Wydawca: 8

Róża o małżeństwie opowieść tragiczna

Waleria Marrene-Morzkowska

Róża: o małżeństwie opowieść tragiczna to przepiekna i wzruszająca opowieść o miłości szczęśliwej i nieszczęśliwej, o ludzkim losie, o życiu i o śmierci. Autorka znakomicie ukazuje zarówno duszę kobiety, jak i duszę mężczyzny. Tragiczny romans napisany po mistrzowsku przez znakomicie władającą piórem Walerię Marrené-Morzkowską. Wspaniała lektura. Książka polecana zarówno dla kobiet, jak i dla mężczyzn zarówno dla starszych, jak i nastolatków. Książkę czyta się jednym tchem i nie sposób się przy niej nudzić. Daje też do myślenia... Zachęcamy nie pożałujecie!

Róża polna. Nowele i fantazje

Antoni Lange

Twórczość Antoniego Langego była tematycznie różnorodna i wszechstronna: obejmowała ponad 50 tytułów z niemal wszystkich znanych wówczas gatunków literackich. Różnorodności tej towarzyszyły również liczne przemiany światopoglądowe poety: od twórczości zaangażowanej społecznie, przez lirykę filozoficzno-refleksyjną, aż do estetyzującej. Końcowa zaś faza przyniosła regres w postaci powrotu do pieśni gminnej i anonimowej liryki staropolskiej. Lange był bowiem poetą trzech epok i trzech literackich tendencji; debiutował u zmierzchu pozytywizmu publikując zbiór pieśni patriotycznych Pogrobowcom, w okresie Młodej Polski przeżywał rozkwit swej twórczości, który słabł wraz z nastaniem dwudziestolecia międzywojennego. Zbiór zawiera nastepujące utwory: Róża polna, Testament, Schadzka, Pojednanie, Melodramat.

Róża świata

Krzysztof Kamil Baczyński

Ró­ża świa­ta A to jest ró­ża świa­ta, w któ­rej dnie spo­czy­wam,  któ­rej płat­ki przej­rzy­ste jak stro­ni­ce cza­su  On ob­ra­ca po­wo­li. Jak list­ki atła­su  zwie­rząt cie­płe ję­zy­ki na cie­le i grzy­wa  wia­tru po­wie­wa lek­ko. W mro­ku wiel­kie zwie­rzę  prze­cią­ga się, by pręż­ność swą do mnie przy­bli­żyć,  i ptak wy­so­ko śpie­wa, aby nie­bo zni­żyć  i aby się tym bliż­sze sta­ły chmu­ry zie­mi,  spa­dły z nie­ba mórz kro­ple w mlecz­ne cia­ła do­lin  i tak ob­ło­ki chło­nąc le­żą mię­dzy nie­mi,  że krok, a po­czuć moż­na Bo­ga wiel­ką dłoń.    Był ta­ki czas. On wte­dy wśród wło­sów świe­tli­stych  na nie­bie się uka­zał ciem­no­ściom ogrom­nym  i z mro­ku do­był to­ny, a z to­nów naj­czyst­sze  imię czło­wie­cze rzeź­bił. Wte­dy nie­przy­tom­ny,  na po­do­bień­stwo je­go, choć z ciem­no­ści rdze­nia,  sta­nął czło­wiek nie­śmia­ły na pro­gu stwo­rze­nia.  I nim mu się mgła­wi­ce w oczach, jak w je­zio­rze  zło­te kro­ple, usta­ły -- Bóg mu ró­żę po­dał.  I za­mknę­ło się nie­bo jak zmarsz­czo­na wo­da,  i za­ci­snął krąg ró­ży lo­tem -- ci­szy orzeł.    Więc cóż? Spa­lo­ne płat­ki zda się wiatr ob­ra­ca,  no­cą skrzy­piąc bo­le­śnie. Ty­le grze­chu by­ło  w tym cie­le, że wraz z so­bą i świa­tłość spa­li­ło,  i kar­ty prze­zro­czy­ste w spo­pie­la­ły ob­raz  bo­żych na­tchnień za­mie­nia. [...]Krzysztof Kamil BaczyńskiUr. 22 stycznia 1921 r. w Warszawie Zm. 4 sierpnia 1944 r. w Warszawie Najważniejsze dzieła: Pokolenie, Historia, Bez imienia, Dwie miłości, Z głową na karabinie Poeta, rysownik. Twórczość poetycką rozpoczął już jako uczeń gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie, gdzie w 1939 r. zdał maturę. Związany ze środowiskiem młodzieży lewicowej, m.in. z organizacją Spartakus działającą półlegalnie w szkołach średnich. W czasie okupacji niemieckiej zbliżył się do ugrupowań socjalistycznych, wydających podziemne pisma ?Płomienie? i ?Droga?. Od 1943 r. uczestniczył w tajnych kompletach polonistycznych, w tymże roku wstąpił do Harcerskich Grup Szturmowych, które stały się zalążkiem batalionu AK ?Zośka? oraz ukończył konspiracyjną szkołę podchorążych rezerwy. Uczestnik powstania warszawskiego; poległ w walce przy Placu Teatralnym (Pałac Blanka); w parę tygodni później zginęła w powstaniu żona poety Barbara, którą poślubił w 1942 r. Nie licząc dwóch zbiorków odbitych na hektografie w 7 egzemplarzach w 1940 r. i kilku wierszy w antologiach Pieśń niepodległa i Słowo prawdziwe, zdążył ogłosić, pod pseudonimem Jan Bugaj, dwa konspiracyjne zbiory: Wiersze wybrane (1942) i Arkusz poetycki (1944) wydane nakładem ?Drogi?. Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.

Róża w rozkwicie

Louisa May Alcott

Dwudziestoletnia Rose wraz z wujem Alecem i przyjaciółką Phebe wraca z podróży dookoła świata. W domu czekają na nią stęsknieni kuzyni. Czterej najstarsi z nich – Archie, Charlie, Mac i Steve – są już mężczyznami, którzy szukają swojego powołania i zaczynają rozglądać się za towarzyszkami życia. Młodzi ludzie ze zdumieniem odkrywają, że ich dziecięce relacje będą musiały ulec przewartościowaniu. Tymczasem Rose ceni sobie niezależność i ma pomysł na życie, który niekoniecznie zakłada zamążpójście.

Róża z ciernistego krzewu

Amy Carmichael

Prawdziwe męstwo leży nie w tym, co świat nazywa sukcesem, ale w byciu zawziętym, kiedy wszystko w człowieku mówi. Róża z ciernistego krzewu powstała z refleksji nad tym, dlaczego większość książek mających przynieść pociechę chorym, nie spełnia swego zadania. Amy Carmichael, cierpiąca i przykuta do łóżka, doszła do przekonania, że dzieje się tak, ponieważ książki te pisane są przez osoby zdrowe, nie zawsze rozumiejące człowieka chorego. Amy Carmichael z osobistych doświadczeń stworzyła bezcenną skarbnicę myśli pomocnych dla wszystkich chorych. Dlatego właśnie nieustannie posyłam tę książkę tym, którzy cierpią. Ponieważ ból nie zawsze jest fizyczny, jest to książka dla wszystkich cierpiących. Jest zdecydowanie najlepsza, jaką znalazłam. Amy Carmichael urodziła się w dużej, oddanej Chrystusowi rodzinie w Millisle, w Irlandii Północnej. Już w młodym wieku wywarły na niej wrażenie słowa, że „nic nie jest ważne, oprócz tego, co wieczne”. Zrozumienie tej prawdy położyło fundament pod jej służbę dla Pana, najpierw wśród robotników w Irlandii, potem na krótko w Japonii, a następnie w Indiach, dokąd wyjechała w 1895 roku i gdzie pozostała aż do swojej śmierci w 1951 roku.

Różaniec chorych

Wojciech Jaroń

 W obliczu choroby stajemy się bezradni. Ale trzeba pamiętać, że Chrystus jest źródłem mocy i zawsze podtrzyma człowieka w jego nieszczęściu. Warto otworzyć się na tę łaskę, sięgając po różaniec i prosząc Maryję o wstawiennictwo u swego Syna. Można rozpocząć tę modlitwę słowami:                Panie Jezu, który cierpiałeś za nas na krzyżu, spójrz z miłością na mnie. Jak patrzyłeś na kobietę cierpiącą na krwotok albo na trędowatego, gdy schodziłeś z góry. Tych chorych uzdrowiłeś, okazałeś swą moc nad chorobą i słabością ludzkiej natury. Jeśli to możliwe, jeśli tego chcesz, Panie, dotknij mnie łaską uzdrowienia. Ale jeśli moja choroba ma pomóc w zbawieniu moim lub innych ludzi, pomóż mi znosić ją cierpliwie, pomóż ofiarować cierpienie w Tobie wiadomych intencjach.

Różaniec. Duchowa broń Ojca Pio

Marek Balon, Wojciech Jaroń

Podajcie mi moją broń. Tym się zwycięża szatana tak mawiał Ojciec Pio, kiedy brał do ręki różaniec, gdy czuł, że traci siły. Warto zbliżyć się do mistrza z Pietrelciny, by poznać, dlaczego tak wiele energii poświęcił na to, aby ogłaszać ludziom moc tej modlitwy modlitwy nie do odparcia. Niestrudzenie powtarzał, że mamy nie rozstawać się ze swoją bronią i zawsze odmawiać różaniec. Poznaj życie i rady św. Ojca Pio. Książka powstała jako inspiracja do wzrostu duchowego. Nie bez powodu, poza biografią świętego, znajdują się w niej rozważania wszystkich części różańca zawierające: słowa świętego na temat każdej, z tajemnic różańcowych, pytania do rachunku sumienia, modlitwę o Bożą pomoc w naszych sprawach.

Różaniec. Przyczynek do jego historii i znaczenia

Ks. Marian Nassalski

Imię św. Dominika jest ściśle połączone z modlitwą różańcową, ponieważ ten Święty z polecenia Królowej Niebios, Patronki swojego zakonu, głosił ludowi odmawianie psałterza Maryi w celu zwalczenia heretyków albigensów. Tradycji tej dowodzi obraz, umieszczony w kościele św. Jakuba w Muret a przedstawiający świetne zwycięstwo Szymona de Montfort w 1213 nad albigensami. Na obrazie tym Najświętsza Matka podaje różaniec św. Dominikowi; z lewej strony Bogarodzicy klęczą Fulko, biskup tuluski, i Szymon z Montfort. Dwóch synów św. Dominika Alanus de Rupe, o którym wyżej wspomnieliśmy, i Jakub Sprenger, przeor koloński, przyczynili się bardzo do rozszerzenia różańca wymownymi kazaniami, w których wykładali tajemnice, ponieważ ich rozważanie należało już wtedy łączyć z odmawianiem tej modlitwy. Gdy Papież Sykstus IV-ty dnia 12 maja 1479 sławną bullą Ea quae ex fidelium ubogacił odpustami odmawianie różańca, prawie we wszystkich krajach zaczęły powstawać bractwa różańcowe. Niedokładna w niektórych punktach forma różańca coraz więcej się ustalała a św. Pius V, zatwierdzając modlitwę kościelną w zakończeniu pozdrowienia anielskiego, bullą Consueverunt Romani Pontifices z dnia 17 września 1569 ostatecznie ustanowił istotę tego nabożeństwa, złożonego z modlitwy ustnej i rozmyślania tajemnic, jak się ono dotąd odmawia.