Publisher: 8
Publicystyka żagarystów. Antologia
Krzysztof Zajas, Tadeusz Bujnicki, Michał Zając
To pierwszy tak obszerny wybór publicystyki ze środowiska wileńskich Żagarów. Obejmuje niemal całą dekadę 1930-1940, w której byli aktywni jako formacja. Zainteresowania młodego Czesława Miłosza, Jerzego Zagórskiego, Henryka Dembińskiego i innych wychodziły daleko poza sprawy literackie - w politykę, historię, życie społeczne i obyczajowe dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego oraz współczesnej im Rzeczypospolitej. Dyskutowano modne idee Zachodu i kresowy prowincjonalizm, recenzowano literackie nowości i krytykowano fałszywe kanony, polemizowano z kapitalizmem i forsowano syndykalizm rewolucyjny, zwalczano ksenofobię i antysemityzm, by w jego miejsce proponować wielokulturowość i socjalizm. A wszystko to w przeczuciu nieubłaganie nadchodzącej katastrofy. Te dawne spory, sprzed niemal stu lat, uderzają swoją aktualnością. Znowu w obliczu wojennych zagrożeń analizujemy swoją pozycję w Europie, kłócimy się o polskość, snujemy mrzonki o wielkości i korygujemy ducha naszej wspólnoty. Niektórych odpowiedzi nie musimy wymyślać na nowo - już dawno temu udzielili nam ich młodzi żagaryści.
Publiczne formy wspierania opiekunów osób z niepełnosprawnościami
Maciej Borski
Zasadniczym celem opracowania jest próba ukazania poszczególnych form wsparcia, jakiego państwo udziela osobom z niepełnosprawnościami. Już sam jego tytuł „Publiczne formy wspierania opiekunów osób z niepełnosprawnościami” świadczy o uniwersalnym i holistycznym charakterze pracy. Wydaje się także, że jest to opracowanie, które po raz pierwszy w sposób kompleksowy podejmuje problematykę wsparcia dokonywanego przez organy władzy publicznej na rzecz opiekunów osób z niepełnosprawnościami. Do tej pory przedmiotem badań doktryny prawa były bowiem wyłącznie kwestie związane ze wspieraniem osób z niepełnosprawnościami. Problem pogorszenia sytuacji osób im bliskich, które „skazane są” na koegzystencję z nimi i ich wspieranie, jest praktycznie nieobecny w literaturze prawniczej. Ma on przy tym wyraźnie interdyscyplinarny charakter. O ile bowiem nauka prawa praktycznie nie odnosi się do społecznych uwarunkowań funkcjonowania opiekunów osób z niepełnosprawnościami, o tyle kwestia ta, w różnych oczywiście aspektach, jest przedmiotem zainteresowania pedagogiki, psychologii, socjologii, polityki społecznej czy ekonomii. Nie można zatem, dokonując analizy istniejących rozwiązań normatywnych, abstrahować od dokonań innych nauk.
Publiczne zarządzanie kryzysowe. Budowa repozytorium metod i technik
Michał Wiśniewski, Justyna Smagowicz, Anna Uklańska
Podręcznik jest częścią serii wydawniczej podsumowującej projekt badawczo-rozwojowy finansowany ze środków NCBiR pt. „Wysokospecjalistyczna platforma wspomagająca planowanie cywilne i ratownictwo w administracji publicznej Rzeczypospolitej Polskiej oraz w jednostkach organizacyjnych Krajowego Systemu Ratownictwa Gaśniczego”, w skład której wchodzą: „Wprowadzenie do publicznego zarządzania kryzysowego”, „Planowanie cywilne. Budowa planów zarządzania kryzysowego i planów ratowniczych”, „Zarządzanie komunikacją i wiedzą w planowaniu cywilnym oraz zarządzaniu kryzysowym”, „Publiczne zarządzanie kryzysowe. Budowa repozytorium dobrych praktyk”. Seria wydawnicza kierowana jest do praktyków związanych z procesem planowania cywilnego, zarządzania kryzysowego oraz ochrony infrastruktury krytycznej. Może również stanowić podręczniki akademickie dla studentów kierunków: bezpieczeństwo publiczne, bezpieczeństwo narodowe, zarządzanie bezpieczeństwem oraz zarządzanie bezpieczeństwem infrastruktury krytycznej. Celem niniejszego opracowania jest dostarczenie wiedzy na temat generalnego podejścia do projektowania repozytoriów dobrych praktyk oraz zaprezentowanie metody wykorzystania tego typu narzędzi w pracy operacyjnej. Kontynuowane jest tu omówienie zagadnień poruszanych w wcześniejszych pozycjach wspomnianej serii. W szczególności stanowi swoisty atlas metod i technik możliwych do zastosowania na różnych etapach w publicznym zarządzaniu kryzysowym. Jest również propozycją budowy swoistej skrzynki narzędziowej dla procedur budowy planów ratowniczych i planów zarządzania kryzysowego omówionych w pozycji „Planowanie cywilne. Budowa planów zarządzania kryzysowego i planów ratowniczych”.
Publiczni nadawcy w regionach autonomicznych Hiszpanii. Między misją a polityką
Dagmara Głuszek-Szafraniec
Hiszpania to niezwykle fascynujący tygiel kultur i języków, choć z perspektywy państwa unitarnego nie do końca zdajemy sobie sprawę z tej różnorodności. Hasłem, które wskazuje jednak na pewien stopień odstępstw od stereotypowego postrzegania, jest stwierdzenie „Espana es diferente” (Hiszpania jest inna). Związany jest z nim mit dwóch Hiszpanii, o różnych obliczach: tradycyjnym i postępowym, autorytarnym i pluralistycznym, jednolitym i wielonarodowym. Patrząc na doświadczenia historyczne Hiszpanii ostatniego półwiecza, trudno nie zgodzić się z taką oceną. Czas władzy autorytarnej, który nastał po wojnie domowej w latach 1936–1939, wskazywał na podporządkowanie społeczeństwa i mediów partykularnym interesom elit politycznych pod przewodnictwem generała Francisca Franco. Upadek reżimu po jego śmierci przyczynił się do zmiany tak głęboko sięgającej w różne sfery życia publicznego, że trudno sobie wyobrazić, jak wielką transformację Hiszpanie przeszli od tamtego czasu. Przyjęcie nowej konstytucji w 1978 roku przypieczętowało początek zmian demokratycznych, jakie później zaczęły dokonywać się w instytucjach różnych szczebli ich działania. Jedną z najważniejszych reform, które wprowadził rząd Adolfo Suareza przy aprobacie króla Juana Carlosa, był podział terytorialny państwa na siedemnaście wspólnot autonomicznych. Należy podkreślić, że proces konstytuowania się poszczególnych wspólnot rozciągnięty był w czasie (1977–1983), a zakres kompetencji przyznawanych regionom w autonomicznych statutach mógł różnić się między poszczególnymi jednostkami autonomicznymi. Także dążenia do uzyskania autonomii miały różne podłoże i charakter. W regionach o najsilniejszych tendencjach narodowych, jak w Kraju Basków, Katalonii czy Galicji, istniały od końca XIX wieku silne partie regionalne, reprezentujące własne koncepcje na temat współistnienia w ramach jednego państwa – od konwiwencji do separacji. (fragment wstępu)
Janet Sandford, Prochor Aniszczuk
Specjalistyczny poradnik językowo-biznesowy, tematycznie zgromadzone pojęcia i zagadnienia wraz z tłumaczeniami.
Jan Grabowski
Bohaterami tej pełnej ciepłego humoru książki są dwa psy, Puc i Bursztyn, które na podwórzu pędzą życie pełne psot i figlów. Pewnego dnia ich beztroską zabawę przerywa wizyta niezwykłych gości - dwóch rasowych, rozpieszczonych piesków z Warszawy. Dzięki wiejskim psom Tiuzdej i Mikado poznają uroki prawdziwego życia i przeżywają liczne przygody. Lektura szkolna dla 2. klasy szkoły podstawowej.
Jan Grabowski
Przedwojenna klasyka literatury dziecięcej, która mimo upływu czasu wciąż bawi i wzrusza. Dwa psiaki starszy, poważniejszy Puc i niefrasobliwy szczeniak Bursztyn wiodą spokojne i radosne podwórkowe życie. Wesołą ferajnę uzupełniają inne gospodarskie zwierzęta. Aż tu nagle w odwiedziny przybywają psi goście z miasta! Początkowe obopólne zdziwienie jest ogromne, powoli przeradza się ono w ciekawość. Czy da się zaprzyjaźnić z kimś tak różnych od nas samych?
Jan Grabowski
Puc i Bursztyn pędzą sobie wesoły żywot w gospodarstwie Katarzyny. Starszy pies stara się wpłynąć na beztroskiego Bursztyna, by słuchał poleceń i stosował się do zasad panujących na podwórku. Psiaki żyją w przyjaźni z kaczkami Melanią i Kacperkiem oraz kotką Imką. Ich spokojne relacje zostają zachwiane, gdy do gospodarstwa przyjeżdża panna Agata wraz ze swoimi psami - Mikado i Tiuzdejem. Zwierzaki przyzwyczajone do wygodnego miejskiego życia początkowo nie mogą się przyzwyczaić do warunków panujących na podwórku. Ciekawa propozycja dla miłośników utworów Marii Kownackiej.