i piękno słowa.
Katarzyna Gołąbek
Kobieta nie jest ciałem -Jest kolorami i wyobraźnią Przedstawiamy Państwu debiut poetycko - malarski Katarzyny Gołąbek z Bielska - Białej.Pan Jerzy Koperski Prezes Fundacji Sztuki na rzecz "Integracji", gdzie poetka przed kliku laty planowała wydać tomiki wierszy, ten wielki animator rozwoju poezji w Polsce, prowadzący "Pocztę literacką" w latach 1973-20011, przez wiele lat kierownik artystyczny Klubu Hybrydy w Warszawie, w swoich recenzjach pisze:"Katarzyna Gołąbek przedstawia w swoich tomikach, które tworzą całą serię wydawniczą pod tytułem "Erotyka w Twarzy i Poezji", swoje pasje twórcze. Są dalekie poza banałem literackim, trafność metafor i zapis przepięknych marzeń Poetki, stanowią wyjątkowy obraz talentu Autorki. Poetka - dobroci i miłości - wierzy w światło swoich metafor, które jest niemal przeznaczeniem każdego i wyzwala siłę woli w walce o bardzo osobiste szczęście, wysublimowane, a zarazem - niech - jak pisze - staje się sensem życia powszechnego.Autorka jest niebywałą osobowością twórczą, sądzimy, że to rzadki talent, i czas najwyższy, aby debiut nastąpił możliwie natychmiast. Pani Katarzyna Gołąbek w swoim debiucie ukaże niebywałą siłę i wiarę w sens życia, poezji i sztuki.To obecnie najciekawsza postać, nie tylko społeczności Bielsko - Bialskiej, ale również w skali środowisk twórczych innych regionów i skupisk literacko - artystycznych.Tomik zatytułowany "Erotyka Twoja i Moja" jest pierwszym z serii tomików całego cykl" "Erotyka w Twarzy i Poezji": Twarz nad mojąPrzyjmuję zachłannieOddechy kolejnezawieszamzaciskam dłonieWbijam szpony w pościeli miękkość /Twarz nad moją/Jakimż to bólem moimByłoby zniknienie TwojeJakimż to tchnieniem Serca nasze złączoneBez siebie nie mające Żadnego westchnienia/Jakimż to bólem/ W recenzji z dnia 05.10. 2005 roku, Jerzy Koperski pisze do poetki: "...oto, przede mną Twoja EROTYKA. Obłędna, świeża i radosna. Pełna pasji i namiętności, jest ogniem.Zapewne z duszy Twojej ten żar wokół - i słowa i rysunki, stwarzają rzadki obraz namiętności i ciekawości. To już jest tak, że każda inna kobieta, każdy inny ulicznik - to nowa siła i nowe metafory. To czuję w Twoich wierszach i obrazach." Jerzy Koperski - Poczta literacka 1973-2001, Wydawnictwo Anagram i "Medyk" Warszawa 2005/6.
Katarzyna Gołąbek
To drugi tomik debiutu poetycko-malarskiego Katarzyny Gołąbek z Bielska-Białej. Erotyka - tak w dzisiejszych czasach pozbawiona piękna, odarta z tajemniczości,uczuć, subtelności stanów duszy i ciała. W tomiku "Erotyka Zmysły Poezja", autorka przedstawia ten świat w kolorach, w kolorach swoich uczuć i bólu, radości i rozczarowań. Jest to również, świat dotyku i wyobraźni tkwiącej w duszy i ciele: Chcę byś - nie wierząc w niąw jej istnieniepoczuł jej dotykTak wszechogarniającyTak piekielnyzmysłowydrażniąco subtelnyOna jest Mną/Chcę byś-/ Autorka, jest spragniona Miłości!Nie! To Ona, przedstawia się nam jako MIŁOŚĆ, ale ta żywa, szalona, zmysłowa.Wypływająca z Jej duszy i tajemnicza zarazem. Wiersze zamieszczone w tomiku przywracają nam wiarę! Wiarę w piękno i szczerość połączenia - ZMYSŁÓW I SERCA w JEDNO. Bo, mężczyzna i kobieta mają tworzyć JEDNO!Pozostać w uściskuRąk TwoichTak już po wiecznośćIch ciepło chłonąćI zginąć w płomieniach TwoichDziś mówię -Przesłaniem moim/Pozostać w uścisku/ Tomik ten - pełen namiętności i pasji zaprasza nas do oddania się marzeniom. Marzeniom spotkania prawdziwej miłości i pasji uczuć, zatopienia się w zmysłach. Dlatego, że: "Poezja jest życiem.Życie jest poezją.Poezja może być wszystkim" To cytat autorki, zamieszczony na okładce wybranych egzemplarzy książki Jerzego Koperskiego - Poczta literacka 1973-2001, Wydawnictwo Anagram i "Medyk" Warszawa 2005/6. To właśnie ten animator poezji wśród młodych ludzi dostrzegł niebanalność jej tekstów.
Kazimierz Przerwa-Tetmajer
"Erotyki" Kazimierza Przerwy-Tetmajera to fascynujący zbiór poezji, w którym miłość i zmysłowość wyrażone są z niezwykłą intensywnością i finezją artystyczną. Tetmajer, mistrz nastrojowej liryki, prowadzi nas przez labirynt miłosnych uniesień i tęsknot, używając języka, który zachwyca swoją melodyjnością i bogactwem metafor. To idealna lektura zarówno dla miłośników klasycznej poezji miłosnej, jak i czytelników poszukujących w literaturze autentycznych, poruszających emocji.
Mikołaj Sęp Szarzyński
Tom zawiera wiersze miłosne Mikołaja Sępa Szarzyńskiego, polskiego poety przełomu epok renesansu i baroku, najznakomitszego obok Jana Kochanowskiego twórcy literatury staropolskiej. W swoich Erotykach autor składa hołdy czterem kobietom: Zosi, Kasi, Anusi (przypuszczalnie Annie Sławskiej) i Jadwidze Tarłównie. Najwięcej wierszy pisze do Kasi i są to wiersze najbardziej zmysłowe. Na erotyki Sępa Szarzyńskiego wpływ miały przede wszystkim utwory miłosne Petrarki, ale także Horacego, Owidiusza i Katullusa.
Wojciech Klimczyk
Erotyzm ponowoczesny jest książką, która powstała z troski o wrażliwość współczesnego człowieka. To opowieść o tym, jak seksualność, a więc to, co najbardziej intymne, staje się sprawą publiczną, źródłem sensacji, a także jednym ze składników rynkowej gry interesów. Opowieść, która wyrasta z przekonania, że taki stan rzeczy ma daleko idące konsekwencje dla naszego życia emocjonalnego. Ponowoczesność to przede wszystkim nowy, oparty na wielości światopoglądów model etyczny, który można nazwać moralnością kompromisu. Charakteryzuje się on chroniczną niepewnością, co do słuszności działań i przekonań. W kontekście tej niepewności, jako jeden z jej najdotkliwszych objawów, pojawia się problem seksualności i związanego z nią erotyzmu, rozumianego jako zbiór funkcjonujących w przestrzeni publicznej przedstawień i refleksji na temat seksualności. By erotyzm zrozumieć, książka podejmuje analizę bardzo różnych źródeł – od artykułów w popularnych tygodnikach publicystycznych, przez prasę kobiecą, aż po internetową pornografię, której znaczenie w kulturze stale rośnie. Szeroka analiza seksualności w kulturze popularnej prowadzi do ukazania erotyzmu jako wyrazu ambiwalentnej ponowoczesnej świadomości. Z jednej strony rządzi się on własnymi prawidłami, a więc dążeniem do maksymalizacji przyjemności i zasadą spontanicznego wyrażania pragnień, z drugiej prowadzi do cynizmu, chłodnej kalkulacji i samotności. To pęknięcie sprawia, że seksualność za pośrednictwem erotyzmu staje się coraz bardziej problematyczna. W sferze naszego życia uczuciowego pojawiają się więc coraz częściej pytania – jak i czy kochać? Erotyzm ponowoczesny ma za zadanie pomóc znaleźć na nie odpowiedź.
"Er(r)go. Teoria | Literatura | Kultura" 2018. Nr 36, 1/2018: utopie/iluzje/pragnienia
red. Wojciech Kalaga, Beata Wojewoda
Er(r)go… , ou-topos, nie-miejsce, a może eu-topos, dobre miejsce? W każdym razie utopia, albo też kontrutopia, antyutopia, dystopia, technoutopia, uchronia, metatopia, allotopia i wreszcie komputopia. I jeszcze ekotopia jako świat tylko możliwie dobry, a na tym nie koniec, bo także multimedialna symulacja jako utopia – mentalne zapętlenia ludzkości w utopotezji, nie-miejscach, w bez-czasie, w próżni, nieskończoności i nieograniczoności, krótko mówiąc, komputerowa narkotyzacja. Taka to nasza technocodzienność: przesunięcia ontologiczne, transwersalne przenikanie się wirtualności i realności, brak ochoty na wyjście z kreacji, deterytorializacja utopii. A wcześniej utopijne futurospazmy futurystów: sempre in avanti, piękno szybkości, ryczący samochód pędzący po taśmie karabinu maszynowego, nienasycone dworce kolejowe, szerokopierśne lokomotywy i lot ślizgowy aeroplanów. A później antropologicznie niepewny Baudrillard: „jestem w końcu człowiekiem czy maszyną?” pyta. Fundamentalistyczny, uzurpacyjny, toksyczny, utopizm (proszę nie mylić go z utopianizmem) i jego dwie Nieznośności. Instytucjonalizacja moralności, tropienie przeciwników i zwieranie szeregów. A utopista? Niedorzeczny krawiec, który przykrawa klienta zamiast materiału. Myśl naukowa uderza w kulturę, a Lem z tego korzysta: wzmacniacz inteligencji, maszyna gnostyczna, fantomatyczny generator i producent świata, teletaktor, wszechplanetarny superfantomat, cyberdyktatura, ale nie proletariatu, fantomatyczne rozpasanie: onanizm odśrodkowy i technika ułatwionej rozkoszy, a w efekcie sfantomatyzowane społeczeństwo – łechtanie próżności, wyrzynanie wrogów, maltretowanie podwładnych, krwawa dyktatura i samozniszczenia awatara albo przesiadanie się do innego ciała, poprawiania, retuszowania, fałszowania mózgu, cerebromatyczne zabójstwa, a pośród tego wszystkiego pan Smith. Utopie korporacyjne – co za typy! Korporanci, Czystokrwiści, Konsumenci, Fabrykanci, Adamowie i Ewy, plebsszczury, Ogrodnicy. Świat Złowszechny, kasty i warstwy, Plebsopolie i Kompleksy, bezwodny potop, korporacjobójstwo, recykling klonów, a Fabrykantki spożywają Amnezjadę i Stymulinę. Groźna sprawa – HE (human enhancement) – ktoś chce nas udoskonalić! Majsterkowanie ontologiczne: co tu w nas ulepszyć, co by jeszcze poprawić? To ci transhumaniści każą nam nakręcać nasze sprężyny, śrubować nas samych. Zarejestrowany człowiek-cyborg słyszy kolory, a gdzie posthumanistyczna godność? Wielkie wizje czy pragmatyzm? Teoria zbawienia, świat pozadoczesny, nie-miejsce, które istnieje, pedagogika cnotliwego życia, sankcja eschatologiczna, życie wieczne, mentalność ucieczkowa, samozbawienie. A może inżynieria cząstkowa: stwórzmy sobie obywatela aktywnego, krytycznego, zaciekawionego, zdolnego do przeciwstawiania się władzy i presji środowiskowej i oszacujmy swoją niemoc. Jesteśmy głodni. A wolność? „Wolność! Tej zjeść się nie da!”. Udajemy się na Śląsk, a tam zmityzowany symbol kuturowy – czynszowe koszary familoków – ale też Arkadia: ludzka, higieniczna utopia Giszowca, utopia wcielona w życie, robotnicze szczęście na co dzień (choć samotni mężczyźni wypchnięci do domu kawalera), natura, rozsądek, ład, harmonia i wygoda. Ale i Arkadię trzeba sprzątać, nawet prewet i gnojownię. I (re)konstruowanie Śląska: biografia Horsta Bienka jako destylat. Bienek między metafizycznymi pejzażami i protokołami z Auschwitz, Bienka warsztat poetologiczny, modernistyczny kosmos tekstualny i strategie tekstualizacyjne, polifonicznie otwarte tekstury, iluzje referencjalnej autentyczności, poetycki realizm, opowiadanie nieopowiadalnego Shoa, kapo, rzężenie mężczyzny i zapach jaśminu. Heimatliteratur i zawodowi wypędzeni. Bienek (s)twarza się w sobąpisaniu a homoerotyczne podniecenie ucieka w trzecią osobę. (Auto[r])biograficzne (o)pisania i narracyjna gra pomyłek. W Ameryce nieżyjący już Fuller, architekt rzeczy w ruchu, powiela duszę wszechświata: dymaxionowy środek transportu, dymaxionowe domy i ich kosmiczna świadomość, dymaxionowa mapa i trzy święte: święta geometria, święta technologia, święta sekularność świata. A jeszcze tu i ówdzie: kontrfinalność rozumu, błogosławiona prawda, ślepota utopii technicznej, osobowości bez ciała, homo fantomaticus, homo hierarchicus, Człowiek-my. I dzisiejsza moda na etykę: utopijność etyki wartości, etyka cnót, utopijny etyczny heroizm, totalizm aksjologiczny, imperatyw hedonistyczny, moc wartości, autonomiczne sumienie, dwadzieścia pięć wizji idealnego społeczeństwa, wyzwolone zniewolenie, jarzmo powolności, architektura opresji, cień miasta wymarłego, kapitalizm kognitywny, wirtualne habitaty, obsceniczny nadmiar widzialności. Nieznośna utopijność utopizmu. Wojciech Kalaga