Wydawca: 24
Kurt Vonnegut
Powieść, w której Vonnegut krytykuje cywilizację i ironicznie traktuje teorię ewolucji Po co ludzkości takie wielkie mózgi? zastanawia się duch Leona Trouta, który zginął w wyniku dekapitacji i spędził na Ziemi milion lat, najpierw na statku Bahia de Darwin, później na jednej z wysp archipelagu Galapagos. To właśnie z jego relacji dowiadujemy się, jaka przyszłość czeka ludzki gatunek. A wszystko zaczęło się w 1986 roku: świat ogarnia chaos, wybucha światowy kryzys ekonomiczny, tajemniczy wirus bezpłodności rozprzestrzenia się na całą Ziemię poza kilkoma wyspami archipelagu Galapagos. Ludzkość przetrwa dzięki całkowicie przypadkowym uczestnikom Przyrodniczej Wyprawy Stulecia. To oni dają przyszłość całemu rodzajowi ludzkiemu, który przez milion lat wyewoluuje na wyspie w kierunku gatunku przypominającego fokę wyposażonego w płetwy i znacznie mniejsze mózgi.
Daniel Koziarski, Beata Woźniak
Barwny, fascynujący kalejdoskop ludzkich losów. Na kilku piętrach pewnej galerii handlowej w jednym z dużych polskich miast dochodzi do czułych spotkań, dramatycznych wyborów, ostatecznych konfrontacji. To właśnie tutaj przecinają się drogi bohaterów z różnych środowisk i pokoleń, tutaj rodzi się lub gaśnie miłość, pojawia się lub znika pożądanie, marzenia zaczynają się spełniać lub nagle pryskają niczym bańka mydlana. Beata Woźniak stworzyła wspólnie z Danielem Koziarskim fascynujący, pełen sprawnie naszkicowanych postaci zbiór damsko-męskich historii, które nikogo nie pozostawią obojętnym. Sprawdź, czy w którejś z nich rozpoznasz siebie! Zapomnieli się do tego stopnia, że rozmawiali z ożywieniem, wtórując sobie podniesionymi głosami jak to starsi, mający kłopoty ze słuchem przez ponad pół godziny, wzbudzając irytację zmieszaną z uczuciem politowania zarówno obsługi sklepu, jak i innych klientów. Wreszcie rozeszli się, każde w swoją stronę, żegnając się serdecznie jak starzy znajomi. Edwarda szybko ogarnął smutek uświadomił sobie, że przecież nie ma do poznanej kobiety, która tak mu zaimponowała, żadnego kontaktu, że równie dobrze mogło to być ich ostatnie spotkanie. Minął prawie miesiąc bezładnych, prawie codziennych poszukiwań na wszystkich poziomach galerii w poszukiwaniu nowej znajomej nieznajomej. Wypytywał obsługę zoologicznego, w którym ją poznał, miał nawet ochotę zostawić wiadomość, ale jego desperacja spotkała się z lekceważeniem i kpiącymi uśmieszkami. Wreszcie stał się mały cud! Połączyło ich kolejne przypadkowe spotkanie na przystanku autobusowym. Beata Woźniak i Daniel Koziarski - autorzy książki obyczajowej pod tytułem Galeria po raz pierwszy wydanej w 2020 roku.
Galeria cudów i obłędu. Szaleństwo, sztuka, Hitler i pierwszy program masowych mordów
Charlie English
Kolekcja Hansa Prinzhorna stanowi wyjątkowy zbiór dzieł, liczący ponad pięć tysięcy obiektów, stworzonych przez pacjentów szpitali psychiatrycznych, który początkowo miał służyć jako archiwum badawcze Kliniki Psychiatrycznej Uniwersytetu w Heidelbergu. Prinzhorn był jednocześnie psychiatrą i historykiem sztuki, dlatego szybko docenił wartość artystyczną i niezwykłość prac stworzonych przez ludzi żyjących w izolacji od świata zewnętrznego, głównie schizofreników. Głównym jego osiągnięciem było pokazanie tej sztuki światu, w tym artystom, którzy chcieli zgłębić istotę szaleństwa, jakiego doświadczyli w czasie I wojny światowej. W rezultacie, w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku sztuka zainspirowana chorobami psychicznymi stanęła na czele artystycznej awangardy. Adolf Hitler, który sam chciał zostać malarzem, ale nie udało mu się dostać na wiedeńską akademię, kiedy doszedł do władzy, nakazał konfiskowanie dzieł współczesnych i ich publiczną prezentację na wystawach sztuki zdegenerowanej. Niedługo potem rozpoczął kampanię przeciwko zdegenerowanym ludziom do 1941 roku naziści zamordowali 70 000 pacjentów szpitali psychiatrycznych. Wśród ofiar było kilkudziesięciu artystów, których prace znajdowały się w kolekcji Prinzhorna. Galeria cudów i obłędu jest opowieścią o walce Hitlera ze sztuką współczesną i osobami chorymi psychicznie oraz o tym, jak utorowała ona drogę do Holokaustu. Charlie English opowiada niesamowitą historię geniuszu, szaleństwa i dehumanizacji, która daje nowe spojrzenie na brutalną ideologię nazistowskiego reżimu.
Urszula Kluz, Jacek Kawałek
Galeria malarstwa polskiegoto wydany w formie audiobooka zapis rozmów Urszuli Kluz z historykiem sztuki Jackiem Kawałkiem. W kolejnych odcinkach cyklu prezentowane są sylwetki najwybitniejszych polskich malarzy. Śledząc ich losy poznajemy przemiany jakie dokonywały się w naszej kulturze na przełomie XIX i XX wieku. Cykl zawiera omówienie twórczości mistrzów malarstwa polskiego, a także dzieł ważnych dla polskiej kultury i polskiej duchowości. Jacek Kawałek, znakomity znawca tematu, ze swadą wprowadza nas w zdumiewający świat polskiego malarstwa, obalając mity dotyczące jego rzekomo przeciętnego miejsca w dorobku kulturalnym Europy. Rozmowy po raz pierwszy ukazały się na antenie Radia VIA Katolickiego Radia Rzeszów w grudniu 2015r., gdzie przez ponad 2 lata były prezentowane w cotygodniowych audycjach p.t. : Radiowa galeria malarstwa polskiego. Z uwagi na ochronę praw autorskich wersja audiobookowa nie zawiera muzyki, która towarzyszyła audycjom radiowym. Urszula Kluzpochodzi z Łańcuta, ukończyła Akademię Muzyczną w Krakowie na wydziale Wychowania Muzycznego, a także studia podyplomowe z zakresu muzykoterapii, dziennikarstwa i edukacji plastycznej. Przez wiele lat współpracowała z lokalnymi rozgłośniami: Radiem VIA i Polskim Radiem Rzeszów. Na co dzień prowadzi zajęcia artystyczne z dziećmi i młodzieżą. Jacek Kawałekurodził się w Jaśle. Ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Jarosławiu i Wydział Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W latach 1986 2014 był nauczycielem w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych im. Piotra Michałowskiego oraz Zespole Szkół Plastycznych im. Piotra Michałowskiego w Rzeszowie. Od roku 1974 do końca 1981 publikował recenzje oraz artykuły na temat sztuki. Po roku 1989 współpracował z lokalnymi pismami kulturalnymi oraz Radiem VIA. Odznaczony Złotą Odznaką Związku Polskich Artystów Plastyków. Fragmenty I i II Menueta z I Suity wiolonczelowej G-dur BWV 1007 J.S. Bacha wykonał Mirosław Makowski J. Matejko, P. Michałowski, St. Wyspiański, J. Mehoffer, M. Gierymski, Al. Gierymski, J. Kossak, W. Kossak, J. Brandt, J. Fałat, J. Chełmoński, H. Rodakowski, H. Siemiradzki, A. Grottger, A. Chmielowski, Wł. Przerwa-Tetmajer, L. Wyczółkowski, Wł. Podkowiński, J. Pankiewicz, Wł. Ślewiński, Witkacy, L. Chwistek, T. Czyżewski, T. Makowski, W. Wojtkiewicz, T. Axentowicz, J. Stanisławski, O. Boznańska, W. Gerson, J. Cybis, J. Czapski, Z. Waliszewski, H. Rudzka-Cybisowa, T. P. Potworowski, A. Nacht-Samborski, J. Jarema, A. Wróblewski, J. Malczewski, Czarna Madonna
Agnieszka Osiecka
Galeria potworów to świat Agnieszki Osieckiej opowieść o ludziach, miejscach i wydarzeniach w Jej życiu napisał Daniel Passent w przedmowie. Autorka nie moralizuje, nie ocenia bohaterów swoich opowieści. Z czułością i dystansem pokazuje ich przywary, słabości, czasem dziwactwa zawsze z ogromną ciekawością i otwartością. To właśnie ta uważność na drugiego człowieka niezależnie od jego statusu społecznego sprawia, że Galeria staje się osobistym, a zarazem uniwersalnym portretem świata. Osiecka, zwierzę towarzyskie, jak sama o sobie mówiła, z łatwością nawiązywała relacje. Jej wspomnienia są plastyczne, błyskotliwe, pełne humoru, ale i zadumy. Spotkać tu można zarówno koryfeuszy kultury Marka Hłaskę, Jerzego Skolimowskiego, Krzysztofa Komedę jak i anonimowe postacie z ulicy, redakcji czy mazurskiej wsi. Wszyscy traktowani z równą uwagą. Galeria potworów, ukazująca się pierwotnie w tygodniku Polityka w latach 19881992, jest także dojrzałym, dowcipnym i pełnym wdzięku, swoistym autoportretem poetki, która była nie tylko mistrzynią słowa, ale również niezmordowaną obserwatorką życia. Agnieszka Osiecka (1936-1997) poetka, autorka tekstów piosenek, pisarka, reżyserka teatralna i telewizyjna, dziennikarka. Od 1954 roku związana była ze Studenckim Teatrem Satyryków (STS), gdzie zadebiutowała jako autorka tekstów piosenek. Prowadziła w Polskim Radiu Radiowe Studio Piosenki, które wydało ponad 500 piosenek i pozwoliło na wypromowanie wielu wielkich gwiazd polskiej estrady. Od 1994 roku była związana z Teatrem Atelier w Sopocie, dla którego napisała swoje ostatnie sztuki i songi. Dorobkiem Agnieszki Osieckiej zajmuje się założona przez córkę poetki Agatę Passent Fundacja Okularnicy. Pośmiertnie została odznaczona przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Norman Davies
Historia zapomnianego królestwa, z którego zrodziły się narody. Norman Davies w swoim najlepszym stylu przedstawia losy ziem dawnej Rzeczypospolitej, na których okrzepły narody współczesnej Europy Środkowo-Wschodniej i przez stulecia współistniały wyznania religijne. Jest to historia o micie i legendzie Galicji opowiedziana nie tylko z perspektywy wielkich wydarzeń ale także oczami zwykłych mieszkańców tych ziem. To tam w czasach rozbiorów przetrwała polskość i zrodziła się idea narodu ukraińskiego. To tam przeplatały się losy Habsburgów i Potockich. To tam na jednej ulicy można było usłyszeć język polski, niemiecki, jidysz i ruski. Davies nie snuje idyllicznej opowieści. Jego Galicja jest słodko-gorzka.
Norman Davies
Historia zapomnianego królestwa, z którego zrodziły się narody. Norman Davies w swoim najlepszym stylu przedstawia losy ziem dawnej Rzeczypospolitej, na których okrzepły narody współczesnej Europy Środkowo-Wschodniej i przez stulecia współistniały wyznania religijne. Jest to historia o micie i legendzie Galicji opowiedziana nie tylko z perspektywy wielkich wydarzeń ale także oczami zwykłych mieszkańców tych ziem. To tam w czasach rozbiorów przetrwała polskość i zrodziła się idea narodu ukraińskiego. To tam przeplatały się losy Habsburgów i Potockich. To tam na jednej ulicy można było usłyszeć język polski, niemiecki, jidysz i ruski. Davies nie snuje idyllicznej opowieści. Jego Galicja jest słodko-gorzka.
Norman Davies
Historia zapomnianego królestwa, z którego zrodziły się narody. Norman Davies w swoim najlepszym stylu przedstawia losy ziem dawnej Rzeczypospolitej, na których okrzepły narody współczesnej Europy Środkowo-Wschodniej i przez stulecia współistniały wyznania religijne. Jest to historia o micie i legendzie Galicji opowiedziana nie tylko z perspektywy wielkich wydarzeń ale także oczami zwykłych mieszkańców tych ziem. To tam w czasach rozbiorów przetrwała polskość i zrodziła się idea narodu ukraińskiego. To tam przeplatały się losy Habsburgów i Potockich. To tam na jednej ulicy można było usłyszeć język polski, niemiecki, jidysz i ruski. Davies nie snuje idyllicznej opowieści. Jego Galicja jest słodko-gorzka.