Verleger: 8
Diabłu ogarek. Kolumna Zygmunta
Konrad T. Lewandowski
"Diabłu ogarek. Kolumna Zygmunta" - szlachecki noir z nutą magii i przewrotnego humoru! Wyobraź sobie Warszawę roku Pańskiego 1640, gdzie za dnia Krakowskie Przedmieście przypomina barokowy raj pełen barw, a nocą zmienia się w scenę dla mrocznych intryg, kradzieży i pojedynków w cieniu świętych murów. To właśnie tam, w samym sercu stolicy, zaczyna się opowieść o miłości, polityce i... czarnej magii. Młody pisarz zakochany bez pamięci, wpływowi dworzanie o nieczystych zamiarach i zagadkowe zbrodnie z okultystycznym podtekstem - wszystko to prowadzi do śledztwa, które przejmuje sam Lawendowski, nieustraszony namiestnik straży marszałkowskiej i mistrz konfrontacji z nadnaturalnym. Pomagają mu zakochani marzyciele i żydowska wiedźma o niejasnych intencjach, a wynik tej współpracy rozsadza ramy zwykłego kryminału. Gdy stawka rośnie, a śmierć depcze po piętach, każdy krok Lawendowskiego może okazać się ostatnim. Konrad T. Lewandowski sięga po zapomniane warszawskie legendy i tworzy diabelsko smaczną miksturę kryminału, romansu i satyry historycznej. To opowieść, która uwodzi językiem, zaskakuje zwrotami akcji i pokazuje, że nawet pomnik może skrywać mroczne tajemnice. Gotowy na literacką podróż w czasie, gdzie żadna świętość nie jest bezpieczna, a miłość i magia idą ramię w ramię? Zatop się w opowieści, w której stara Warszawa ożywa na nowo - piękna, niebezpieczna i kusząca jak nigdy dotąd. 2025 Wydawnictwo Błysk (Audiobook): 9788368186925
Konrad T. Lewandowski
"Diabłu ogarek. Ostatni hołd" - gdy historia wkracza do zaświatów, a sprawy Rzeczypospolitej nie kończą się na granicy śmierci! U schyłku lata 1641 roku, gdy Prusy z zuchwałością odwlekają należny królowi hołd, na pozór zwykły woźny trybunału - Stanisław Lewandowski herbu Paprzyca - staje się głównym graczem w rozgrywce, która wymyka się logice, a zahacza o same piekielne czeluście. Na domiar złego jego zapalony aplikant Grzesiek porzuca teorię na rzecz działania - a działania te szybko obracają się w istny sabat komplikacji. Klątwy, żywi potępieńcy i czarnoksięskie knowania - oto krajobraz, po którym stąpa się z ostrożnością, a i to nie zawsze wystarcza. Kiedy Rzeczpospolita staje się celem agresji z innego wymiaru, jedynie bohaterowie zdeterminowani do walki o ład - w świecie i poza nim - mogą ją uratować. Konrad T. Lewandowski snuje opowieść utkanej z kurpiowskich legend i historycznych praktyk pruskich czarowników, tworząc literacki eliksir pełen grozy, ironii i szlacheckiej werwy. To powieść, gdzie fikcja zderza się z mitologią, a duchy przeszłości nie dają o sobie zapomnieć. "Ostatni hołd" to gotowy scenariusz na audiobook - dynamiczny, wielowarstwowy, z bohaterami, którzy z równym zapałem stawiają czoła inkwizytorom i własnym demonom. Gdy rzeczywistość pęka, a hołd może mieć więcej niż jedno znaczenie, Ty nie chcesz zostać w tyle. 2025 Wydawnictwo Błysk (Audiobook): 9788368186932
Jun’ichirō Tanizaki
Paryż stanowił centrum pożądania i pragnienia, zniewalającą spiralę nadmiaru, rozpusty i dzikiej perwersji. Był dokładnie taki, jak sobie wymarzyłem, prawdziwy raj pełen rozkoszy. Skoczyłem na głęboką wodę, pragnąc jak najszybciej zostać wciągnięty w wir szaleństwa. Oddałem się mu cały. Fragment Opowieści o Tomodzie i Matsunadze Jun'ichirō Tanizaki (1886-1965) jest jednym z czołowych i najbardziej płodnych twórców współczesnej literatury japońskiej, a jego dzieła cieszą się dużym uznaniem zarówno w Kraju Kwitnącej Wiśni, jak i za granicą. We wczesnych latach twórczości nazwisko Tanizakiego budziło wiele kontrowersji i spekulacji. W jego utworach nie brakowało bowiem takich tematów jak silnie podkreślana, szokująca wówczas seksualność, obsesyjna miłość do kobiet, masochizm, pogoń za anormalnymi przyjemnościami, brutalność. Jednak zarówno tematyka utworów, jak i styl pisania oraz ekspresja obecna w dziełach Tanizakiego przechodziły metamorfozy - często drastyczne - przez całe życie pisarza. W jego utworach często pojawiają się postaci silnych, obezwładniająco atrakcyjnych kobiet, a także motyw masochistycznej wręcz tęsknoty za nimi. Niekiedy twórczość pisarza postrzegano z perspektywy celebrowania kobiet i feminizmu; ogólnie jednak uważa się, że tendencje te wynikają raczej z osobistego zainteresowania pisarza seksualnością i cielesnością. Żaden inny pisarz japoński nie wplótł w swoje dzieła tak licznych elementów ze sprzecznych ze sobą tradycji: japońskiej i zachodniej, poszukując syntezy obu tych kultur. Literatura Tanizakiego jest wyjątkowa i ciągle zwraca uwagę, pomimo tego że wszelka opisywana w jego dziełach niemoralność i rozwiązłość stały się z czasem mniej szokujące.
Marcin Rusnak
Świat znalazł się w ruinie, cywilizację zastąpił chaos. W ocalałych z wojennej zawieruchy miastach królują gangi i handlarze niewolników. Większość ludzi wyznaje tylko jedno prawo, prawo silniejszego. Tylko gdzieniegdzie próbuje się utrzymać dawny ład. Alan i Zack mają szczęście żyć w rybackiej wiosce Saints, gdzie czas upływa im na prostych obowiązkach i zabawach z rówieśnikami. Idylla nie trwa jednak wiecznie. Osada pada ofiarą napaści, z której tylko oni dwaj wychodzą cało. Pozostawieni samym sobie, są zmuszeni do walki o przetrwanie. Niełatwą sytuację komplikują rodzące się pytania. Czym są osobliwe moce, które budzą się w chłopcach? Czy atak na wioskę naprawdę był dziełem przypadku? Jaką mroczną tajemnicę skrywali rodzice Alana i Zacka? Co łączyło ich z legendarnym łowcą potworów? Alan i Zack ruszają w poszukiwaniu odpowiedzi przez świat opanowany przez potwory w ludzkiej skórze i nieskrywające swojej natury bestie.
Michaił Bułhakow
„Diaboliada” to utwór Michaiła Bułhakowa, napisany w 1923. W Diaboliadzie został przedstawiony problem człowieka, który stał się ofiarą radzieckiej maszyny biurokratycznej. W wyobraźni głównego bohatera, Korotkowa, biurokracja wiąże się z siłą piekielną. Zwolniony pracownik, nie umiejąc poradzić sobie z tą siłą i przegrawszy w starciu z nią, wariuje i podejmuje ostatnią, rozpaczliwą próbę ucieczki od pracowników urzędu śledczego.
Michaił Bułhakow
Diaboliada to satyryczna powieść Michała Bułhakowa - mistrza w podchwytywaniu absurdalnych przejawów sowieckiej rzeczywistości, która niekiedy przeradza się w prawdziwy obłęd. Człowiek, który wpadnie w tryby rozpędzonej machiny biurokracji, ulegnie presji ludzkiej głupoty i własnego strachu, jak drobny referent Korotkow, bohater książki, musi załamać się psychicznie. Niewinna z pozoru karuzela zabawnych perypetii i nieporozumień kończy się tragicznie.
Michaił Bułhakow
DiaboliadaPowieść o tym, jak bliźniacy zgubili referenta I. Wypadek dnia 20 W czasie owym, kiedy wszyscy ludzie skakali z jednej posady na drugą, towarzysz Korotkow mocno siedział w Gławcentrbazspimacie (Główna Centralna Baza Materiałów Zapałkowych) na etatowym stanowisku referenta i przesłużył w nim całe 11 miesięcy. Zagrzawszy miejsce w Spimacie, delikatny, cichy blondyn Korotkow w zupełności wypędził z swej duszy myśl, że istnieją na świecie tak zwane przewrotności losu, i zaszczepił sobie w zamian przekonanie, że on — Korotkow — urzędować będzie w bazie do końca życia na kuli ziemskiej. [...]Michaił BułhakowUr. 15 maja 1891 w Kijowie Zm. 10 marca 1940 w Moskwie Najważniejsze dzieła: Fatalne jaja (1925), Psie serce (1926), Dni Turbinów (dramat, 1926), Mistrz i Małgorzata (wyd. pośmiertnie w 1966) Rosyjski pisarz i dramaturg, obdarzony też pewnym talentem aktorskim. Pierwotnie pracował w charakterze lekarza, potem zaś - dziennikarza, przez niemal całe życie borykając się z niedostatkiem. Był represjonowany przez władze radzieckie, a cenzura wielokrotnie utrudniała lub uniemożliwiała publikację jego dzieł, co znajduje odzwierciedlenie w Mistrzu i Małgorzacie. Jego twórczość często zwraca się w stronę groteski, poczynając od wczesnych utworów (Fatalne jaja, Psie serce), a kończąc na powieści Mistrz i Małgorzata. Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.
Michaił Bułhakow
W czasie owym, kiedy wszyscy ludzie skakali z jednej posady na drugą, towarzysz Korotkow mocno siedział w Gławcentrbazspimacie (Główna Centralna Baza Materiałów Zapałkowych) na etatowym stanowisku referenta i przesłużył w nim całe 11 miesięcy. Zagrzawszy miejsce w Spimacie, delikatny, cichy blondyn Korotkow w zupełności wypędził z swej duszy myśl, że istnieją na świecie tak zwane przewrotności losu, i zaszczepił sobie w zamian przekonanie, że on Korotkow urzędować będzie w bazie do końca życia na kuli ziemskiej. Lecz, niestety, wyszło zupełnie nie tak... (fragment)